ATHENAE DELENDA EST ? *

downloadΜπορώ να πω, ότι ο αυτός ο φοβερός τίτλος του Paul Krugman με εντυπωσίασε. Ο γνωστός οικονομολόγος, σε άρθρο του παρέμβαση [1] αν και δεν έλεγε κάτι γενικά πολύ σημαντικό ή καινοτόμο, ωστόσο εντυπωσίασε με τον κυνικό τίτλο του άρθρου του. Παρμένο ή προερχόμενο από τη γνωστή φράση των Ρωμαίων ‘’Carthago Delenda est’’ ο οικονομολόγος και opinion maker θέλει να δείξει πως οι κακοί εταίροι μας θέλουν άκουσον-άκουσον την καταστροφή μας, να μας ρίξουν στον γκρεμό. Με δεδομένο ότι η λεηλασία της Νότιας Ευρώπης κρατεί τουλάχιστον 5 χρόνια μας κάνει εντύπωση η πολύ συχνή αναφορά πολλών διαμορφωτών γνώμης και «δεξαμενών σκέψης» τελευταία για την Ελλάδα και το δράμα που περνάει, ειδικά από την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Ο Krugman αν και πολέμιος της λιτότητας φαίνεται να την αποσυνδέει από το ευρύτερο πρόβλημα της δομής του ευρώ. Κύρια ανησυχία του και του Stieglitz επίσης, είναι πως θα σωθεί το παγκόσμιο καπιταλιστικό οικοδόμημα χωρίς μεγάλες αντιδράσεις από τους λαούς, μια προσπάθεια να «λογικευτούν» τα αρπαχτικά της αγοράς  μπας και γλιτώσουμε την παγκόσμια επανάσταση των λαών και τότε χάσουμε τα πάντα…Άρα λοιπόν λύση είναι  να αφήσουμε τα πράγματα να κυλήσουν, να μη διαμαρτύρονται οι Μεσόγειοι για τη λιτότητα, να σταματήσει η λιτότητα. Η λιτότητα όμως πώς προκύπτει; Από τη βούληση των ηγετών μόνο, ή μήπως από τις απαιτήσεις των αγορών σήμερα; Η ίδια η δομή του ευρώ επιτάσσει λιτότητα, ελαστικοποίηση και απορρύθμιση. Αλλιώς το οικοδόμημα καταρρέει σε μερικές ημέρες. Γιατί αυτό; Γιατί τότε θα πάψει να είναι αρεστό στους επενδυτές του χρηματιστηρίου. Γιατί το ευρώ είναι η μεγαλύτερη ονείρωξη των τραπεζιτών, είναι χρεόγραφο δεν είναι απλώς ένα νόμισμα που ανάλογα με τη χρήση του αλλάζει πρόσημο: νεοφιλελεύθερο ή σοσιαλιστικό. Η ΕΚΤ εκδίδει τόσο νόμισμα όσο είναι αναγκαίο για να κρατηθεί χαμηλά ο πληθωρισμός πλησίον του 2% (σταθερότητα των τιμών) έτσι ώστε το χρήμα να διατηρεί την αξία του για τους τραπεζίτες και τους χρηματιστές: άλλωστε αυτή η μερίδα της αστικής τάξης σήμερα, οι ραντιέριδες, ηγεμονεύουν επί των υπολοίπων μερίδων του κεφαλαίου παγκόσμια και καθορίζουν τους συσχετισμούς ισχύος. Το χρήμα φτάνει στις χώρες διαμέσου των εμπορικών τραπεζών που δανείζονται από την ΕΚΤ με 0.05%  και αγοράζουν κρατικά και ιδιωτικά χρεόγραφα με 1,2,3,4 % και τα νοικοκυριά με επιτόκια που φτάνουν στην Ελλάδα έως και το 17% στις πιστωτικές κάρτες. Το τραπεζικό καρτέλ απαιτεί λιτότητα στο διηνεκές προκειμένου να σωθεί από τις επιπτώσεις της κρίσης- ήτοι «κόκκινα» δάνεια, τοποθετήσεις σε ριψοκίνδυνες επενδύσεις που έπεσαν έξω, χώρες που μονίμως κινδυνεύουν να χρεοκοπήσουν κλπ. Continue reading

ΕΥΡΩ Ή ΔΡΑΧΜΗ; *

332940-25cf258025ce25b525ce25bd25cf258425ce25bf25cf258725ce25b925ce25bb25ce25b925ce25b125cf258125ce25bf

Του Πάρι Θασίτη

Πρόσφατα ο Νίκος Μπογιόπουλος με άρθρο του στον Ενικό [1] μας εξέπληξε αρνητικά. Κρίμα για ένα δημοσιογράφο που προσπαθεί να κρατήσει το επίπεδο της δημοσιογραφίας ψηλά. Πολύ κρίμα που ο ιστότοπος iskra επέλεξε όλως τυχαία αυτή την εποχή να το αναδείξει…

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με τα λεγόμενα του: «Παρατήρηση τρίτη: Δραχμή είναι εκείνο το νόμισμα με το οποίο η Ελλάδα χρεοκόπησε το 1893 και το 1932. Δραχμή είναι το νόμισμα που στο όνομα της «ισχυροποίησής της», μέσα σε ένα βράδυ, δια της υποτίμησής της κατά 50% και της σύνδεσής της με το δολάριο (9 Απρίλη 1953) διπλασίασε τη φτώχεια για το λαό και πολλαπλασίασε τον πλούτο των «δολαριούχων». Δραχμή ήταν το νόμισμα όταν η Ελλάδα έστελνε τα παιδιά της μετανάστες στις στοές του Βελγίου και όταν (με πρόσχημα και τότε το χρέος) η κυβέρνηση Αντρέα Παπανδρέου έφτιαχνε τα «νέα τζάκια» της ολιγαρχίας, από τη μια και από την άλλη επέβαλε πάγωμα μισθών και συντάξεων στο λαό.» Εδώ πρέπει να κάνουμε μια παρατήρηση καθαρά ιστορική και οικονομική. Η δραχμή τυπικά ήταν το νόμισμα της Ελλάδας το 1932, ωστόσο δεν ήταν εθνικό κρατικό νόμισμα που εμείς αυτό υπερασπιζόμαστε. Τι εννοούμε; Εθνικό κρατικό νόμισμα είναι εκείνο το νόμισμα που εκδίδεται από ένα κράτος, με γνώμονα τις ανάγκες του και είναι εθνικό γιατί αντανακλά το δικαίωμα ενός έθνους στην αυτοδιάθεση του. Ανεξάρτητη χώρα χωρίς εθνικό κρατικό νόμισμα δεν νοείται. Το νόμισμα το εκδίδει το νομισματοκοπείο, μετά από διαβουλεύσεις της κεντρικής τράπεζας η οποία χαράσσει την επιτοκιακή πολιτική των τραπεζών, εποπτεύει το τραπεζικό σύστημα και διαχειρίζεται τη νομισματική κυκλοφορία και του Υπουργείου Οικονομικών που χαράσσει την δημοσιονομική πολιτική και καταρτίζει τους προϋπολογισμούς. Το κράτος λοιπόν αποφασίζει τι ποσότητα χρήματος θα κυκλοφορήσει στην αγορά, τι επιτόκια θα δώσει στις τράπεζες (βασικά επιτόκια της κεντρικής τράπεζας προς τις εμπορικές), τι πληθωρισμό θα έχουμε (ανεξάρτητα από το αν πέφτει μέσα ή έξω) κοκ. Η διαχείριση του νομίσματος ήταν άθλια τα τελευταία 50 χρόνια, υποτιμήσεις, διολισθήσεις, έκδοση πληθωριστικού νομίσματος προκειμένου να καλύψει ελλείμματα του κρατικού προϋπολογισμού κλπ. Ωστόσο το νόμισμα αυτό δεν μας οδήγησε σε χρεοκοπία, ούτε σε μαζική ανεργία ούτε σε πτωχεύσεις μικρομεσαίων επιχειρήσεων, ούτε στις τρομακτικές ανισότητες που βιώνουμε σήμερα, και αν κάποτε υπήρξαν (δεκαετίες ’50 και ’60) πάντοτε αργά αλλά σταθερά το εισόδημα του μικρομεσαίου αυξάνονταν οριακά αντί να μειώνεται όπως σήμερα, για να φτάσουμε στη δεκαετία του ’80 που είδαμε σημαντική μείωση των ανισοτήτων. Συνεπώς, η Ελλάδα δεν είχε εθνικό κρατικό νόμισμα πριν το 1949. Γιατί αυτό; Γιατί μέχρι τότε, η περίφημη δραχμή εκδίδονταν από τον Οίκο Ρότσιλτ στη Γαλλία και Βρετανία. Η δε ισοτιμία της καθορίζονταν στο εξωτερικό και είχε σαν σημείο αναφοράς τη χρυσή λίρα. Καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό; Ήταν κλειδωμένη, χωρίς δυνατότητα υποτίμησης της, με αποτέλεσμα όποτε πάθαινε σοκ το ισοζύγιο πληρωμών- οι εξαγωγές ελληνικών προϊόντων κατέρρεαν λόγω της πολύ υψηλής τιμής της δραχμής (χάρη στη χρυσή λίρα)- η κυβέρνηση δεν μπορούσε να κάνει τίποτα γιατί έπρεπε να τηρήσει το χρυσό κανόνα. Υπό αυτό το καθεστώς χρεοκόπησε η Ελλάδα το 1932. Τα δάνεια της ήταν σε χρυσές λίρες και έπρεπε συνεχώς να βρίσκει συνάλλαγμα από το εξωτερικό (άρα έπρεπε να το δανείζεται =νέο χρέος) προκειμένου να καλύπτει τις παράλογες απαιτήσεις των δανειστών. Τι αποτέλεσμα είχε αυτό για τα λαϊκά στρώματα; Ούτε που μπορούμε να φανταστούμε την απίστευτη φοροεπιδρομή. Παράλληλα, η μετατρεψιμότητα της δραχμής σε λίρα ήταν σχεδόν ή απόλυτα απεριόριστη. Έτσι οι έχοντες μεγάλα αποθέματα δραχμής, οι αστοί, όποτε έβλεπαν στον ορίζοντα μεγάλα οικονομικά προβλήματα του κράτους πήγαιναν στα γκισέ των τραπεζών και ζητούσαν την αντίστοιχη ποσότητα σε χρυσές λίρες. Η ΤτΕ και πιο παλιά η Εθνική έπρεπε συνεχώς να φροντίζουν να έχουν ικανό απόθεμα σε χρυσό προκειμένου να ικανοποιούν τις ανησυχίες γνήσιες ή μη όλων των ανήσυχων Ελλήνων, έτσι η χρυσή λίρα έγινε κοινός τόπος σε όλους τους Έλληνες. Να γιατί οι παππούδες μας και οι γιαγιάδες μας το είχαν συνήθεια από παλιά να προικίζουν τις κόρες τους με λίρες. Γιατί ήταν η μόνη σταθερά με αξία εκείνη την εποχή όταν η δραχμή περνούσε αστάθεια. Εν τέλει ο χρυσός κανόνας εγκαταλείφθηκε το 1932 με τη χρεοκοπία της Ελλάδας και αφού δεινοπάθησε μέχρι να εξυπηρετήσει όλες τις πληρωμές χρέους. Ίδια κατάσταση επικρατούσε και το 1893 μόνο που τότε η Ελλάδα ήταν προσδεμένη στο άρμα της Γαλλίας και στο χρυσό φράγκο, την περίφημη Λατινική Ένωση που συναγωνίζονταν το Αγγλοσαξονικό μπλοκ χωρών που είχαν τη χρυσή λίρα σαν νόμισμα αναφοράς. Ο έλεγχος του νομίσματος από τους ξένους ήταν απότοκο της εξάρτησης τη χώρας από το ξένο κεφάλαιο. Έτσι η χώρα δεν μπορούσε να αναπτυχθεί παραγωγικά και ήταν μονίμως έρμαιο των διαθέσεων των ξένων αφεντάδων της. Προφανώς όταν το δόγμα που υπηρετείς είναι καπιταλισμός το ένα καπιταλισμός και το άλλο οπότε δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες εκεί καταλήγεις. Να τσουβαλιάζεις διαφορετικά πράγματα και καταστάσεις προκειμένου να μην κόψεις τις γέφυρες με τον Περισσό και τη σέχτα που έχει βαλθεί να μαγαρίσει κάθε τι που έχει πετύχει το κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα και διεθνώς. Το δικό σου νόμισμα σου επιτρέπει να διατηρείς το δημόσιο χρέος ‘’εσωτερικά’’ σε δραχμή και έτσι να μη χρειάζεται να βρίσκεις συνάλλαγμα προκειμένου να ικανοποιείς τα γούστα των δανειστών. Η Ελλάδα μέχρι το 2000 αυτό το καθεστώς είχε και δεν χρεοκόπησε. Βεβαίως δεν σημαίνει ότι δεν είχαμε πρόβλημα, ή ότι το χρέος ήταν μικρό, κάθε άλλο. Αλλά ποτέ δεν φτάσαμε σε αυτό το αίσχος. Τώρα βεβαίως τι να λέμε, δραχμοεκμετάλλευση και ευρωεκμετάλλευση είναι ένα και το αυτό…

Continue reading

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ & ΟΙ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ

28_okt

Του Πάρι Θασίτη

Η σημερινή επέτειος είναι από κάθε άποψη τιμημένη. Σαν σήμερα 75 χρόνια πριν ο ελληνικός λαός υπό τη «διεύθυνση» της δικτατορίας του Μεταξά, επέδειξε ηρωισμό και αυτοθυσία στα βουνά της Αλβανίας. Ήταν η καλύτερη απάντηση στον Ιταλό εισβολέα.

Σήμερα, είναι περισσότερο ανάγκη από ποτέ να αναλογιστούμε την κληρονομιά που μας άφησαν οι άνθρωποι αυτοί, ειδικά σε περιόδους που θερμά μέτωπα αναφύονται σε κάθε μεριά του Πλανήτη και ιδίως στην γειτονιά μας. Το πολιτικό σύστημα επιλέγει κάθε εθνική επέτειο να τη γιορτάσει με πομπώδεις παρελάσεις και τιμές προς αυτούς και με ένα ολοένα και πιο  συρρικνωμένο πλήθος να συμπάσχει κάθε χρονιά. Με μέτρα ασφαλείας δρακόντεια πρέπει να αναρωτηθούμε σε τι εξυπηρετεί όλο αυτό το μεγαλείο; Για ποιον γίνεται; Για τον λαό και τα θύματα του ‘40 ή για αυτούς, δηλαδή για όσους πούλησαν την χώρα και το λαό της; Η άποψη μου είναι ότι παρελάσεις, ειδικά τέτοιου είδους, δεν πρέπει να γίνονται. Η επέτειος μπορεί να γιορτάζεται με τον τρόπο που θέλει ο κόσμος και όχι με τον τρόπο που θέλουν οι κυβερνώντες. Έχουμε δύο ειδών παρελάσεις. Τις μαθητικές και τις στρατιωτικές.

 

1) ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ

Οι μαθητικές παρελάσεις στην Ελλάδα είναι οι μοναδικές στην Ευρώπη. Καθιερώθηκαν από τον Μεταξά για πρώτη φορά το 1936 για τους εορτασμούς της 25ης Μαρτίου. Ερώτηση: μέχρι τότε οι μαθητές δεν τιμούσαν την Εθνική Παλιγγενεσία; Και πόσο βοηθά τον Έλληνα γονιό σήμερα να θυμηθεί τις θυσίες των προγόνων του, όταν ο ίδιος εκλέγει ξανά και ξανά τους ίδιους προδότες για κυβερνήτες; Ή η ίδια η παρέλαση, θα τον κάνει να αλλάξει γνώμη όταν ο ίδιος, σε πολλές περιπτώσεις, συνδιαλέγεται με αυτό το εθελόδουλο καθεστώς για να βρει ένα μέλλον το παιδί του, που τώρα παρελαύνει και αποδίδει τιμές σε αυτούς που μας χαντάκωσαν;

Για να είμαστε ακριβείς Continue reading

ΜΑΖΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ

enimerotita3Σε προηγούμενο άρθρο, έγινε μια αναφορά, σε μια μεγάλη παθογένεια που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Είναι το δίπολο που έχουν κατασκευάσει  στην Ελλάδα μεταξύ ελιτίστικης  Τέχνης και  βάρβαρης «τέχνης». Είναι τόσο έντονος ο διχασμός, που δεν αφήνει τους ανθρώπους να αποκτήσουν μια δημιουργική σκέψη έξω από τα κανάλια επικοινωνίας της άρχουσας τάξης. Η σαπίλα της «πνευματικής ελίτ» είναι τέτοια που οδηγεί το λαό στην απελπισία. Καμιά παρηγοριά δεν μπορεί να δώσει στον κόσμο που αναζητά κάτι διαφορετικό, αλλά αντίθετα τον οδηγεί με ακόμα μεγαλύτερη ένταση στον γκρεμό τη χώρα, χωρίς να υπάρχει μια εναλλακτική στη βαρβαρότητα της ενημέρωσης, της ψυχαγωγίας, της κουλτούρας και γενικότερα του Πολιτισμού. Η λοβοτομή που έχουν κάνει οι ιθύνοντες είναι τέτοια, που όλοι, τουλάχιστον η νέα γενιά,  φετιχοποιούν το lifestyle και δίνουν αξία σε πράγματα καθόλου ουσιαστικά και ως επί το πλείστον ρηχά. Οι ομάδες που δημιουργούνται είναι τόσο ισχυρές, η επιρροή τόσο μεγάλη, που άπαξ και φτιαχτεί κάποια ομάδα ή υποκείμενο αντίστασης σε αυτή τη βαρβαρότητα, θα πρέπει να δώσει τα διαπιστευτήρια της σε κάποια από τις δύο όψεις του νομίσματος: τους «εναλλακτικούς» και τους κλαρινογαμπρούς.

Εδώ όμως θα αποδειχτεί, πως το όλο φαινόμενο καθίζησης της κουλτούρας και της διανόησης στην Ελλάδα, είναι κομμάτι του φαινομένου της Μαζικής Κοινωνίας και της Πολιτιστικής Βιομηχανίας. Στην Ελλάδα απλώς, έχουμε την τύχη να είμαστε μια χώρα εξαρτημένη, χωρίς σοβαρούς θεσμούς και αντίβαρα στη βαρβαρότητα της εξουσίας, χωρίς δημοκρατική παράδοση στη Μεταπολίτευση, μια ελίτ που έχει ασελγήσει στην Παιδεία σαν έννοια και περιεχόμενο και μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα σήψης, διαφθοράς και ακολασίας των μαζών, που εκπορεύονται από ένα αδίστακτο πολιτικοοικονομικό σύστημα. Ο μικροαστισμός, έχει διαβρώσει κάθε έννοια τάξης, ηθικής και συνείδησης, με αποτέλεσμα Continue reading

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ

dynasty14m

Του Πάρι Θασίτη

Στο παρόν κείμενο θα προβληθεί μια προβληματική για το ρόλο της οικογένειας στην Ελλάδα του Σήμερα και του Χθες, το ρόλο της στο αστικό πολιτικό σύστημα, στη διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς και στην επίδραση που έχει ως θεσμός στην συμπεριφορά και στην ταξική συνείδηση των νεότερων και παλαιότερων συμπολιτών μας.

Θα ξεκινήσουμε από μια πρόσφατη έρευνα του Χρίστου Κάτσικα στην Εφημερίδα των Συντακτών, που έδειξε πως, μαθητές Μέσης Εκπαίδευσης σε ποσοστό 77% πιστεύουν πως το ρουσφέτι και οι γνωριμίες (κοινώς το «βύσμα») είναι όχημα κοινωνικής ανέλιξης. Πάμε στο δεύτερο γεγονός. Η ανεργία στους νέους πλησιάζει το 60%, ποσοστό εκρηκτικό αν σκεφτεί κανείς πως τα ελληνικά νοικοκυριά δαπανούν πολλά δις ευρώ για έξοδα στην εκπαίδευση είτε Μέση είτε Ανώτατη προκειμένου να έχουν οι νέοι ένα καλύτερο μέλλον. Για τους πτυχιούχους ειδικά, είναι απελπιστική η κατάσταση καθότι δεν βρίσκουν δουλειά μετά από χρόνια κόπων. Το ερώτημα που τίθεται όμως είναι: για ποιο λόγο η νέα γενιά δεν διεκδικεί ένα άλλο μέλλον για τη χώρα; Γιατί δεν μπορούν έστω να παλέψουν για να καθορίσουν το (επαγγελματικό) μέλλον τους; Οι απαντήσεις από τους πολιτικολογούντες και μη είναι οι εξής: 1) δεν υπάρχει όραμα, 2) δεν υπάρχει αντίπαλο δέος στο σύστημα (ευθύνη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α), 3) φταίνε οι ταξικοί φραγμοί και το άθλιο εκπαιδευτικό σύστημα κ.ο.κ . Όλα αυτά ισχύουν σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο κανείς όμως δεν βλέπει Continue reading

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ-ΜΕΡΟΣ Β’

Β’ ΜΕΡΟΣ

 

 

Τελευταία Δεκαετία

Με την υιοθέτηση του ευρώ ως λογιστική μονάδα την Πρωτοχρονιά του 1999, στην Ελλάδα ξετυλίγεται η υπόθεση του Χρηματιστηρίου. Με τις Οδηγίες του Μάαστριχτ περί κατάργησης των συναλλαγματικών ελέγχων ήδη από το 1995, την απορρύθμιση της στεγαστικής και καταναλωτικής πίστης να βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη (τελικά έγινε το 2003 και 2000 αντίστοιχα) το Χρηματιστήριο σηματοδότησε την αλλαγή πλεύσης της αστικής τάξης της χώρας. Μέχρι τότε, η συσσώρευση κεφαλαίου, επιτυγχάνονταν διαμέσου του κράτους και χάρη στο κράτος. Οι κρατικές τράπεζες δίνανε θαλασσοδάνεια στην ολιγαρχία και με αυτόν τον τρόπο επεκτείνονταν οι επιχειρήσεις. Πλέον όμως ήταν αναγκαίο να γίνει αυτό που συνέβη στις Η.Π.Α έναν αιώνα πριν. Να χρηματιστικοποιηθούν. Έτσι λοιπόν, μπήκαν μαζικά και χωρίς προϋποθέσεις όλες οι μεγάλες ιδιωτικές και κρατικές επιχειρήσεις την περίοδο 1998-2000. Έπαψε η κρατικοδίαιτη διαπλοκή; Κάθε άλλο, ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο! Για να φουσκώσει η Σοφοκλέους, μπήκε στο παιχνίδι ο μισός λαός. Η φούσκα ήταν γιγάντια και όταν έσκασε, πολλοί αυτοκτόνησαν, οι περισσότεροι έχασαν τα λεφτά τους, κάποιοι όμως κέρδισαν πάρα πολλά[1]. Υπολογίζεται πως μερικές δεκάδες οικογένειες ολιγαρχών στην Ελλάδα κέρδισαν το θηριώδες ποσό των 175 δις ευρώ (!), άλλοι μιλούν για 136 δις. Το σημαντικό είναι πάντως πως, από τότε όλως τυχαίως, ο μέσος οικογενειακός προϋπολογισμός του εργαζόμενου βαίνει ελλειμματικός, κάτι που αποτυπώνεται στον ρυθμό δανεισμού των ελληνικών νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Καθόλου τυχαία, δεν έχουμε στοιχεία για τις αποστολές εμβασμάτων την περίοδο 1998-2000.

Πάντως την στιγμή που η χώρα μπήκε στο ευρώ (01/01/2002), χωρίς να ρωτήσουν κανένα, η Ελλάδα ήταν στα πάντα ελλειμματική. Στο εμπορικό της ισοζύγιο, στο δημοσιονομικό καθώς και στην καθημερινή ρευστότητα. Τι είχε συμβεί; Οι κυβερνώντες της, φρόντισαν να ζημιώσουν με κάθε τρόπο τα νοικοκυριά, μη αποτρέποντας το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου και έτσι, αφαίρεσαν πολύτιμη ρευστότητα από τις επιχειρήσεις. «Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ το 2000 η ετήσια νομισματική κυκλοφορία ήταν της τάξης των 7,7 δισεκατομμυρίων ευρώ, το 2001 υποχωρεί στα 7,2 δις ευρώ (μείωση κατά 6,5%), ενώ τον Ιανουάριο του 2002 η νομισματική κυκλοφορία υποχωρεί στα 5,4 δις ευρώ και βαίνει συνεχώς μειούμενη όλους τους κατοπινούς μήνες. Με άλλα λόγια η νομισματική κυκλοφορία της χώρας έχει μειωθεί πάνω από 30% σε σχέση με το 2000 και πάνω από 25% σε σχέση με το 2001.

Η κατάσταση αυτή, είχε οδηγήσει σε αδιέξοδο Continue reading

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ-ΜΕΡΟΣ Α’

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Α’ ΜΕΡΟΣ

 

Α. Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ

 


Έχουν περάσει 5 τουλάχιστον χρόνια από τότε που η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αποφάσισε την υπαγωγή της χώρας στον έλεγχο ενός τριμερούς Υπερεθνικού Οργανισμού, υποθηκεύοντας τα περιουσιακά στοιχεία της χώρας μαζί και το μέλλον μας. Μέσα σε αυτά τα 5 χρόνια είδαμε το Α.Ε.Π έχει μειωθεί κατά  1/3 (υπολογίζοντας και τον αποπληθωρισμό) ποσοστό πρωτοφανές σε καιρό ειρήνης, σχεδόν 11.000 αυτοκτονίες (σύμφωνα με δήλωση Διοικητή Νοσοκομείου). Η μεγαλύτερη φτώχεια απειλεί τα παιδιά[1]. Σήμερα στην Ελλάδα χτυπιέται αλύπητα η οικογένεια με δύο παιδιά και άνω, μη αντέχοντας να ανταπεξέλθει στο κόστος ζωής Όποιος αμοίβεται σήμερα στην Ελλάδα με το βασικό μισθό και προσπαθεί να αναθρέψει παιδιά, χρειάζεται από 60 έως 70 εργάσιμες ώρες την εβδομάδα για να βρεθεί αυτός και τα παιδιά του πάνω από το όριο της φτώχειας. Αν η οικογένεια είναι μονογονεϊκή με 2 ανήλικα παιδιά και ο γονιός εργάζεται με αμοιβή τον βασικό, τότε χρειάζεται να δουλεύει 60 ώρες την εβδομάδα για να βρεθεί στο 50% του μέσου εισοδήματος, το οποίο αποκαλείται και όριο φτώχειας. Αν η οικογένεια έχει έναν εργαζόμενο με βασικό και 2 ανήλικα παιδιά, τότε χρειάζεται 70 ώρες εργασίας την εβδομάδα για να βρεθεί στο όριο της φτώχειας. Τρομακτική είναι και η φορολογική επιβάρυνση[2]. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν ότι στην Ελλάδα διεξάγεται ένα οικονομικό και κοινωνικό πείραμα που έχει οδηγήσει στην ολοκληρωτική αποσύνθεση τον κοινωνικό ιστό. Χτυπιέται αλύπητα από την εφορία η μονογονεϊκή οικογένεια, καθώς και οι οικογένειες με δύο παιδιά και άνω με αποτέλεσμα την πλήρη παρακμή, τη δημογραφική συρρίκνωση και τη συντριβή κάθε ελπίδας για ανάκαμψη.

Αυτό τι σημαίνει δημογραφικά; Ας δούμε τι λέει ο Μανώλης Δρεττάκης: «Την επταετία 2004-2010 (μόνον από το 2004 και μετά υπάρχουν στοιχεία κατά υπηκοότητα), χάρη στις γεννήσεις από αλλοδαπές και τους λίγους θανάτους αλλοδαπών (λόγω της μικρής σχετικά ηλικίας τους), το σύνολο των γεννήσεων ξεπερνούσε το σύνολο των θανάτων, σε στρογγυλούς αριθμούς κατά μέσο όρο τον χρόνο κατά 5.300. Αυτό οφείλεται στο ότι οι γεννήσεις από αλλοδαπές ξεπερνούσαν τους θανάτους αλλοδαπών κατά 18.100, ενώ, αντίθετα, οι θάνατοι των Ελλήνων ήταν περισσότεροι από τις γεννήσεις από Ελληνίδες κατά 12.800. Το 2011 λόγω των μέτρων των Μνημονίων, όπως δείξαμε σε ένα άρθρο μας στην «Εφημερίδα των Συντακτών» στις 22.2.13, οι γεννήσεις μειώθηκαν και οι θάνατοι αυξήθηκαν, και το σύνολό τους ξεπέρασε το σύνολο των γεννήσεων κατά 4.671! Αυτό οφείλεται στο ότι το σύνολο των θανάτων των Ελλήνων ξεπέρασε το σύνολο των γεννήσεων από Ελληνίδες κατά 20.848, ενώ οι γεννήσεις από αλλοδαπές ξεπέρασαν τους θανάτους αλλοδαπών κατά 16.177. Η κατάσταση επιδεινώθηκε δραματικά το 2012 εξαιτίας των νέων μέτρων των Μνημονίων, με αποτέλεσμα το σύνολο των θανάτων να ξεπεράσει το σύνολο των γεννήσεων κατά 16.297 (!) (σχεδόν τετραπλάσιο αριθμό σε σχέση με το 2011), οι θάνατοι των Ελλήνων ξεπέρασαν τις γεννήσεις από Ελληνίδες κατά 29.101, ενώ οι γεννήσεις από αλλοδαπές ξεπέρασαν τους θανάτους αλλοδαπών κατά 12.804.» [3]

Η ανεργία είναι μια άλλη πληγή στην χώρα: με τα τελευταία στοιχεία Continue reading

Ποια είναι τα πραγματικά μας όρια;

Το 1967 ο Martin Seligman, ένας από τους πιο γνωστούς συμπεριφορικούς ψυχολόγους, πραγματοποιεί μαζί με τον Steve Maier ένα πείραμα που θα αποτελέσει πρόδρομο μιας πολυάριθμης σειράς σχετικών ερευνών και θα παγιωθεί ανάμεσα στις κλασικές και πλέον πολυσυζητημένες μελέτες της ψυχολογίας.
Τα υποκείμενα του πειράματος ήταν 24 σκυλιά, χωρισμένα σε τρεις ισάριθμες ομάδες : την ομάδα διαφυγής, την ομάδα μη διαφυγής και την ομάδα ελέγχου. Στην πρώτη ομάδα κάθε σκυλί τοποθετήθηκε σε ένα ζυγό που το κρατούσε δεσμευμένο, παρέχοντας όμως κάποιο περιθώριο κίνησης. Οι ερευνητές είχαν τοποθετήσει δύο παρωπίδες σε κάθε σκύλο έτσι ώστε να κρατάει το κεφάλι του μπροστά και στη συνέχεια του χορηγούσαν ηλεκτροσοκ το οποίο μάθαινε να τερματίζει πιέζοντας με το κεφάλι μια απ’τις δυο παρωπίδες. Συζευγμένα μαζί με την ομάδα διαφυγής ήταν και τα σκυλιά της ομάδας μη διαφυγής, με μόνη διαφορά ότι οποιαδήποτε κίνησή τους δεν ήταν δυνατό να τερματίσει την χορήγηση του ηλεκτρικού ρεύματος. Για το κάθε σκυλί αυτής της ομάδας το ηλεκτροσοκ σταματούσε μόνο όταν το “ζευγαρωμένο” μαζί του από την πρώτη ομάδα σκυλί (δηλαδή από την ομάδα διαφυγής) εκτελούσε τη συγκεκριμένη κίνηση πίεσης της παρωπίδας. Με πιο απλά λόγια, οι σκύλοι της δεύτερης ομάδας δεν μπορούσαν οι ίδιοι να διακόψουν το ηλεκτροσοκ. Όσον αφορά τα σκυλιά της ομάδας ελέγχου, εκείνα δεν δέχτηκαν κανένα ηλεκτροσοκ.
Στην επόμενη φάση του πειράματος, τα υποκείμενα όλων των ομάδων τοποθετήκαν ξεχωριστά σε ένα κουτί που διαχωριζόταν στο κέντρο του από ένα τεχνητό ύψωμα. Οι ερευνητές χορήγησαν ξανά ηλεκτρικό ρεύμα μόνο που αυτή την φορά κανένα σκυλί δεν μπορούσε να το διακόψει με οποιαδήποτε κίνηση. Μπορούσε όμως να το αποφύγει πηδώντας πάνω από το διαχωριστικό στην άλλη πλευρά του κουτιού που ήταν ηλεκτρικά ουδέτερη. Τα σκυλιά μάλιστα μπορούσαν να μάθουν να αποφεύγουν το ηλεκτροσόκ προτού την χορήγησή του, καθώς προηγούταν πάντοτε μια περίοδος 10 δευτερολέπτων όπου έσβηναν ορισμένα ενσωματωμένα φώτα μέσα στο κουτί τα οποία σκεφτείτε ότι ουσιαστικά λειτουργούσαν σαν σινιάλο του τι θα ακολουθήσει. Η διαδικασία της μάθησης αυτού του “σινιάλου” ήταν εφικτή γιατί κάθε σκύλος υπέστη την ίδια δοκιμασία πολλές φορές (συγκεκριμένα στον αριθμό: 10).shuttle-box
Όταν οι Seligman & Maier εξέτασαν το μέσο όρο του χρόνου που χρειάστηκε η κάθε μια από τις τρεις ομάδες για να πηδήξει στην απέναντι μεριά του κουτιού και να αποφύγει το ηλεκτροσόκ δεν βρήκανε σημαντική διαφορά ανάμεσα στην ομάδα διαφυγής και την ομάδα ελέγχου. Κάτι διαφορετικό συνέβη όμως με τα σκυλιά της ομάδας μη διαφυγής. Όταν αυτά εισήχθησαν μέσα στο διαχωρισμένο κουτί, χρειάστηκαν κατά μέσο όρο 48 δευτερόλεπτα για να πηδήξουν μακριά απ’την ηλεκτρισμένη περιοχή, πολύ περισσότερο χρόνο δηλαδή σε σχέση με την ομάδα διαφυγής και ελέγχου που είχαν μέσους όρους 27 και 26 δευτερόλεπτα αντίστοιχα. Αναλογιστείτε ότι Continue reading