ΕΥΡΩ Ή ΔΡΑΧΜΗ; *

332940-25cf258025ce25b525ce25bd25cf258425ce25bf25cf258725ce25b925ce25bb25ce25b925ce25b125cf258125ce25bf

Του Πάρι Θασίτη

Πρόσφατα ο Νίκος Μπογιόπουλος με άρθρο του στον Ενικό [1] μας εξέπληξε αρνητικά. Κρίμα για ένα δημοσιογράφο που προσπαθεί να κρατήσει το επίπεδο της δημοσιογραφίας ψηλά. Πολύ κρίμα που ο ιστότοπος iskra επέλεξε όλως τυχαία αυτή την εποχή να το αναδείξει…

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με τα λεγόμενα του: «Παρατήρηση τρίτη: Δραχμή είναι εκείνο το νόμισμα με το οποίο η Ελλάδα χρεοκόπησε το 1893 και το 1932. Δραχμή είναι το νόμισμα που στο όνομα της «ισχυροποίησής της», μέσα σε ένα βράδυ, δια της υποτίμησής της κατά 50% και της σύνδεσής της με το δολάριο (9 Απρίλη 1953) διπλασίασε τη φτώχεια για το λαό και πολλαπλασίασε τον πλούτο των «δολαριούχων». Δραχμή ήταν το νόμισμα όταν η Ελλάδα έστελνε τα παιδιά της μετανάστες στις στοές του Βελγίου και όταν (με πρόσχημα και τότε το χρέος) η κυβέρνηση Αντρέα Παπανδρέου έφτιαχνε τα «νέα τζάκια» της ολιγαρχίας, από τη μια και από την άλλη επέβαλε πάγωμα μισθών και συντάξεων στο λαό.» Εδώ πρέπει να κάνουμε μια παρατήρηση καθαρά ιστορική και οικονομική. Η δραχμή τυπικά ήταν το νόμισμα της Ελλάδας το 1932, ωστόσο δεν ήταν εθνικό κρατικό νόμισμα που εμείς αυτό υπερασπιζόμαστε. Τι εννοούμε; Εθνικό κρατικό νόμισμα είναι εκείνο το νόμισμα που εκδίδεται από ένα κράτος, με γνώμονα τις ανάγκες του και είναι εθνικό γιατί αντανακλά το δικαίωμα ενός έθνους στην αυτοδιάθεση του. Ανεξάρτητη χώρα χωρίς εθνικό κρατικό νόμισμα δεν νοείται. Το νόμισμα το εκδίδει το νομισματοκοπείο, μετά από διαβουλεύσεις της κεντρικής τράπεζας η οποία χαράσσει την επιτοκιακή πολιτική των τραπεζών, εποπτεύει το τραπεζικό σύστημα και διαχειρίζεται τη νομισματική κυκλοφορία και του Υπουργείου Οικονομικών που χαράσσει την δημοσιονομική πολιτική και καταρτίζει τους προϋπολογισμούς. Το κράτος λοιπόν αποφασίζει τι ποσότητα χρήματος θα κυκλοφορήσει στην αγορά, τι επιτόκια θα δώσει στις τράπεζες (βασικά επιτόκια της κεντρικής τράπεζας προς τις εμπορικές), τι πληθωρισμό θα έχουμε (ανεξάρτητα από το αν πέφτει μέσα ή έξω) κοκ. Η διαχείριση του νομίσματος ήταν άθλια τα τελευταία 50 χρόνια, υποτιμήσεις, διολισθήσεις, έκδοση πληθωριστικού νομίσματος προκειμένου να καλύψει ελλείμματα του κρατικού προϋπολογισμού κλπ. Ωστόσο το νόμισμα αυτό δεν μας οδήγησε σε χρεοκοπία, ούτε σε μαζική ανεργία ούτε σε πτωχεύσεις μικρομεσαίων επιχειρήσεων, ούτε στις τρομακτικές ανισότητες που βιώνουμε σήμερα, και αν κάποτε υπήρξαν (δεκαετίες ’50 και ’60) πάντοτε αργά αλλά σταθερά το εισόδημα του μικρομεσαίου αυξάνονταν οριακά αντί να μειώνεται όπως σήμερα, για να φτάσουμε στη δεκαετία του ’80 που είδαμε σημαντική μείωση των ανισοτήτων. Συνεπώς, η Ελλάδα δεν είχε εθνικό κρατικό νόμισμα πριν το 1949. Γιατί αυτό; Γιατί μέχρι τότε, η περίφημη δραχμή εκδίδονταν από τον Οίκο Ρότσιλτ στη Γαλλία και Βρετανία. Η δε ισοτιμία της καθορίζονταν στο εξωτερικό και είχε σαν σημείο αναφοράς τη χρυσή λίρα. Καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό; Ήταν κλειδωμένη, χωρίς δυνατότητα υποτίμησης της, με αποτέλεσμα όποτε πάθαινε σοκ το ισοζύγιο πληρωμών- οι εξαγωγές ελληνικών προϊόντων κατέρρεαν λόγω της πολύ υψηλής τιμής της δραχμής (χάρη στη χρυσή λίρα)- η κυβέρνηση δεν μπορούσε να κάνει τίποτα γιατί έπρεπε να τηρήσει το χρυσό κανόνα. Υπό αυτό το καθεστώς χρεοκόπησε η Ελλάδα το 1932. Τα δάνεια της ήταν σε χρυσές λίρες και έπρεπε συνεχώς να βρίσκει συνάλλαγμα από το εξωτερικό (άρα έπρεπε να το δανείζεται =νέο χρέος) προκειμένου να καλύπτει τις παράλογες απαιτήσεις των δανειστών. Τι αποτέλεσμα είχε αυτό για τα λαϊκά στρώματα; Ούτε που μπορούμε να φανταστούμε την απίστευτη φοροεπιδρομή. Παράλληλα, η μετατρεψιμότητα της δραχμής σε λίρα ήταν σχεδόν ή απόλυτα απεριόριστη. Έτσι οι έχοντες μεγάλα αποθέματα δραχμής, οι αστοί, όποτε έβλεπαν στον ορίζοντα μεγάλα οικονομικά προβλήματα του κράτους πήγαιναν στα γκισέ των τραπεζών και ζητούσαν την αντίστοιχη ποσότητα σε χρυσές λίρες. Η ΤτΕ και πιο παλιά η Εθνική έπρεπε συνεχώς να φροντίζουν να έχουν ικανό απόθεμα σε χρυσό προκειμένου να ικανοποιούν τις ανησυχίες γνήσιες ή μη όλων των ανήσυχων Ελλήνων, έτσι η χρυσή λίρα έγινε κοινός τόπος σε όλους τους Έλληνες. Να γιατί οι παππούδες μας και οι γιαγιάδες μας το είχαν συνήθεια από παλιά να προικίζουν τις κόρες τους με λίρες. Γιατί ήταν η μόνη σταθερά με αξία εκείνη την εποχή όταν η δραχμή περνούσε αστάθεια. Εν τέλει ο χρυσός κανόνας εγκαταλείφθηκε το 1932 με τη χρεοκοπία της Ελλάδας και αφού δεινοπάθησε μέχρι να εξυπηρετήσει όλες τις πληρωμές χρέους. Ίδια κατάσταση επικρατούσε και το 1893 μόνο που τότε η Ελλάδα ήταν προσδεμένη στο άρμα της Γαλλίας και στο χρυσό φράγκο, την περίφημη Λατινική Ένωση που συναγωνίζονταν το Αγγλοσαξονικό μπλοκ χωρών που είχαν τη χρυσή λίρα σαν νόμισμα αναφοράς. Ο έλεγχος του νομίσματος από τους ξένους ήταν απότοκο της εξάρτησης τη χώρας από το ξένο κεφάλαιο. Έτσι η χώρα δεν μπορούσε να αναπτυχθεί παραγωγικά και ήταν μονίμως έρμαιο των διαθέσεων των ξένων αφεντάδων της. Προφανώς όταν το δόγμα που υπηρετείς είναι καπιταλισμός το ένα καπιταλισμός και το άλλο οπότε δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες εκεί καταλήγεις. Να τσουβαλιάζεις διαφορετικά πράγματα και καταστάσεις προκειμένου να μην κόψεις τις γέφυρες με τον Περισσό και τη σέχτα που έχει βαλθεί να μαγαρίσει κάθε τι που έχει πετύχει το κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα και διεθνώς. Το δικό σου νόμισμα σου επιτρέπει να διατηρείς το δημόσιο χρέος ‘’εσωτερικά’’ σε δραχμή και έτσι να μη χρειάζεται να βρίσκεις συνάλλαγμα προκειμένου να ικανοποιείς τα γούστα των δανειστών. Η Ελλάδα μέχρι το 2000 αυτό το καθεστώς είχε και δεν χρεοκόπησε. Βεβαίως δεν σημαίνει ότι δεν είχαμε πρόβλημα, ή ότι το χρέος ήταν μικρό, κάθε άλλο. Αλλά ποτέ δεν φτάσαμε σε αυτό το αίσχος. Τώρα βεβαίως τι να λέμε, δραχμοεκμετάλλευση και ευρωεκμετάλλευση είναι ένα και το αυτό…

Για να ξεκαθαρίσουμε και εμείς κάτι από τη μεριά μας, δεν θεωρούμε το νόμισμα το μόνο προαπαιτούμενο για να πάει μπροστά η χώρα. Είναι όμως η αφετηρία και αυτή η αφετηρία οφείλει να γίνει με σχέδιο και πρόγραμμα, με ταυτόχρονη διαγραφή χρέους. Όλου και εννοείται μονομερώς. Παρακάτω όμως συνεχίζει: «Το συμπέρασμα είναι πρόδηλο: Το νόμισμα είναι ένα «εργαλείο». Και όπως κάθε εργαλείο κρίνεται με βάση το «ποιανού» τη δουλειά κάνει, και σε ποιο πλαίσιο την κάνει. Και είτε με τη δραχμή, είτε τώρα με το ευρώ, εκείνα που υπηρετούνται, δεδομένης της ανισομετρίας εντός της ΕΕ, είναι τα συμφέροντα της τάξης των κεφαλαιοκρατών, είναι τα συμφέροντα της εγχώριας πλουτοκρατίας. Η οποία γι’ αυτό, άλλωστε, επέλεξε την προσχώρηση της χώρας στο ευρώ, καταθέτοντας από την πρώτη στιγμή ένα κομμάτι εθνικής κυριαρχίας (την οποία τώρα θυμούνται οι θιασώτες του Μάαστριχτ, της ΟΝΕ και της Ευρωζώνης) διά της απεμπόλησης της δυνατότητας άσκησης αυτοτελούς νομισματικής πολιτικής.» Άρα λοιπόν, αν και ξεκινά λέγοντας πως στα πλαίσια του καπιταλισμού είτε ευρώ έχεις είτε δραχμή λίγο πολύ το ίδιο αποτέλεσμα θα έχεις, αυτοαναιρείται στο τέλος λέγοντας πως η ένταξη στο ευρώ συνοδεύτηκε αναγκαστικά από την απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας ή μέρους της. Εδώ είναι η ειδοποιός διαφορά με τη δραχμή, το προηγούμενο νόμισμα. Με λίγα λόγια κύριοι ευρώ σημαίνει έλλειμμα ανεξαρτησίας ενώ δραχμή σημαίνει καταρχήν ανεξαρτησία. Είναι το ίδιο πράγμα; Για τους ανθρώπους του Περισσού ναι, για τον κο Μπογιόπουλο είχαμε άλλες προσδοκίες…

Επομένως, το νόμισμα οφείλει αν όχι το πρώτο τουλάχιστον  να είναι το δεύτερο ζήτημα που πρέπει να θέτει μια προοδευτική ανατρεπτική δύναμη. Διότι το νόμισμα αντικατοπτρίζει συσχετισμούς κυριαρχίας. Η δραχμή και η όποια δραχμή μπορεί να καθρεφτίζει την ηγεμονία της αστικής τάξης, μπορεί όμως να καθρεφτίζει και την λαϊκή κυριαρχία. Το ευρώ όμως καθρεφτίζει μόνο την ηγεμονία της αστικής τάξης σε υπερεθνικό επίπεδο, τίποτε περισσότερο τίποτε λιγότερο. Οποιαδήποτε σκέψη αναθεώρησης στόχων του ευρώ ή αλλαγή της αρχιτεκτονικής του, οδηγεί σίγουρα σε κατάρρευση. Είναι η έκφραση της συνένωσης των συμφερόντων των αστικών τάξεων του σκληρού πυρήνα της Ε.Ε, ήτοι Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Αυστρία και Φιλανδία, που δρα συμπληρωματικά και όχι ανταγωνιστικά προς το δολάριο και την αμερικανική ηγεμονία. Το ευρώ είναι ο παγκόσμιος μπαλαντέρ όλων των υπόλοιπων ισχυρών νομισμάτων: δολαρίου, γεν, λίρας και ελβετικού φράγκου. Απορροφά όλους τους κραδασμούς που συνεπάγεται η ασύδοτη δράση των ελεύθερων αγορών. Παράλληλα στο εσωτερικό της Ε.Ε η Συνθήκη του Μάαστριχτ επέβαλλε σταθερή νομισματική κυκλοφορία προκαθορισμένη εκ των προτέρων και σε ετήσια βάση από την ΕΚΤ για να παραμείνει ο πληθωρισμός χαμηλά πλησίον του 2% και έτσι να είναι αρεστό το νόμισμα στους τραπεζίτες-κερδοσκόπους και επενδυτές. Με λίγα λόγια, άμα κάποια χώρα πάθαινε στη μέση της χρονιάς κάποιο bank run ή οτιδήποτε έκτακτο γεγονός η ΕΚΤ δεν θα μπορούσε να δώσει πρόσθετη χρηματοδότηση, έτσι οι χώρες έπρεπε να καταφύγουν σε δανεισμό. Ακόμα και όταν το 2012 η Ελλάδα διπλασίασε τεχνηέντως τη νομισματική της κυκλοφορία, για να μην φανεί ότι οι καταθέσεις έχουν κάνει φτερά, αυτό έγινε επειδή η ΕΚΤ αποφάσισε να αποσυρθεί ένα μικροποσό από κάθε χώρα-μέλος του Ευρώ και να μεταφερθεί στην Ελλάδα αεροπορικά, ένα ποσό περίπου 26 δις ευρώ. Δεν έγινε με πρόσθετη χρηματοδότηση. Να γιατί έχει καταντήσει σε συνθήκες ύφεσης να είναι ένας ζουρλομανδύας που πνίγει ακόμα και τη Γερμανία. Φανταστείτε η Ελλάδα σε τι κατάσταση βρίσκεται. Επίσης, το άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι το γεγονός ότι η ΕΚΤ από το καταστατικό της απαγορεύεται να δανείσει κράτος-μέλος του Ευρώ. Παρά μόνο δια μέσου των εμπορικών τραπεζών. Κάτι που μετατρέπει τις τράπεζες σε απόλυτους αφέντες της οικονομίας. Πότε έχει ξαναγίνει αυτό; Πλέον ο συλλογικός κεφαλαιοκράτης δεν είναι το κράτος αλλά οι τράπεζες. Επομένως ευρωζώνη χωρίς ασύδοτο τραπεζικό καρτέλ δεν μπορεί να υπάρξει. Τελεία και παύλα. Γιατί δεν μας τα αναφέρει αυτά ο κος Μπογιόπουλος; Παρά μας μιλά γενικά για ευρω-εκμετάλλευση και δραχμο-εκμετάλλευση; Ή για το γεγονός ότι το πρόβλημα μας είναι ο καπιταλισμός…ναι βέβαια είναι γνωστό τοις πάσοι λίγο πολύ, το θέμα είναι οι συγκεκριμένες συνθήκες κάθε φορά και όχι γενικά ο καπιταλισμός. Ακόμα και στις χειρότερες συνθήκες καπιταλισμού η ταξική πάλη καταρχήν ξεκινά και ολοκληρώνει την πρώτη της φάση στα πλαίσια ενός κράτους (η επόμενη είναι η διεθνής επανάσταση) με εθνικό νόμισμα και εθνική ανεξαρτησία. Αντίθετα με ευρώ και χωρίς ανεξαρτησία ή τελοσπάντων κουτσουρεμένη, η ταξική πάλη ανεβαίνει πολλά επίπεδα και εντοπίζεται σε όλο το πλαίσιο-οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τι σημαίνει αυτό; Ότι είναι πανδύσκολο να βρεις συσχετισμούς τέτοιους φίλα προσκείμενους στη δικιά σου εργατική τάξη ειδικά αν είσαι μικρό κράτος, σε ένα υπερεθνικό πλαίσιο-οικοδόμημα 28 κρατών καθότι ισχύει ο νόμος της ανισόμετρης ανάπτυξης όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο Μπογιόπουλος. Πότε θα αλλάξουν οι συσχετισμοί όταν ο μεγαλύτερος πληθυσμός είναι ο γερμανικός και όταν με τις νέες συνθήκες αλλάζει η κατανομή των ψήφων στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο; Και αν ακόμα τους βρούμε, που θα έχει καταλήξει η Ελλάδα μέχρι τότε; Να γιατί είναι αναγκαίο σε πρώτη φάση να φύγουμε από το ευρώ και την Ε.Ε και να φέρουμε την ταξική πάλη από το ευρωπαϊκό υπερεθνικό πλαίσιο στο στενά εθνικό, έτσι ώστε εύκολα να αντιμετωπίσουμε, χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις, τόσο την ολιγαρχία της χώρας όσο και τα τεράστια οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Το λέμε καθαρά: σοσιαλιστικό ευρώ σε ‘’Ευρώπη των Λαών’’ δεν μπορεί να υπάρξει, κοινό νόμισμα σε διαφορετικές οικονομίες, ακόμα και με τις καλύτερες των προϋποθέσεων επίσης δεν μπορεί να υπάρξει γιατί θα είναι η συνισταμένη, τουλάχιστον σε καπιταλιστικά πλαίσια αλλά ακόμα και σε σοσιαλιστικά, των ισχυρότερων και δυνατότερων οικονομιών, που έχουν την υψηλότερη παραγωγικότητα. Η Ελλάδα που έχει χαμηλή παραγωγικότητα θα συντριβεί αναγκαστικά  ακόμα και αν το ευρώ είχε τις καλύτερες των προθέσεων να υπηρετήσει τους λαούς και όχι τους τραπεζίτες. Δυστυχώς όμως όταν ο μαρξισμός-λενινισμός γίνεται θρησκεία ή καλύτερα θεολογία τότε ναι όλα τα σφάζουμε όλα τα τσεκουρώνουμε. Πριν ακόμα φτάσουμε στο ποια θα πρέπει να είναι η ιδανική κοινωνία, οφείλουμε να απαντήσουμε αν ένας λαός, όπως ο Ελληνικός έχει δικαίωμα αυτοδιάθεσης. Άμα πούμε ναι, τότε αυτόματα και το συντομότερο, έξοδος από το ευρώ και την Ε.Ε. Πόσο μάλλον όταν ευαγγελίζεσαι σοσιαλισμό. Δεν κάθεσαι και λες ‘’εμένα το πρόβλημα μου είναι ο καπιταλισμός και ποιος έχει τα κλειδιά της οικονομίας, άρα είτε με ευρώ είτε με δραχμή τα ίδια χάλια θα έχουμε…’’. Έλεος ! Η χειρότερη δραχμή δεν φτάνει το καλύτερο ευρώ όλα τα άλλα είναι παραμύθια για αγρίους.

ΠΗΓΕΣ

1) Νίκος Μπογιόπουλος «Ευρώ ή Δραχμή», 06/01/2015 στον enikos.gr

 

ΠΗΓΗ: postin.gr , *δημοσιεύτηκε τον Γενάρη του 2015, λίγο πριν τις εκλογές

This entry was posted in Επικαιρότητα by Paris Thasitis. Bookmark the permalink.

About Paris Thasitis

Είμαι ο Πάρις Θασίτης, ετών 21, φοιτητής Νομικής ΑΠΘ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα τα περισσότερα χρόνια στη Θεσσαλονίκη, με ένα μικρό αλλά χρήσιμο διάλειμμα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου και αποφοίτησα από το Αβερώφειο Λύκειο της Ελληνικής Κοινότητας. Με την προσπάθεια αυτή του Altera Pars, επιδιώκω να συμβάλλω στην αναγέννηση της Ελληνικής κοινωνίας κατά το μέτρο του δυνατού πάντα, προς όφελος της υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων με τελικό στόχο την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *