28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ & ΟΙ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ

28_okt

Του Πάρι Θασίτη

Η σημερινή επέτειος είναι από κάθε άποψη τιμημένη. Σαν σήμερα 75 χρόνια πριν ο ελληνικός λαός υπό τη «διεύθυνση» της δικτατορίας του Μεταξά, επέδειξε ηρωισμό και αυτοθυσία στα βουνά της Αλβανίας. Ήταν η καλύτερη απάντηση στον Ιταλό εισβολέα.

Σήμερα, είναι περισσότερο ανάγκη από ποτέ να αναλογιστούμε την κληρονομιά που μας άφησαν οι άνθρωποι αυτοί, ειδικά σε περιόδους που θερμά μέτωπα αναφύονται σε κάθε μεριά του Πλανήτη και ιδίως στην γειτονιά μας. Το πολιτικό σύστημα επιλέγει κάθε εθνική επέτειο να τη γιορτάσει με πομπώδεις παρελάσεις και τιμές προς αυτούς και με ένα ολοένα και πιο  συρρικνωμένο πλήθος να συμπάσχει κάθε χρονιά. Με μέτρα ασφαλείας δρακόντεια πρέπει να αναρωτηθούμε σε τι εξυπηρετεί όλο αυτό το μεγαλείο; Για ποιον γίνεται; Για τον λαό και τα θύματα του ‘40 ή για αυτούς, δηλαδή για όσους πούλησαν την χώρα και το λαό της; Η άποψη μου είναι ότι παρελάσεις, ειδικά τέτοιου είδους, δεν πρέπει να γίνονται. Η επέτειος μπορεί να γιορτάζεται με τον τρόπο που θέλει ο κόσμος και όχι με τον τρόπο που θέλουν οι κυβερνώντες. Έχουμε δύο ειδών παρελάσεις. Τις μαθητικές και τις στρατιωτικές.

 

1) ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ

Οι μαθητικές παρελάσεις στην Ελλάδα είναι οι μοναδικές στην Ευρώπη. Καθιερώθηκαν από τον Μεταξά για πρώτη φορά το 1936 για τους εορτασμούς της 25ης Μαρτίου. Ερώτηση: μέχρι τότε οι μαθητές δεν τιμούσαν την Εθνική Παλιγγενεσία; Και πόσο βοηθά τον Έλληνα γονιό σήμερα να θυμηθεί τις θυσίες των προγόνων του, όταν ο ίδιος εκλέγει ξανά και ξανά τους ίδιους προδότες για κυβερνήτες; Ή η ίδια η παρέλαση, θα τον κάνει να αλλάξει γνώμη όταν ο ίδιος, σε πολλές περιπτώσεις, συνδιαλέγεται με αυτό το εθελόδουλο καθεστώς για να βρει ένα μέλλον το παιδί του, που τώρα παρελαύνει και αποδίδει τιμές σε αυτούς που μας χαντάκωσαν;

Για να είμαστε ακριβείς

δεν εννοούμε κάθε Έλληνα γονιό σε αυτόν τον τόπο. Εννοούμε εκείνο το παρασιτικό κομμάτι του Ελληνισμού σήμερα που έχει κυριολεκτικά βαλθεί να είναι κολαούζος κομματικών παρατάξεων της κυβέρνησης και της εξουσίας. Εκείνους που όταν ανοίγουν το στόμα τους να μιλήσουν θα σου πουν ποιος φταίει: « Οι κακοί Αμερικάνοι…» αν πρόκειται για βαθύ ΠΑΣΟΚ. «Θέλαμε να ζήσουμε πάνω από τις δυνάμεις μας…», αν πρόκειται για Νεοδημοκράτη ψηφοφόρο με ανησυχητικές νεοφιλελεύθερες τάσεις, κοντά στο περιβάλλον Μητσοτάκη ας πούμε. Η «Παγκόσμια Διακυβέρνηση και οι Μασόνοι…» εδώ εντοπίζουμε τους Ψεκασμένους Έλληνες. «Οι κομμουνιστές και οι λοιποί συμμορίτες…», ε να μην έχουν την τιμητική τους τα Χρυσαύγουλα; Ε, αυτό το ποσοστό της κοινωνίας πρέπει να είναι γύρω στο 20-25%. Για αυτούς λοιπόν, το Υπουργείο Αμάθειας και Θρησκόληπτων δίνει τα ρέστα του κάθε χρόνο. Μια γιορτή με ξύλινο λόγο στα σχολεία. Τις ίδιες και τις ίδιες ασυναρτησίες, τα ίδια και τα ίδια ψέματα, πάντα χωρίς αναφορές στο ΕΑΜ και τον  Βελουχιώτη και πάντα να εξαίρουν τον «Πρωθυπουργό» της Ελλάδος Μεταξά που είπε το μεγάλο «ΟΧΙ».

Ας δούμε λοιπόν μέσα από μια εμπειρία τι είδα με τα δικά μου ομμάτια να συμβαίνει λίγο πριν την 28η Οκτωβρίου. Β’ Γυμνασίου λοιπόν και για τιμήσουμε τον πνεύμα της γιορτής που θα έρχονταν σε καμιά βδομάδα, η καθηγήτρια λογοτεχνίας μας παρέδωσε ένα ποίημα του Ρίτσου με αναφορά στο Αλβανικό μέτωπο και την εποποιία της αντίστασης λίγο αργότερα. Μας προειδοποίησε βεβαίως, πως το συγκεκριμένο δεν θα έχει μόνο καλλιτεχνική αξία αλλά και ιστορική. Έτσι ξεκινά μια μακρά αναζήτηση και συζήτηση για τα αίτια του πολέμου του ’40 με αναφορές στο ρόλο του Μεταξά (άδικος κόπος βέβαια γιατί τα χασμουρητά από κάτω την εξαγρίωναν αραιά και που…). Για πρώτη φορά μετά από χρόνια έβλεπα πως υπήρχε επιτέλους μια εκπαιδευτικός που ξέφευγε από τα κλισέ των ημερών και επεδίωκε να κάνει «ουσιαστικά» πράγματα, με εμβάθυνση στην ιστορία και την πολιτική. Στο τέλος, μας είπε πως την επόμενη εβδομάδα θα γράψουμε τεστ με πολύ απλές ερωτήσεις κατά βάσει ιστορικές με αφορμή το ποίημα. Φτάνει εκείνη η μέρα, όλοι διαβασμένοι φυσικά, όλοι οι φοβεροί μαθητές του 20 και του 19 λένε αυτά που έμαθαν απ’ έξω και ανακατωτά και μας δίνει μια ερωτήση «παγίδα» :  ποιους πολέμησαν οι Έλληνες στο Αλβανικό Μέτωπο; Υπήρχαν βεβαίως και πολλές λογοτεχνικές ερωτήσεις. Φτάνει η ημέρα των αποτελεσμάτων και η καθηγήτρια μπαίνει αναμαλλιασμένη χτυπά με μανία το χαρτοφύλακά της στην έδρα και εξανίσταται: «Έχω πάθει πλάκα με εσάς! Τόσο λίγοι να ξέρουν ποιους πολεμήσαμε τότε;»  Και αφού ούρλιαζε η έρημη επί μισή ώρα τουλάχιστον με αυτά που διάβασε, έκανα έναν υπολογισμό. Ε λοιπόν, από τα 26 άτομα ζήτημα αν τα 6-7 απαντήσαμε σωστά στο ερώτημα «παγίδα»! Οι υπόλοιποι έγραψαν φοβερές απαντήσεις όπως : πολεμήσαμε τους Τούρκους στο Αλβανικό (!) και είπαμε όχι επίσης στους Τούρκους! Το καλύτερο φυσικά, ήταν, όταν έπεφτε η απάντηση ότι πολεμούσαμε τους Αλβανούς! Αυτή είναι λίγο πολύ η εικόνα που είχα από  το ελληνικό σχολείο, όπου κατά τα άλλα όλοι οι μαθητές μαθαίνουν απ’ έξω και ανακατωτά την ιστορία της «πατρίδος» μας, μόνο και μόνο για να γράφουν μπαρούφες συστηματικά. Ιδίως, σε ένα σχολείο, που η βαθμοθηρία ήταν φετίχ σχεδόν για όλους. Λέτε να μην τους ενδιέφερε να πάρουν ένα ακόμη καλό βαθμό; Σε ένα δε δημοτικό, εντύπωση μου προκάλεσε, αναφορά συγγενούς για περίπτωση παρέλασης αυτή τη φορά. Μητέρα κυνηγούσε επί μήνες την δασκάλα των αγγλικών,  γιατί δεν έβαλε 10 του παιδιού της έτσι ώστε να σηκώσει τη σημαία την επόμενη χρονιά, σε κάποια εθνική γιορτή ως αριστούχος… Η συγκεκριμένη δασκάλα την προηγούμενη χρονιά έφτασε σε υστερική κατάσταση με τον συγκεκριμένο μαθητή, καθότι σε κάθε μάθημα της έβγαζε την ψυχή κυριολεκτικά. Του έβαλε ένα 8 χαριστικά και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υφίσταται επί εβδομάδες έως και μήνες την ταλαιπωρία της μητέρας του, χωρίς συνδρομή από τους υπόλοιπους συναδέλφους της, καθότι ρυθμιστικό πλαίσιο ευνοϊκό δεν υπάρχει για μια τέτοια περίπτωση παράνοιας…Αυτά τα δυο επεισόδια είναι ενδεικτικά του τι χάος επικρατεί σε ένα μέσο ελληνικό σχολείο. Ακόμα και στα πιο καλά από άποψη «διαβασμένων-αριστούχων» μαθητών. Για τους γονείς τους βεβαίως δεν τίθεται ζήτημα. Αρκεί να δουν το παιδάκι τους στην μαθητική παρέλαση, αρκεί να το δουν στην γιορτή στο σανίδι να βγάζει έναν ακόμη ξύλινο λόγο και θα είναι ευχαριστημένοι. Έκαναν το «πατριωτικό» τους καθήκον. Κατέθεσαν το στεφάνι για τους ήρωες- τα τέκνα τους- και εν συνεχεία άναψαν την καντήλα στην αγιογραφία του «Εθνάρχου» ,στο σπίτι, ή του αθάνατου Αντρέα…

Το δεδομένο λοιπόν, είναι ότι αντιμετωπίζουμε ένα φτύσιμο κυριολεκτικά σε οτιδήποτε ιερό και όσιο έχει βγάλει αυτός ο τόπος. Ο κατιμάς μπορεί να αυτοϊκανοποιείται με τον ήχο της ερπύστριας στη άσφαλτο, να χαίρεται ως ψωροπερήφανος όταν βλέπει τα τέκνα του να παρελαύνουν κατά σειρά βαθμολογίας και ύψους- άλλο ένα σημάδι ρατσιστικής αντιμετώπισης από το σύστημα- αλλά δεν θα πάψει ποτέ να είναι όχημα οπισθοδρόμησης για αυτή τη χώρα. Πάντα θα κοιτάει το περιτύλιγμα και όχι την ουσία, την λαμπρότητα μιας εκδήλωσης και όχι την ψευτιά και την υποκρισία. Τις ελληνικές σημαίες θα τις κουνήσει περήφανα άμα κερδίσει το κόμμα του, εκκλησία θα πάει άμα είναι να φορέσει τα καλά του αλλά στην υπόλοιπη ζωή του θα κυνηγάει ανεμόμυλους, άμα έχει βεβαίως το σθένος, υπάρχει και η τηλεόραση με τους Πρετεντέρη και Σια.

Για εμάς δεν υπάρχει περιθώριο να βαυκαλιζόμαστε. Το σημερινό σχολείο και το σύστημα προετοιμάζουν ανθρώπους–ρομπότ που θα σκύβουν υπάκουα το κεφάλι. Ένας τέτοιος τρόπος υποταγής είναι οι παρελάσεις των μαθητών  και το κυριότερο η ταύτιση τους με τη θυσία των ηρώων του ’40. Με τον τρόπο αυτόν, κρύβουν την μια και μοναδική αλήθεια για την εποχή εκείνη. Ό λαός προδόθηκε στην πραγματικότητα από τον Μεταξά και τους Βρετανούς. Η πραγματική εποποιία ήρθε με την Εθνική Αντίσταση που ΔΕΝ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ, η 28η Οκτωβρίου ήταν το έναυσμα αυτής. Το σημερινό πολιτικό σύστημα απλώς γιορτάζει με τον τρόπο που πάντα ήξερε. Μιλιταριστικά-εθνικιστικά απλώς για να κρύψει το δωσιλογισμό του. Αντί λοιπόν να γίνονται περισπούδαστες γιορτές, γιατί δεν κάνουμε το αυτονόητο; Να δείξουμε ως ενεργοί πολίτες ποιοι ήταν οι συνεργάτες των Γερμανών. Τι μας οφείλουν οι Γερμανοί. Να ξεσκεπάσουμε τον δήθεν «πατριώτη» Μεταξά, το Παλάτι και τον ξένο Ιμπεριαλισμό καθώς και την  προδοτική ολιγαρχία του τότε  και του σήμερα. Να ποιοι είναι οι ΕΧΘΡΟΙ ! Εν ολίγοις, αυτοί που σήμερα υποστηρίζουν τις μαθητικές παρελάσεις δεν ανήκουν στο λαό. Ανήκουν στην εξουσία που μόνο να καταπιέζει ξέρει. Είναι μια πρόβα τζενεράλε για την αυταρχικοποίηση, που με το υπάρχον σάπιο Σύνταγμα είναι πέρα για πέρα δυνατή και τη βιώνουμε ήδη στο πετσί μας. Με την καταστολή του πνεύματος και της γνώσης, την αμάθεια να ηγεμονεύει στο ελληνικό σχολείο, οι μαθητικές παρελάσεις συμπληρώνουν το πάζλ.

Είναι το απαραίτητο βήμα, ώστε χιλιάδες νέοι αντί να επιλέξουν μια πανεπιστημιακή σχολή με ελπίδες δημιουργικότητας και μάθησης, καταλήγουν σε αστυνομικές και στρατιωτικές σχολές που προσφέρουν μόνο υποταγή και πίστη σε ξένα ιδανικά. Στις συνθήκες που αντιμετωπίζουμε σήμερα, είναι αναγκαίο όσο ποτέ άλλοτε να φτιαχτεί ένα κίνημα νεολαίας που θα αμφισβητεί τα εθνικιστικά θέσφατα του συστήματος. Τον μιλιταρισμό, την καταπίεση, την προπαγάνδα, την υποχρεωτική θητεία κλπ. Είναι αναγκαίο όσο ποτέ άλλοτε να ξεμπροστιάσουμε τον μιλιταρισμό που διακατέχει τους Έλληνες αξιωματικούς, που το μόνο που τους νοιάζει είναι να ακολουθούν ή να δίνουν διαταγές στους άλλους και καμιά πολιτικοποίηση, καμιά δημιουργικότητα, δεν μπορεί να φωλιάσει στους στρατώνες τους. Για «εθνικό» συμφέρον ούτε λόγος. Υπηρεσία στον Ιμπεριαλισμό και στο ΝΑΤΟ προσφέρουν, τουλάχιστον με τις υπάρχουσες δομές. Η δικιά μας Ελλάδα είναι αυτή της ελευθερίας και της δημοκρατίας όχι των διαταγών και της υποταγής. Εκείνη η Ελλάδα, είναι του νοικοκυραίου με τον οποίο καμιά σχέση δεν θέλουμε να έχουμε. Πειθαρχία στη στολή και στον ανώτερο, στην Αστυνομία και το Στρατό, είναι το όπλο του συστήματος ενάντια στη λαϊκή βούληση !

 

2) ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ

Οι στρατιωτικές παρελάσεις προσφέρονται και αυτές για αρκετή ανάλυση. Ας δούμε τι έλεγε το 1970 ο Ουμπέρτο Έκο σε ένα άρθρο του «Τα χαλύβδινα ψεύδη» (Η σημειολογία στην καθημερινή ζωή, σελ.167-169): «Έτσι, κάθε χρόνο και σε όλες τις χώρες, παρατηρείται το παράδοξο γεγονός όλοι οι πολίτες… να πηγαίνουν να παρακολουθήσουν με ύφος επίσημο και περήφανο, την εορταστική εκδήλωση ενός ψεύδους. Πρόκειται για ψεύδος τόσο έγκυρο που ακόμη και ξένοι πολιτικοί σχολιαστές το πιστεύουν ολόψυχα και δημοσιεύουν άρθρα γεμάτα ανησυχία για την «εντυπωσιακή επίδειξη ισχύος της Σοβιετικής Ένωσης…» επ’ ευκαιρία τους εορτασμούς της Πρωτομαγιάς…μουτζουρώστε ότι δεν σας ενδιαφέρει».

Τείνω να συμφωνήσω με τον Έκο, ωστόσο το ζητούμενο εδώ δεν είναι ο θεσμός της παρέλασης γενικά, αλλά ποιους εξυπηρετεί σε μια συγκεκριμένη περίπτωση. Στη σημερινή εποχή, η μόνη παρέλαση που πραγματικά άξιζε ήταν αυτή του 2011 όπου εξοργισμένοι πολίτες διέκοψαν τη φιέστα και επέβαλλαν τη δικιά τους γιορτή ως διαμαρτυρία απέναντι στα μέτρα λιτότητας και την κυβέρνηση του Γ.Α.Π. Σήμερα λοιπόν, με τα μέτρα ασφαλείας να ξεπερνάν κάθε προηγούμενο, για ποιους γίνεται η παρέλαση; Για τους πολιτικούς μας φυσικά, όπου με όπλο το φακό την τηλεόρασης και την επίδειξη των ακριβοπληρωμένων αρμάτων, που τόσο πολύ έχουμε χύσει αίμα και δάκρυα να τα αποκτήσουν, καταφέρνουν και κερδίζουν τη συμπάθεια των εθνικοφρόνων και των μικροαστών. Η πίστη στη φιέστα ξεπερνά την πίστη στα ιδανικά των αγωνιστών του ’40. Μαζί βεβαίως και όσοι επιθυμούν να γίνουν οι επόμενοι στρατοκράτες. Καμιά σχέση σε τέτοιες συνθήκες δεν έχει ο θεσμός της παρέλασης με το εθνικό φρόνημα. Καμιά απολύτως ! Είναι μια κίνηση εντυπωσιασμού για το φιλοθεάμων κοινό. Το συνηθισμένο κοινό του Σαμαρά, του «Εθνάρχου» Καραμανλή και κάποτε και της χούντας. Επομένως, κάποιος θα ρωτούσε, εύλογα, τι κάνουμε;

Καλή ερώτηση. Πρώτον, ως μια νέα δύναμη ανατροπής καταργούμε κάθε τι που έχει σχέση ή αφορμάται από τον Μιλιταρισμό. Δεύτερον, αλλάζουμε εντελώς την αφήγηση των γεγονότων. Πλέον, μαζί με την 28η βάζουμε τη 12η Οκτωβρίου ως μέρα απελευθέρωσης της Αθήνας και της Ελλάδας από τους Γερμανούς το 1944, το τριήμερο 26-27-28 Οκτωβρίου αργία για όλους χωρίς γιορτές σε σχολεία και παρελάσεις αχρείαστες,  την 25η Νοεμβρίου σαν μέρα της Εθνικής Αντίστασης βεβαίως και την 25η Μαρτίου σαν επέτειο της εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης, όπως επίσης και την 9η Μαΐου σαν μέρα Νίκης των Λαών απέναντι στο Φασισμό. Κάθε χρόνο μπορούν οι πολίτες να αποφασίζουν ποια από τις επετείους να γιορτάζουμε με παρέλαση και ποιες όχι. Σίγουρα σε κάποιες μπορεί να γίνει ανά 5ετία χωρίς μεγάλες δαπάνες, απλώς επετειακά. Ο χαιρετισμός τους να μην γίνεται προς το πολιτικό σύστημα και τις αρχές αλλά προς το λαό. Τότε μόνο θα πάψουν να είναι μιλιταριστικές και θα γίνουν πραγματικά λαϊκές.

Για να γίνουν όλα αυτά, θα πρέπει να αναθεωρήσουμε άρδην όλα τα βιβλία της ιστορίας, της δικιάς τους ιστορίας και να τα αντικαταστήσουμε με αγνά επιστημονικά ιστορικά βιβλία που θα περιέχουν την αλήθεια από πλευράς λαών και όχι αφεντικών ή δοσίλογων και ιμπεριαλιστών. Οι αναφορές στο ΕΑΜ και στα αντάρτικα εμβατήρια θα αντικαταστήσουν τα αμιγώς στρατιωτικά που ακούγονται τώρα. Αναγκαστικά θα δυσαρεστήσουμε τους στρατόκαυλους, τους νοικοκυραίους με τα εικονίσματα του Εθνάρχου, αλλά θα ευτυχίσουμε εμείς οι υπόλοιποι οι μη προνομιούχοι που σταθερά θα βαδίσουμε σε μια κοινωνίας ισότητας και ευημερίας. Θέλει πείσμα και μεγάλο θάρρος για να τα βάλουμε με την ολιγαρχία και το 25% που υποτακτικά ακολουθεί τα κελεύσματά της.

Η συζήτηση μας φέρνει και σε ένα μεγάλο θέμα που έχει να κάνει με τις Ένοπλες Δυνάμεις. Πράγματι, τι Ένοπλες Δυνάμεις θέλουμε; Θέλουμε το μοντέλο του Φρειδερίκου της Πρωσίας ή εκείνο του ΕΛΑΣ; Άμα αποφασίσουμε ότι η χώρα μας θα ανήκει στους εργαζόμενους και μόνο σε αυτούς αναμφίβολα θα επιλέξουμε το μοντέλο του ΕΛΑΣ και γενικά των Αντάρτικων στρατών. Εν ολίγοις: 1) ο καθένας σε αυτόν τον στρατό θα μπορεί ελεύθερα να λέει τη γνώμη του και 2) δεν θα τιμωρείται εξευτελιστικά από κανέναν αξιωματικό. Επιπλέον θα καταργηθούν όλες οι σωματικές τιμωρίες που παραπέμπουν στη φεουδαρχία. Οι βαθμοί θα καταργηθούν, με την έννοια ότι θα χάσουν τον γραφειοκρατικό-πολιτικό χαρακτήρα και θα γίνουν αμιγώς διαχειριστικοί. Η μισθολογική διαφορά θα υπάρχει απλώς και μόνο επειδή τα καθήκοντα θα είναι περισσότερα.  Η θητεία θα είναι προαιρετική. Ωστόσο στο όνομα υπεράσπισης της πατρίδας, θα εκπαιδεύονται οι Έλληνες πολίτες στα όπλα υποχρεωτικά σε καθορισμένα σημεία σκοποβολής κάθε ένα ορισμένο διάστημα ας πούμε ανά δυο μήνες και στον κάθε ένα θα αντιστοιχεί ένα όπλο έτσι ώστε σε περίπτωση ανάγκης να ξέρει ο καθένας τι θα πρέπει να κάνει. Με αυτόν τον τρόπο θα προφυλαχτούμε από τον Ιμπεριαλισμό. Οι στρατιωτικές σχολές θα γίνουν πρότυπο δημιουργικότητας και διαλόγου, όπου η δημοκρατία στην πράξη θα δοκιμάζεται με διάλογο και βαθιά γνώση της ιστορίας. Η πίστη δε στο διεθνισμό θα διαπερνά απ’ άκρη σ’ άκρη όλη την εκπαίδευση των στρατιωτικών. Η Ελλάδα θα είναι παρούσα όπου κάποιο καταπιεσμένο έθνος ζητήσει τη συνδρομή της. Η πολιτικοποίηση θα είναι απαραίτητο στοιχείο στις Ένοπλες Δυνάμεις καθώς και η εσωτερική δημοκρατία. Οι πολιτικές ιδεολογίες θα διδάσκονται στο έπακρο και η καλλιέργεια του πνεύματος θα είναι δεδομένη. Με λίγα λόγια, μικροαστός  και φασίστας-εθνικιστής-στρατόκαυλος δεν θα χωράει στη νέα δομή.  Η νέα δομή θα είναι για τους οραματιστές και όχι για τους συμβιβασμένους, για αυτούς που δεν καταδέχονται άλλη εξουσία πέρα από τη λαϊκή και όχι για αυτούς που ξέρουν μόνο να ακούν διαταγές ή να αυτοϊκανοποιούνται δίνοντας διαταγές. Βασικό στοιχείο επίσης, θα είναι η υποχρεωτική ακαδημαϊκή μόρφωση όλων ανεξαιρέτως των αξιωματικών σε Α.Ε.Ι ή Τ.Ε.Ι ως απαραίτητη προϋπόθεση για να μπουν στο στράτευμα. Στην ουσία για να συνοψίσουμε στις Νέες Ένοπλες Δυνάμεις δεν θα υπάρχουν ιεραρχικές διαφοροποιήσεις μεταξύ αξιωματικών και φαντάρων-εθελοντών. Και αυτό γιατί και οι δύο θα είναι ταγμένοι να υπηρετήσουν την εργατική τάξη με τη ζωή τους απέναντι στους εσωτερικούς εχθρούς-την αντεπανάσταση και την ολιγαρχία- και στους εξωτερικούς-δηλαδή τον Ιμπεριαλισμό.

Με αυτά και με τα άλλα κλείνω αυτό το κεφάλαιο με τις παρελάσεις με αναφορές και σε άλλα ζητήματα. Τα σημαντικά που πρέπει να κρατήσουμε είναι: όχι στις παρελάσεις ενός αστικού-δοσιλογικού καθεστώτος αμιγώς μιλιταριστικές και άκρως εθνικιστικές, όχι στις μαθητικές γιατί προάγουν την στρατιωτικοποίηση και τέλος κατάργηση του υπάρχοντος στρατού και αντικατάσταση του με έναν  Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό χωρίς επιβολή, εξουσία και αφέντες και σίγουρα όχι υποχρεωτική θητεία. Ναι στον ένοπλο λαό όχι σε ξένους στρατούς, όργανα των καταπιεστών !

This entry was posted in Η άλλη πλευρά by Paris Thasitis. Bookmark the permalink.

About Paris Thasitis

Είμαι ο Πάρις Θασίτης, ετών 21, φοιτητής Νομικής ΑΠΘ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα τα περισσότερα χρόνια στη Θεσσαλονίκη, με ένα μικρό αλλά χρήσιμο διάλειμμα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου και αποφοίτησα από το Αβερώφειο Λύκειο της Ελληνικής Κοινότητας. Με την προσπάθεια αυτή του Altera Pars, επιδιώκω να συμβάλλω στην αναγέννηση της Ελληνικής κοινωνίας κατά το μέτρο του δυνατού πάντα, προς όφελος της υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων με τελικό στόχο την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση.

3 thoughts on “28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ & ΟΙ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ

  1. 1ον.
    Εάν όλος ο ιμπεριαλιστικός κόσμος είναι στραμμένος εναντίον σου δεν μπορείς καν να αμυνθείς και να θέλεις. Θα σε κατατροπώσει στο λεπτό και είναι πολύ πιθανόν να μην χρειαστεί καν πεζικό.
    2ον.
    Δεν κυρήσσεις πασιφισμό απέναντι στο στρατό, αν και αυτό θα μπορούσε να ευαισθητοποιήσει κάποια μεμονωμένα άτομα του στρατού. Κυρήσσεις πασιφισμό ως προς όλους, διότι ένας ισχυρός στρατός μπορεί να διακόψει τις ενέργειές του μόνο αν δεχθεί σθεναρή εσωτερική πίεση. Μιλώ για την διάδοση της ιδέας της ειρήνης και για μεγάλα οικουμενικά και πολυπληθή δίκτυα που να την υποστηρίζουν. Απέχουμε μίλια από αυτό μιας και στους περισσότερους Αμερικάνους δεν καίγεται καρφί τι κάνει ο στρατός τους ή φτάνει μια αφορμή όπως η τρομοκρατία για να φανατιστούν κι οι ίδιοι. Ωστόσο, όπως σου είπα, πιστεύω ότι κανένας λαός δεν αγαπά τον πόλεμο και ότι με επίπονες και χρόνιες προσπάθειες μπορούν να δημιουργηθούν αντιπολεμικά κλίματα σε κάθε χώρα. Η απαίτηση είναι τεράστιου μεγέθους και δεν είναι άλλη από την πνευματική καλλιέργεια των λαϊκών στρωμάτων.
    3) Πόλεμοι και επαναστάσεις πράγματι ανέτρεψαν καθεστώτα. Άλλο το ένα και άλλο το άλλο όμως. Όσον αφορά τον πόλεμο, αυτός σχεδόν αυτομάτως καθιστά την επιβολή βίας και τον ένοπλο αγώνα στο επίκεντρο και υποβαθμίζει – αν όχι εκμηδενίζει- τον σεβασμό προς τη ζωή και την αξία της ανθρώπινης ζωής ως πρωταρχική. Το δίλημμα στα θεμέλιά του είναι παρόμοιο με το αν η θανατική ποινή μπορεί να υφίσταται σε ένα σύστημα δημοκρατικό και δίκαιο και σε έναν κόσμο που αναγνωρίζει κάποια αναφαίρετα ανθρώπινα δικαιώματα. Οι απαντήσεις θα είναι ποικίλλες διότι ο η δολοφονία είναι αντιφατική με τη ζωή. Έτσι και η ιδεολογία πάνω στην οποία γίνεται ένας πόλεμος μπορεί να μεταμορφωθεί, να μεταμορφωθούν δηλαδή οι ίδιοι οι κύρηκές της.
    Σου υπενθυμίζω ξανά ότι ένας λόγος που απομακρύνομαι από την όλη σκέψη της ένοπλης μάχης(σε επίπεδο μεταξύ κρατών μιλώντας) είναι διότι οι πόλεμοι γίνονται για το συμφέρον ελάχιστων ατόμων που μας χρησιμοποιούν σαν στρατιωτάκια του σκάκι και δεύτερον διότι μια έναρξη ένοπλης μάχης θα πνιγεί στο αίμα προτού καν αρχίσει καθώς οι υπερδυνάμεις μπορούν να μας σβήσουν από τον χάρτη σε λίγα μόνο λεπτά. Οι εποχές έχουν αλλάξει. Ένας παγκόσμιος πόλεμος σήμερα μπορεί να καταστρέψει τον πλανήτη, όχι μόνο κομμάτια χωρών.
    Αλλά όπως είπα πριν, το κυριότερο είναι ότι κανείς δεν βγαίνει ίδιος απ’ τον πόλεμο. Αυτό το οποίο πρεσβεύει ο “δίκαιος” της υπόθεσης θα το χάσει αργά η γρήγορα γιατί μαθαίνει να επιβάλλεται. Αυτό φυσικά αποτελεί προσωπική μου εκτίμηση, ότι δηλαδή ο πόλεμος μεταμορφώνει τους ανθρώπους. Διαχωρίζω τον πόλεμο(είτε συμφεροντολογικό είτε απελευθερωτικό) με την αντίσταση και αναγνωρίζω την τελευταία αλλά σου λέω ότι με τα υπάρχοντα δεδομένα η αντίσταση είναι σχεδόν ανέφικτη. Σίγουρα ανέφικτη αν σηκώσουμε όπλα, ίσως εφικτή αν κάνουμε μια τεράστια προσπάθεια να αφυπνίσουμε τους πληθυσμούς και να προπαγανδίσουμε πασιφιστικά ιδεώδη.
    4) Διαφωνώ απόλυτα με το ότι κάθε πασιφισμός κρύβει υποχθόνια συμφέροντα. Ο κάθε άνθρωπος σκέφτεται διαφορετικά και ιεραρχεί διαφορετικά τις αξίες του. Για πολλούς η αξία της ανθρώπινης ζωής είναι η μεγαλύτερη αξία και το δικαίωμα στη ζωή είναι αναφαίρετο. Είναι ισοπεδωτικό να αποδίδουμε υποχθόνια συμφέροντα σε όποιον πρεσβεύει ειρηνικά ιδεώδη. Το αν η ταπεινότητα προωθείται σκόπιμα ως στάση υποταγής είναι τελείως διαφορετικό, όμως το να αγωνίζεσαι για την ειρήνη δεν συνεπάγεται σώνει και καλά υπόγεια συμφέροντα!
    6) Όπως σου είπα παραπάνω, η ένοπλη δύναμή μας είναι απειροελάχιστη σε σχέση με του δυνάστη και αν τυχόν ξεκινήσει πόλεμος έναντι ισχυρών συμμαχιών οι εξωγήινοι θα βλέπουν στον πλανήτη γη μανιταροειδή πυροτεχνήματα. Έχουμε κατασκευάσει όπλα-τέρατα που δεν πρέπει ποτέ μα ποτέ να ελευθερωθούν. Εννοείται ότι στη βία στρέφονται και άνθρωποι που θα την απέφευγαν σχεδόν με κάθε τρόπο. Όμως αυτές οι εποχές ηρωϊκής αντίστασης έχουν παρέλθει και είναι τουλάχιστον αμφίβολο το αν κατάφεραν τελικά να εδραιώσουν τα καθεστώτα(δίχως αρνητική χροιά) που επιδίωκαν… Αμφιβάλλω πάρα πολύ για το αν μπορεί ένας πόλεμος να φέρει την Ειρήνη.
    7) Εάν έπαιρνα μεμονωμένη την πρώτη περίοδο σου θα έλεγα ότι λανθάνει μια απολυτότητα. Η αδικία έχει χτυπηθεί πολλές φορές και με εξαιρετικά πολιτισμένο τρόπο. Φαντάσου π.χ (όσον αφορά τις επαναστάσεις και όχι τον πόλεμο στην προκειμένη) τους φοιτητές του Πολυτεχνείου να μπούκαραν επι χούντας με καλαζνικοφ και να γάζωναν αστυνομικούς ή να πειραματίζονταν με νιτρογλυκερίνη στο Χημικό. Αμφιβάλλω εάν θα κέρδιζαν εξίσου την υποστήριξη του κόσμου. Αλλά και όσον αφορά τους πολέμους υπάρχουν παραδείγματα παθητικής αντίστασης, αν και ναι, ελάχιστα.
    Δεν αντιλέγω στα κίνητρα αποκατάστασης της δικαιοσύνης. Αναρωτιέμαι όμως μήπως η βία αυτή καθαυτή, υποβαθμίζοντας φύσει την αξία της ανθρώπινης ζωής, είναι ένας από τους λόγους που η αδικία και οι πόλεμοι ανακυκλώνονται. Μήπως δηλαδή η παραβίαση θεμελιωδών αρχών που έχει στόχο να σταματήσει την παραβίαση θεμελιωδών αρχών μπορεί να γίνει το πρελούδιο ενός νέου αυταρχικού καθεστώτος επειδή κανένας επαναστάτης δεν βγαίνει αλώβητος ιδεολογικά από τη μάχη. Μήπως όταν η βίαιη αντίδραση επιφέρει αποτελέσματα τόσο μεγάλου μεγέθους μπορεί πολύ εύκολα να υιοθετηθεί μετέπειτα και ως μέσο επιβολής.

    Πιστεύω ότι όσο κυλάει αίμα στο μύλο αυτός απλώς θα κατεβάζει κι άλλο αίμα. Εάν θέλουμε έναν κόσμο ειρηνικό η μάχη πρέπει να δωθεί στην αλλαγή των συνειδήσεων των λαών και σε μια πολύ μεγάλη και οργανωμένη προσπάθεια διάδοσης της ιδέας της Ειρήνης. Καμία εξουσία δεν θα πέσει αμαχητί αλλά είναι καταδικασμένη να πέσει εάν έχει ένα συσπειρωμένο λαό απέναντί της. Εάν όταν μπούμε στο παλάτι αυτό που μας καίει είναι να σκοτώσουμε τον τσάρο και τα παιδιά του, για μένα, θα έχουμε κάνει μόνο μια τρύπα στο νερό.

  2. Ένα ένα για να μην μπερδευόμαστε.
    1) Εξήγησε μου στον σημερινό πλανήτη πως θα αμυνθείς όταν όλος ο ιμπεριαλιστικός κόσμος ενδέχεται να είναι ενάντια σου; Πες μου πως; Θα προτάξουμε τα στήθη μας ; Είναι δυνατόν;
    2)Πες μου πότε και πως εφαρμόστηκε το δεύτερο που λες; Απέναντι σε έναν ιμπεριαλιστικό στρατό να κηρύσσεις πασιφισμό; Η τελευταία φορά που έγινε ήταν στο Β’ Παγκόσμιο και καθυστέρησε δραματικά η απελευθέρωση της Γαλλίας. Στην Ελλάδα τους εκτέλεσε η ΟΠΛΑ σαν προδότες και δικαίως, γιατί ήταν εμπόδιο στην ΕΘνική Αντίσταση.
    3) από πότε όλοι οι πόλεμοι είναι κακοί ; Υπάρχουν δίκαιοι πόλεμοι και άδικοι. Δίκαιοι είναι αυτοί που στρέφονται ενάντια στην ξένη κατοχή, άδικοι αυτοί που υποδουλώνουν ξένους λαούς (βλ. Περί Δίκαιων και Άδικων Πολέμων, του Λένιν). Ο κόσμος προχώρησε με βίαιο τρόπο προς τα μπρος με ρήξεις, επαναστάσεις και πολέμους, όχι με πασιφιστικές διακηρύξεις.
    4) Κάθε πασιφισμός κρύβει από πίσω του υποχθόνια συμφέροντα, μας έχουν πρήξει με τον Γκάντι δεν μας λένε το γιατί παρά την απελευθερωση δεν άλλαξε τίποτα ή σχεδόν τίποτα στην Ινδία. Τους πραγματικούς Ινδούς επαναστάτες δεν τους ξέρει η Δύση.
    5) Είπα ποτέ ότι θέλω πόλεμο; Μίλησα για ενδεχόμενο πολέμου όχι για βεβαιότητα.
    6) Στη βία σε εξωθεί κάποιος δυνάστης, είτε εσωτερικος είτε εξωτερικός. Δεν αποφασίζεις να αιματοκυλήσεις το σύμπαν άλλοι σε εξωθούν. Επιβεβαιώνεται στην ιστορία 99 φορές στις 100…
    7) είναι πραγματικά αφελές το να πιστεύει κάποιος ότι με ”πολιτισμένο” τρόπο θα μας απαλλάξει από την αδικία. Δεν συνέβη ποτέ, αλλαγές και βελτιώσεις υπήρξαν μόνο όταν οι πολλοί ανάγκασαν με μη ”νόμιμα” μεσα τους ισχυρούς.

  3. ” Η θητεία θα είναι προαιρετική. Ωστόσο στο όνομα υπεράσπισης της πατρίδας, θα εκπαιδεύονται οι Έλληνες πολίτες στα όπλα υποχρεωτικά σε καθορισμένα σημεία σκοποβολής κάθε ένα ορισμένο διάστημα ας πούμε ανά δυο μήνες και στον κάθε ένα θα αντιστοιχεί ένα όπλο έτσι ώστε σε περίπτωση ανάγκης να ξέρει ο καθένας τι θα πρέπει να κάνει. Με αυτόν τον τρόπο θα προφυλαχτούμε από τον Ιμπεριαλισμό”
    Πάρι, κανείς δεν μπορεί ούτε και πρέπει να υποχρεωθεί να μάθει να χειρίζεται όπλο. Η ιδέα είναι ακραία και τραβηγμένη. Και τι σημαίνει να ξέρει ο καθένας τι πρέπει να κάνει; Αλλά το πιο σοβαρό για μένα είναι αυτό που σου είπα στην αρχή. Δεν θα σκότωνα άνθρωπο, ακόμη και αν ήταν δολοφόνος ή δοσίλογος, σε κανένα όνομα καμιάς πατρίδας. Αλίμονο αν αυτό που μας διαχωρίζει απ’ τον εθνικισμό είναι ένα “πρέπει” και όλο το υπόλοιπο -δηλαδή ένοπλη υπεράσπιση για την πατρίδα-μένει κοινό. Λυπάμαι αλλά στην προκειμένη δεν μπορώ να προσεγγίσω στο ελάχιστο την άποψή σου. Η διαμαρτυρία και η αντίσταση μπορούν πάντοτε να επιτευχθούν με μια πληθώρα τρόπων. Η εποχή του ΕΑΜ ήταν άλλη και άλλη είναι η δική μας. Ακόμα και η πιο ελευθεριακή ιδέα θα μετουσιωθεί σε κάτι τελείως αυταρχικό και φασιστικό αν επιβάλλεται με σωματική βία και θάνατο. Οι άνθρωποι δεν είναι μόνο φορείς ιδεών, είναι φορείς και παθών και μάντεψε προς τα που γέρνει η ζυγαριά όταν αρχίζει να κυλά το αίμα.
    Σήμερα, μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους έχουμε μάθει ότι κανένας πόλεμος δεν γίνεται για το καλό της ανθρωπότητας. Απλούστατα δεν θα θυσιαζόμουν σε κανέναν πόλεμο(κυριολεκτικά εννοώντας τον) για καμιά πατρίδα. Τιμώ τον ηρωϊσμό του 40′ όμως να μην ξεχνάμε ότι ηρωϊσμός μπορεί να επιδειχθεί όχι μόνο με τις σφαίρες αλλά και με τη φωνή. Ηρωϊσμός μπορεί να επιδειχθεί όταν μια χώρα αρνείται να γίνει γρανάζι του κατακτητή. Όταν ο κόσμος προτάσσει τα στήθη μπροστά και όχι τα όπλα.
    Για μένα, αυτό που έχει ανάγκη είναι πρώτα ο κόσμος να αντιληφθεί πόσο πόνο και καταστροφή προκαλεί ένας πόλεμος, πόσο ηλίθια είναι η ιδέα του πολέμου και όχι να μάθει υποχρεωτικά σκοποβολή… Οι λαοί έχουν τη δύναμη να σταματήσουν πολέμους προτού καν αρχίσουν αλλά και να επαναστατήσουν ώστε να νεκρώσουν οι επιχειρήσεις του κατακτητή. Μόνο που το να προτάξεις το σώμα σου άοπλος μπροστά σε μια στρατιά με την ελπίδα ότι θα βρεθούν χιλιάδες άτομα δίπλα σου που θα κάνουν το ίδιο ώστε να εκτοπίσουν κάθε ξένη παρέβαση θέλει πολύ περισσότερο θάρρος και ηρωϊσμό από το να πεθαίνεις απρόοπτα πυροβολώντας από απόσταση.
    Σε όποιον μου λέει πως αυτή η μορφή αντίστασης είναι ανόητη ανταπαντώ απλά ότι το αιματοκύλισμα είναι εξίσου ανόητο, πόσο μάλλον τη σήμερον ημέρα, με όλες τις εμπειρίες του παρελθόντος.
    Αν είναι να λειτουργήσουμε στη λογική του πρέπει τότε σύμφωνα με τη δική μου φιλοσοφία: κανείς δεν μπορεί να αναγκάσει κάποιον άνθρωπο να μάθει να σκοτώνει και ούτε και πρέπει να προωθεί με οποιονδήποτε τρόπο αυτή τη συμπεριφορά, έστω ως ύστατη.
    Πιστεύω ότι οποιαδήποτε ιδέα και οποιαδήποτε πατρίδα μπορεί να προστατευθεί εξίσου δυναμικά με άλλες μορφές ηρωϊσμού. Οι πόλεμοι φέρνουν πολεμους. Η συνεχής προσπάθεια συμφιλίωσης μεταξύ των λαών και η πασιφιστική στάση είναι η μόνη που θα μπορούσε να προστατέψει αποτελεσματικά τις πατρίδες υπό την προϋπόθεση φυσικά αφυπνισμένων και ενεργών μαζών και στα δυο “στρατόπεδα” που θα ακυρώνουν ιμπεριαλιστικές σκοπιμότητες. Προσωπικά έχω δραπετεύσει από τη λογική της ένοπλης αντίστασης, αναγνωρίζοντας ότι επί του παρόντος, με την ευκολία που χειραγωγούνται ή υποτάσσονται οι μάζες η ένοπλη αντίσταση είναι η πιο ρεαλιστική μορφή αγώνα. Ωστόσο αυτός ο ρεαλισμός δεν μου ταιριάζει και ξέρω ότι είναι ένας ρεαλισμός που μεταμορφώνει ιδέες και αξίες προς το χειρότερο και το πιο αυταρχικό. Είναι ένας ρεαλισμός που, αν επιχειρήσουμε από κοινού να εδραιώσουμε την ειρήνη – κάτι που απαιτεί μεγάλους αγώνες και μεγάλο ηρωϊσμό- ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον να ακούγεται αστείος και παρωχημένος και να πάψει να είναι ρεαλισμός. Οι πραγματικότητες μεταβάλλονται και ρίχνοντας μια ματιά στην ιστορία, νομίζω ότι πασχίζει εδώ και καιρό να μας υποδείξει ότι πρέπει να ανακαλύψουμε νέους τρόπους αντίστασης. Όλα αυτά δεν γίνονται βέβαια από τη μια στιγμή στην άλλη. Και φυσικά η κάθε αντίσταση διαφοροποιείται. Δεν λέω δηλαδή να αφήσουμε τους τζιχαντιστές να μας ανατινάξουν για να τους δείξουμε πόσο κακό είναι αυτό που κάνουν! Αλλά όταν μιλάμε σε επίπεδο κρατών, νομίζω πως κανένα κράτος δεν θέλει σε καμια περίπτωση τον πόλεμο και επομένως πρέπει να επενδύσουμε ακριβώς πάνω σε αυτό.
    Ανεξάρτητα από τη θέση μου αυτή με την οποία μπορεί πολλοί να διαφωνούν, θα υποστήριζα μέχρι τέλους το δικαίωμα ενός ατόμου να μη στρατευθεί. Οι πατρίδες δεν υφίστανται χωρίς ανθρώπους και οι άνθρωποι είναι αυτοί που έχουν τη μεγαλύτερη αξία. Οι πατρίδες είναι δημιουργήματα ανθρώπων, όχι θεότητες που ζητούν θυσίες για να επιβιώσουν.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *