Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ

dynasty14m

Του Πάρι Θασίτη

Στο παρόν κείμενο θα προβληθεί μια προβληματική για το ρόλο της οικογένειας στην Ελλάδα του Σήμερα και του Χθες, το ρόλο της στο αστικό πολιτικό σύστημα, στη διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς και στην επίδραση που έχει ως θεσμός στην συμπεριφορά και στην ταξική συνείδηση των νεότερων και παλαιότερων συμπολιτών μας.

Θα ξεκινήσουμε από μια πρόσφατη έρευνα του Χρίστου Κάτσικα στην Εφημερίδα των Συντακτών, που έδειξε πως, μαθητές Μέσης Εκπαίδευσης σε ποσοστό 77% πιστεύουν πως το ρουσφέτι και οι γνωριμίες (κοινώς το «βύσμα») είναι όχημα κοινωνικής ανέλιξης. Πάμε στο δεύτερο γεγονός. Η ανεργία στους νέους πλησιάζει το 60%, ποσοστό εκρηκτικό αν σκεφτεί κανείς πως τα ελληνικά νοικοκυριά δαπανούν πολλά δις ευρώ για έξοδα στην εκπαίδευση είτε Μέση είτε Ανώτατη προκειμένου να έχουν οι νέοι ένα καλύτερο μέλλον. Για τους πτυχιούχους ειδικά, είναι απελπιστική η κατάσταση καθότι δεν βρίσκουν δουλειά μετά από χρόνια κόπων. Το ερώτημα που τίθεται όμως είναι: για ποιο λόγο η νέα γενιά δεν διεκδικεί ένα άλλο μέλλον για τη χώρα; Γιατί δεν μπορούν έστω να παλέψουν για να καθορίσουν το (επαγγελματικό) μέλλον τους; Οι απαντήσεις από τους πολιτικολογούντες και μη είναι οι εξής: 1) δεν υπάρχει όραμα, 2) δεν υπάρχει αντίπαλο δέος στο σύστημα (ευθύνη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α), 3) φταίνε οι ταξικοί φραγμοί και το άθλιο εκπαιδευτικό σύστημα κ.ο.κ . Όλα αυτά ισχύουν σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο κανείς όμως δεν βλέπει το κοινωνικό γίγνεσθαι, το περιβάλλον, το υπόβαθρο, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που προκύπτει από τις σχέσεις παραγωγής και ανταλλαγής αγαθών, που με τη σειρά της επιδρά στη συνείδηση του νέου εργαζόμενου, σπουδαστή, μαθητή κλπ. Δεν θα εξεταστεί εδώ, η νοοτροπία της νέας γενιάς ή των υπολοίπων μικρών και μεγάλων απλώς είναι η αφορμή για να δούμε το θεσμό της οικογένειας στην Ελλάδα του σήμερα καθώς και το ρόλο που επιτελεί στην κίνηση των εξελίξεων, στην κρίση και τις προσπάθειες υπέρβασης των Μνημονίων και της λιτότητας.

Για την οικογένεια μίλησαν πολλοί διανοητές: ο Ένγκελς, στο «Η καταγωγή της Οικογένειας, της Ατομικής Ιδιοκτησίας και του Κράτους», ο Φρόυντ στο «Τοτέμ και Ταμπού» κ.α. Στην Ελλάδα ωστόσο, είτε δεν «αγγίζεται» καθόλου από τους καθωσπρέπει διανοούμενους, είτε θεωρείται θέμα ταμπού για μικρούς και μεγάλους, ή τέλος θεωρείται η πυξίδα, ο βράχος και η εγγύηση της κοινωνικής σταθερότητας και των αξιών. Δεν είχα βέβαια καμιά προσδοκία ότι στο Σχολείο θα διδάσκονταν Ένγκελς και Φρόυντ, αλλά εδώ δεν ακούγεται πουθενά. Εμείς θα αποδείξουμε πως η οικογένεια (όπως έχει διαμορφωθεί στον 21ο αιώνα) είναι όχι απλώς εμπόδιο στην επαναστατική διαδικασία αλλά εγγύηση της περαιτέρω κατρακύλας της ελληνικής κοινωνίας στη σήψη και παρακμή στην Κατεχόμενη Ελλάδα, στο βούρκο της εξαθλίωσης και οπωσδήποτε στον εκφυλισμό και τη φαυλότητα που έχει φέρει η μετανεωτερικότητα.

Στην Ιστορία του Γυμνασίου-Λυκείου, η οικογένεια παρουσιάζεται σαν κάτι ιερό και διαρκές. Από την αρχαιότητα μέχρι το σήμερα, από τη θεά Εστία μέχρι τις μεγάλες πολιτικές δυναστείες του παρόντος. Πολλοί συμπολίτες μας, σοκαρισμένοι από τις πλουσιότατες πλην βάναυσες εμπειρίες από την Εσπερία λένε : «Εκεί στη Δύση (π.χ. Γερμανία-Γαλλία), τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους «πετάν» στα γηροκομεία, ενώ εδώ τους προσέχουμε σαν τα μάτια μας…» (βλ. καλοσύνη του Νέο-Έλληνα vs Βαρβαρότητα των Γότθων και έχετε μια ιδέα, μετά βάλτε το «όταν εμείς είχαμε….αυτοί τρώγαν βαλανίδια…» και «σαν τους Έλληνες κανένας ρε …» voila !). Σε καμιά περίπτωση δεν υποστηρίζω τη μια ή την άλλη οπτική, σίγουρα όμως πρέπει να καταδειχτεί το δικό μας λάθος.

Στην Ελλάδα μετά την Τουρκοκρατία, ας πούμε μετά το 1821 η οικογένεια ενσαρκώνει την κοινωνική σταθερότητα (με τα σόγια) και τη μεταβίβαση αξιών, με μεγάλες όμως ανακατατάξεις, ωστόσο η παράδοση και τα έθιμα μεταφέρονται με μεγάλη ευκολία από γενιά σε γενιά. Όσον αφορά τις δομές εξουσίας, παραμένουν έντονα τα οθωμανικού τύπου φεουδαρχικά στοιχεία με τους κοτζαμπάσηδες και τον αντιδραστικό Εκκλησιαστικό κλήρο. Ο αναλφαβητισμός και η έντονη θρησκοληψία είναι ο κανόνας και δεν επιτρέπουν την εισχώρηση ιδεών του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης-ατομική ελευθερία και φιλελευθερισμός. Στη Δύση τότε του πρώιμου Καπιταλισμού, οι δεσμοί αίματος, τίτλοι ευγενείας, η Ελέω Θεού Μοναρχία αμφισβητούνται από τις μάζες και την ανερχόμενη αστική τάξη στο όνομα της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας. Δεν άργησαν όμως να αξιοποιήσουν οι αστοί το θεσμό αυτόν (της οικογένειας δηλαδή), ως όχημα μεταβίβασης της ατομικής ιδιοκτησίας και αναπαραγωγής του καπιταλιστικού συστήματος. Οι φεουδαρχικές λογικές όμως επιστρέφουν στην Ελλάδα δριμύτερες.  Χωρίς τίτλους ευγενείας, οι ντόπιοι δυνάστες δημιουργούν κλειστές κάστες που λυμαίνονται τα λεφτά του κράτους και πουλάν την πατρίδα στις ξένες δυνάμεις. Τα σόγια λοιπόν, ακολουθούν αναγκαστικά, προκειμένου να έχουν μέλλον, το πρότυπο του συστήματος και υποτάσσονται δια της ψήφου των στους κομματάρχες της εποχής.

Από τον 19ο αιώνα έως το 1980 περίπου στη Δύση, οι εργατικές τάξεις με αίμα και θυσίες κερδίζουν δικαιώματα και ένα καλύτερο μέλλον σταδιακά. Η ατομική ελευθερία και ο πλουτισμός στον καπιταλισμό φαίνεται να μην έχουν τελειωμό έστω και για λίγους: Carnegie, J.D Rockefeller, J.P Morgan κα. Η οικογένεια λοιπόν, φαίνεται ότι εξελίσσεται δυναμικά και προοδευτικά. Κάθε νεότερη γενιά προσδοκά περισσότερα αγαθά και καλύτερη ζωή. Οι μισθοί αυξάνονται, ο αναλφαβητισμός περιορίζεται, όλο και περισσότεροι αποκτούν πολιτικά δικαιώματα και εργασιακά. Μετά από διαλλείματα μεγάλων Κρίσεων και Πολέμων (Α’ και Β’ Π.Π καθώς και δύο μεγάλες δομικές κρίσεις, του 1873-1896 και 1929-1933) φτάνουμε στην Εποχή της Ευημερίας ή Χρυσή Εποχή του Καπιταλισμού (1945-1975), όπου το βιοτικό επίπεδο στη Δύση κατακτά την κορυφή. Στις Η.Π.Α και Βρετανία σχεδόν μηδενική ανεργία, μεγάλη αύξηση μισθών, σταθερή δουλειά και ευημερία. Χαρακτηριστικά ο Michael Moore, στο ντοκιμαντέρ Capitalism: a Love Story αναφέρει, πως κάθε δύο χρόνια αγόραζαν αυτοκίνητο, δεν είχαν χρέη, φοιτούσαν σε σχολεία με έξοδα της εργοδοσίας, σπούδαζαν άνετα χωρίς πολλά έξοδα. Ο συγγραφέας του βιβλίου «The Road to 9/11» Peter Dale Scott, αναφέρει, πως στο ξεκίνημα της καριέρας του στο Berkley το 1962- φρεσκοδιορισμένος από τον Καναδά- το ακαδημαϊκό περιβάλλον και το οικονομικό, σε σχέση με σήμερα ήταν άκρως ειδυλλιακά. Με αποταμιεύσεις δύο ετών, ένας λέκτορας αγόραζε μονοκατοικία, ενώ σήμερα δάνειο και χαντάκωμα 30 χρόνια. Τότε, κάποιος ανθρακωρύχος με αποταμιεύσεις μερικών ετών σπούδαζε σε ένα φημισμένο πανεπιστήμιο τώρα πρέπει να χρεωθεί άμα δεν έχει με 100.000 δολάρια και βάλε! Σε τέτοιες συνθήκες, η οικογένεια βοηθούσε στη συνοχή της αστικής κοινωνίας, αλλά από ένα σημείο και μετά η νεότερη γενιά-γεννηθέντες από το ’50 και έπειτα- άρχισαν να έχουν «παράλογες» απαιτήσεις και να ριζοσπαστικοποιούνται επικίνδυνα. Με τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια, το αντι-ιμπεριαλιστικό κίνημα και την φυλετική χειραφέτηση το σύστημα έρχεται σε μεγάλη δυσκολία. Οι αμερικανικές οικογένειες της μεσαίας τάξης, καθόλου δεν έρχονται σε σύγκρουση με τα παιδιά τους. Αντίθετα διεκδικούν ακόμα περισσότερα. Στο παιχνίδι μπαίνει και η γυναίκα δυναμικά καθώς και οι ομοφυλόφιλοι. Σταδιακά τα παιδιά αρχίζουν αυτονομούνται από τους γονείς έντονα. Η οικονομική ανεξαρτησία δίνει το προβάδισμα στην προσωπική ανεξαρτησία και την πρόοδο της οικογενειακής ζωής. Η απεξάρτηση είναι σχετικά εύκολη σε περιβάλλον ευμάρειας για τους μεσοαστούς. Είναι με λίγα λόγια, δυναμικό φαινόμενο που εξελίσσεται πολύ γρήγορα και είναι επίσης άκρως προοδευτικό. Η γενιά των «λουλουδιών», θεωρεί πως η κατάσταση αυτή θα προχωρήσει ακόμα παραπέρα, η δημοκρατία θα βαθύνει και η ελευθερία έστω και εικονική θα διευρυνθεί. Έπεσαν έξω.

Το σύστημα περνά στην αντεπίθεση. Με όχημα την ιδεολογία του Νεοσυντηρητισμού, ο Ronald Reagan μεταλλάσει το κόμμα του από τυπικά δεξιό σε Φασιστικό. Μπαίνουν στο προσκήνιο η Χριστιανική Δεξιά και οι δυνάμεις της αντίδρασης: νοικοκυραίοι, κεφάλαιο και στρατοκράτες-βαθύ κράτος. Μαζί με την Thatcher ισοπεδώνουν τις κατακτήσεις αιώνα των εργαζομένων και διαλύουν ολοκληρωτικά την οικογένεια η οποία εκμαυλίζεται μέχρι αηδίας. Χωρίς Πρόνοια, η σημερινή Αμερική βιώνει έναν καθημερινό Εμφύλιο, με εγκληματικότητα, πορνεία και ανασφάλεια. Με τα παιδιά να είναι εκτεθειμένα στη διαφθορά και την ακολασία της  μεταμοντέρνας αστικής κοινωνίας. Στην τηλεόραση η νέα εποχή εκδηλώνεται με τις σαπουνόπερες. Σε όλες τις εκπομπές-ταινίες-διαφημίσεις η εικόνα της οικογένειας είναι τουλάχιστον ειδυλλιακή μέχρι το 1980. Έκτοτε αποδομείται η εικόνα αυτή με σατυρικό τρόπο δια των σαπουνόπερων Dallas, Dynasty κλπ για να καταλήξουμε σήμερα να μην βλέπουμε σειρά με συνηθισμένες οικογένειες και συνηθισμένα παιδιά. Εξαρτήσεις, ψυχιατρική υποστήριξη, χαπάκωμα με πρόζακ, σεξουαλικός εκφυλισμός και συχνότατα διαζύγια ηγεμονεύουν με νοσηρό τρόπο στην σύγχρονη (υπό) κουλτούρα.

Στην Ελλάδα όμως δεν υπήρξε τέτοια εξέλιξη. Η οικογένεια, οι δεσμοί αίματος και οι παραδόσεις ήταν το αναγκαίο μέσο συνοχής-επιβίωσης απέναντι στην αυθαιρεσία του αστικό-τσιφλικάδικου κράτους όσο και απέναντι στη φτώχεια και τις συμφορές που κατέτρεχαν τη χώρα: Πόλεμοι, Εμφύλιοι πόλεμοι, ανακατατάξεις και συνεχές ξεπούλημα. Επομένως, βλέπουμε πως επιτελούσε ρόλο καταφυγίου για τους πολίτες τότε. Απέναντι λοιπόν σε όλα αυτά, η Οικογένεια και η Εστία ήταν τα αναγκαία μέσα για την πρόοδο του Έθνους. Περισσότεροι αγώνες και μόρφωση διέκριναν τη μια γενιά από την προηγούμενη. Η συντήρηση αυτών των μορφών οργάνωσης απαιτούσε ένα μέσο ώστε να κρατήσει και η επόμενη γενιά γερά και σταθερά. Αυτό ήταν η μικρή κατοικία. Για να υπάρχει ένας συμβιβασμός με την εξουσία, οι κυβερνώντες φρόντιζαν ποτέ να μην πειράζουν την μικρή ιδιοκτησία και αντίθετα να την ενισχύουν, με αποκορύφωμα την περίοδο του Καραμανλισμού όπου η αντιπαροχή έγινε το Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο. Οι μικροιδιοκτήτες μετατράπηκαν σε μικροεισοδηματίες και εν συνεχεία σε μεγαλοεισοδηματίες εξαφανίζοντας μια πηγή δυσαρέσκειας για την εξουσία και το σύστημα. Προέκυψε παρασιτισμός και ο μικροαστισμός άρχισε σιγά-σιγά να γίνεται συχνό φαινόμενο. Ένας από τους λόγους που η χούντα δεν έπεσε γρήγορα. Ωστόσο, οι αξίες της σκληρής δουλειάς, της παραγωγικότητας, της μόρφωσης για τα παιδιά και το «κεραμίδι» πάνω από το κεφάλι, για να έχουν και κάτι οι γιοι και οι κόρες δεν έσβησε ακόμα.

Καθώς η ελληνική οικονομία βίωνε μια ανάπτυξη τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 όλο και περισσότεροι νέοι έβρισκαν καλύτερους όρους δουλειάς και άρχισαν και εκείνοι να ανεξαρτητοποιούνται ταχέως και να απαιτούν μεταρρυθμίσεις και ανατροπές. Αποτέλεσαν τη γενιά του Πολυτεχνείου. Πάνω σε αυτούς, ενσαρκώθηκαν οι προοδευτικότερες αξίες και οι θυσίες των παλιών αγωνιστών του Ε.Α.Μ και υπήρχε η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον και για περισσότερη δημοκρατία. Φαίνονταν πως η μεταβίβαση αρχών και αξιών λειτουργούσε, η οικονομική ελευθερία και η ευμάρεια πλησίαζε και οι διεκδικήσεις φούντωναν.

Με την ανατροπή της χούντας και τη Μεταπολίτευση, το «νέο» πολιτικό σύστημα, διόγκωσε όσο τίποτα άλλο τον υπάρχον μικροαστισμό με τα ρουσφέτια και τους παράνομους διορισμούς στο δημόσιο να διογκώνονται γεωμετρικά. Αφέθηκε με μεγάλη ευκολία η γενιά του Πολυτεχνείου στα χάδια του συστήματος. Η περίοδος του ΠΑΣΟΚ υπήρξε η τομή όπου ο μικροαστισμός και το βόλεμα μας οδήγησαν στο να χάσουμε την ιστορική ευκαιρία να συγκροτηθούμε σαν εργατική τάξη και να αποκτήσουμε επιτέλους ταξική συνείδηση ως σύγχρονη χώρα. Η αξία της εργασίας, αν και αναγνωρισμένη ασφαλιστικά-συνδικαλιστικά, απαξιώθηκε συνειδησιακά ειδικά μετά τη 2η τετραετία (του ΠΑΣΟΚ) με τη βοήθεια φυσικά των ευρωπαϊκών κονδυλίων, προσθέτοντας και την ιδεοληψία του ευρωπαϊσμού στα σωρευμένα προβλήματα. Ενώ λοιπόν υπήρχε μια πρόοδος σταδιακή προς τα εμπρός-με πρότυπο μια ευημερούσα Γαλλία ή Αυστρία π.χ.-βλέπουμε ένα πισωγύρισμα στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Εκμαυλισμός, κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και μαζί με αυτήν κάθε ταξική ιδεολογία με σοσιαλιστικό πρόσημο και μια αποσάθρωση που πια όδευε στα νέα «δυτικά» πρότυπα με άλλον όμως τρόπο. Πολύ απλά οι κυβερνώντες μας εκμεταλλεύτηκαν τα φεουδαρχικά-αντιδραστικά υπολείμματα, τον μικροαστισμό, τον ραγιαδισμό, την ευρωλιγούρα και τη δίψα του νεοέλληνα για χρήμα και βόλεμα. Δημιούργησαν μια παρασιτική κάστα ανθρώπων, αδίστακτων σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, με την αναξιοκρατία να πρυτανεύει και τη διαφθορά να εισχωρεί παντού-οικονομικά και ηθικά. Η λογική έχασε από την άκρατη ηλιθιότητα. Το πρότυπο της νέας νεοελληνικής οικογένειας ήταν, είτε αντιδραστικό με πατριαρχικές λογικές, είτε δήθεν φιλελεύθερο κοσμοπολίτικο-προοδευτικό που δημιούργησε μια γενιά αδηφάγα και ασύδοτη!   Το μόνο που μετρούσε και στις δύο εκδοχές ήταν τα μέσα και οι πολιτικές γνωριμίες. Το βόλεμα και όχι τα ρίσκα. Η ψευδεπίγραφη βεβαιότητα και σταθερότητα της ισχυρής Ελλάδας και όχι το σπέρμα της αναζήτησης και φώτισης. Η απαξίωση της δημόσιας δωρεάν παιδείας πήγαινε χέρι-χέρι με τον φετιχισμό των πτυχίων και την ψωροπερηφάνια των χωριάταρων. Βέβαια, ακολουθούσε το κακό δημόσιο όπου οι «τεμπέληδες» δημόσιοι υπάλληλοι ζούσαν καλά γιατί «μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει».

Εκεί έμπαινε ο φίλος ο κομματάρχης που φρόντιζε για το καλό της παράταξης και των ψηφοφόρων. Οι επιλογές των φοιτητών στη σημερινή εποχή αντανακλούν την κατάσταση αυτή. Ελάχιστες επιλογές ρίσκου και πάρα πολλές που και καλά εξασφαλίζουν δουλειά. Εν συνεχεία, προκύπτει κορεσμός στο επάγγελμα (βλ. γιατροί, δικηγόροι) και μετά τρέχουν οι γονείς να καλύψουν το κενό, είτε σιτίζοντας το τέκνο τους είτε στέλνοντας το στην «καλή» Ευρώπη χωρίς σχέδιο και προοπτική να δουλέψει στον χ ή ψ συγγενή στο Αμβούργο σε μια ταβέρνα…Κατά τα άλλα ελάχιστους έχω συναντήσει με φιλοδοξίες και με επιθυμία να ζήσουν στο εξωτερικό για να αποκομίσουν εμπειρίες, με ευμάρεια και προοπτική να επιστρέψουν κάποτε πλουσιότεροι σαν προσωπικότητες. Αυτό που τουλάχιστον 20 χρόνια συνέβαινε ήταν μια άνοδος βιοτική και άτσαλη και ταυτόχρονα  ένα πισωγύρισμα κοινωνικό και ταξικό. «Μόρφωση» ακαδημαϊκή αλλά βαρβαρότητα πολιτιστική-σκυλάδικου.  Η χρεοκοπία της Ελληνικής Οικογένειας, συνέβη πολύ καιρό πριν απλώς τώρα βιώνουμε το βρικολάκιασμα της.

Τώρα το 2015, η νέα γενιά δε φαίνεται να μπορεί να απεγκλωβιστεί από τη ζοφερή αγκαλιά των δεσμών αίματος και συγγένειας. Κυριαρχούν τα ένστικτα αυτοσυντήρησης και για αυτό ηγεμονεύει η προσκόλληση είτε σε κάποιον ανώτερο-π.χ. καθηγητής Α.Ε.Ι, είτε σε κάποιο μέλος της ευρύτερης οικογένειας ως κολαούζου. Η αμάθεια είναι  μάστιγα ανίκητη, ακριβώς γιατί με δεδομένο το σάπιο εκπαιδευτικό σύστημα η οικογένεια δεν είναι πια φορέας προόδου και μάθησης, με αποτέλεσμα η συγκρότηση της κοινωνικής και πολιτικής προσωπικότητας να προσκρούει σε τοίχο. Ο εκμαυλισμός και η αποσάθρωση γιγαντώνονται όλο και περισσότερο και παρασέρνουν στο διάβα τους ελπίδες και προοπτικές καθώς και ευκαιρίες ενεργοποίησης. Η ελληνική κοινωνία είναι, είτε σαν ένα σώμα που αναδύει πύον από κάθε ίντσα του κορμιού της είτε σαν ένα σώμα που έχει γεμίσει καρκινικά κύτταρα και όγκους και τα υγιή κύτταρα αργοπεθαίνουν κατακερματισμένα ανάμεσα στα αδηφάγα καρκινικά.

Και τώρα τι κάνουμε; Θα πρέπει να αναρωτηθούμε: υπάρχει όραμα; Ναι και είναι αυτό της ανεξαρτησίας από τον δυτικό συνασπισμό-Ε.Ε και ΝΑΤΟ-της οικοδόμησης της λαοκρατίας, της ευμάρειας χωρίς τάξεις και καταπίεση. Τόσο απλά. Για να συνεισφέρει η νεολαία σε αυτό πρέπει να οικοδομηθεί ταξική συνείδηση. Άρα λοιπόν, συσπείρωση όλων των προοδευτικών-ριζοσπαστικών δυνάμεων που δύνανται να πυροδοτήσουν μια λαϊκή επανάσταση και συγκρότηση ή συμβολή σε αυτήν την κατεύθυνση, του εργατικού κινήματος και κατ’ επέκταση ,εάν και εφόσον γίνει αυτό, του φοιτητικού. Η οργανική διανόηση πρέπει να είναι απόλυτα ενημερωμένη και να προπαγανδίζει ανοιχτά το κάθε τι και να αφυπνίζει συνειδήσεις ενάντια στο σαράκι του μικροαστισμού και της αντίδρασης. Μαζί της θα τραβήξει όλα τα προλεταριακά και συνάμα ανατρεπτικά στοιχεία μέσα στους νέους και τη στιγμή της Επανάστασης θα κάνει το σωστό: θα εξαγνίσει την ελληνική κοινωνία από τη διαφθορά και τον παρασιτισμό, θα κάψει με σίδερο τις πληγές και το πύον και εν συνεχεία θα βαλθεί να οικοδομήσει το εφικτό και το καινούργιο. Με λίγα λόγια, το ιδεατό μέλλον δεν θα γίνει ποτέ επιτεύξιμο εάν πρώτα δεν απαλλαχτούμε από το απόστημα της νεοελληνικής οικογένειας.

 

Η οικογένεια θα μετασχηματιστεί και θα δοθεί έμφαση σε άλλους θεσμούς. Συμβούλια των εργαζομένων, σχολείο, κοινότητα, δομές κουλτούρας και παιδείας άλλου τύπου. Οι νέοι γονείς θα αναμεταδίδουν αξίες ταξικές, που αρμόζουν στο ύφος και τη λογική της εργατικής τάξης και όχι των φαύλων μικροαστών. Θα εμφυσούν την εσωτερική πειθαρχία και όχι γενικούρες- ας κάνει το παιδί ότι του αρέσει, φιλελεύθερος ατομικισμός στο έπακρο. Η ψευδής και η αγνωμονούσα «συγγενική αλληλεγγύη» θα ανατραπεί και θα αντικατασταθεί από αληθινές φιλίες βασιζόμενες στην ηθική και όχι το συμφέρον. Η κουλτούρα δεν θα είναι στα χέρια του υπόκοσμου ούτε και στα χέρια των άθλιων θολοκουλτουριάριδων εναλλακτικών που αποπροσανατολίζουν τους εργαζόμενους με «εναλλακτικές» επιλογές μεταμοντέρνας υφής. Εναλλακτικές επιλογές δεν υπάρχουν παρά μόνο μία: αυτή που καλύτερα ανοίγει ορίζοντες. Η ιδιοκτησία η μεγάλη θα απαλλοτριωθεί προς όφελος των υπολοίπων και η μικρή ιδιοκτησία θα κοινοτικοποιηθεί μακροπρόθεσμα. Έτσι θα εξαφανιστεί η παρασιτική λογική του μικροαστισμού. Να πως όλα αυτά μπορούν να αλλάξουν και να αποχτήσουμε επιτέλους μια προοπτική. Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα!

This entry was posted in Η άλλη πλευρά by Paris Thasitis. Bookmark the permalink.

About Paris Thasitis

Είμαι ο Πάρις Θασίτης, ετών 21, φοιτητής Νομικής ΑΠΘ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα τα περισσότερα χρόνια στη Θεσσαλονίκη, με ένα μικρό αλλά χρήσιμο διάλειμμα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου και αποφοίτησα από το Αβερώφειο Λύκειο της Ελληνικής Κοινότητας. Με την προσπάθεια αυτή του Altera Pars, επιδιώκω να συμβάλλω στην αναγέννηση της Ελληνικής κοινωνίας κατά το μέτρο του δυνατού πάντα, προς όφελος της υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων με τελικό στόχο την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *