Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ-ΜΕΡΟΣ Β’

Β’ ΜΕΡΟΣ

 

 

Τελευταία Δεκαετία

Με την υιοθέτηση του ευρώ ως λογιστική μονάδα την Πρωτοχρονιά του 1999, στην Ελλάδα ξετυλίγεται η υπόθεση του Χρηματιστηρίου. Με τις Οδηγίες του Μάαστριχτ περί κατάργησης των συναλλαγματικών ελέγχων ήδη από το 1995, την απορρύθμιση της στεγαστικής και καταναλωτικής πίστης να βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη (τελικά έγινε το 2003 και 2000 αντίστοιχα) το Χρηματιστήριο σηματοδότησε την αλλαγή πλεύσης της αστικής τάξης της χώρας. Μέχρι τότε, η συσσώρευση κεφαλαίου, επιτυγχάνονταν διαμέσου του κράτους και χάρη στο κράτος. Οι κρατικές τράπεζες δίνανε θαλασσοδάνεια στην ολιγαρχία και με αυτόν τον τρόπο επεκτείνονταν οι επιχειρήσεις. Πλέον όμως ήταν αναγκαίο να γίνει αυτό που συνέβη στις Η.Π.Α έναν αιώνα πριν. Να χρηματιστικοποιηθούν. Έτσι λοιπόν, μπήκαν μαζικά και χωρίς προϋποθέσεις όλες οι μεγάλες ιδιωτικές και κρατικές επιχειρήσεις την περίοδο 1998-2000. Έπαψε η κρατικοδίαιτη διαπλοκή; Κάθε άλλο, ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο! Για να φουσκώσει η Σοφοκλέους, μπήκε στο παιχνίδι ο μισός λαός. Η φούσκα ήταν γιγάντια και όταν έσκασε, πολλοί αυτοκτόνησαν, οι περισσότεροι έχασαν τα λεφτά τους, κάποιοι όμως κέρδισαν πάρα πολλά[1]. Υπολογίζεται πως μερικές δεκάδες οικογένειες ολιγαρχών στην Ελλάδα κέρδισαν το θηριώδες ποσό των 175 δις ευρώ (!), άλλοι μιλούν για 136 δις. Το σημαντικό είναι πάντως πως, από τότε όλως τυχαίως, ο μέσος οικογενειακός προϋπολογισμός του εργαζόμενου βαίνει ελλειμματικός, κάτι που αποτυπώνεται στον ρυθμό δανεισμού των ελληνικών νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Καθόλου τυχαία, δεν έχουμε στοιχεία για τις αποστολές εμβασμάτων την περίοδο 1998-2000.

Πάντως την στιγμή που η χώρα μπήκε στο ευρώ (01/01/2002), χωρίς να ρωτήσουν κανένα, η Ελλάδα ήταν στα πάντα ελλειμματική. Στο εμπορικό της ισοζύγιο, στο δημοσιονομικό καθώς και στην καθημερινή ρευστότητα. Τι είχε συμβεί; Οι κυβερνώντες της, φρόντισαν να ζημιώσουν με κάθε τρόπο τα νοικοκυριά, μη αποτρέποντας το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου και έτσι, αφαίρεσαν πολύτιμη ρευστότητα από τις επιχειρήσεις. «Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ το 2000 η ετήσια νομισματική κυκλοφορία ήταν της τάξης των 7,7 δισεκατομμυρίων ευρώ, το 2001 υποχωρεί στα 7,2 δις ευρώ (μείωση κατά 6,5%), ενώ τον Ιανουάριο του 2002 η νομισματική κυκλοφορία υποχωρεί στα 5,4 δις ευρώ και βαίνει συνεχώς μειούμενη όλους τους κατοπινούς μήνες. Με άλλα λόγια η νομισματική κυκλοφορία της χώρας έχει μειωθεί πάνω από 30% σε σχέση με το 2000 και πάνω από 25% σε σχέση με το 2001.

Η κατάσταση αυτή, είχε οδηγήσει σε αδιέξοδο τις συναλλαγές στην αγορά, όπως φαίνεται άλλωστε κι από την έκρηξη ακάλυπτων επιταγών στους πρώτες μήνες του 2002, των οποίων η συνολική αξία ανέρχεται μόνο το πρώτο δίμηνο σε πάνω από 148 εκατομμύρια ευρώ, που συνιστά υπερδιπλασιασμό σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο πέρυσι. Με δεδομένο ότι δεν υπάρχει πια η δυνατότητα έκδοσης χρήματος με βάση τις εθνικές ανάγκες, αλλά και λόγω της συνεχιζόμενης παραγωγικής αποδιάρθρωσης της ελληνικής οικονομίας, που δεν της επιτρέπει σοβαρές εξαγωγικές επιδόσεις, η μόνη «διέξοδος» από την κρίση ρευστότητας είναι ο υπερδανεισμός επιχειρήσεων και νοικοκυριών.» [2] Με αυτόν τον τρόπο επιταχύνθηκε η πορεία στη σημερινή πτώχευση. Πώς έγινε αντιληπτό αυτό την εποχή εκείνη; Με απανωτές αυξήσεις στις τιμές και αύξηση του πληθωρισμού. Οι επιχειρήσεις, όντας στη δύσκολη θέση της έλλειψης ρευστότητας προέβησαν σε ανατιμήσεις σε όλα τα είδη. Να γιατί εξοργίζονταν οι εργαζόμενοι την εποχή εκείνη. Βεβαίως πλούτισε πάρα πολύ η ολιγαρχία του τόπου, με τα γιγάντια ολυμπιακά έργα, οι μεταπρατικές μερίδες του πληθυσμού (μαγαζάτορες, ελεύθεροι επαγγελματίες και οι περισσότεροι επιχειρηματίες), η διαπλοκή και οι ακαδημαϊκοί των ευρωπαϊκών κονδυλίων. Οι υπόλοιποι,  είτε έμειναν στον ίδιο παρονομαστή είτε έχασαν αυτή τη χρυσή δεκαετία, παρακολουθώντας από μακριά τα πάρτι της Μυκόνου.

Το ξέσπασμα της κρίσης το 2008, βρήκε απροετοίμαστη τη μεγάλη μάζα του λαού. Με Πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή το Β’ (τον νωθρό κατά πολλούς), ήταν φανερό πως το σύστημα θα έμπαινε σε μεγάλη δοκιμασία. Στην κυβέρνηση ήδη από το 2004, κατάφερε να διπλασιάσει το χρέος μέσα σε μόλις 5 χρόνια! Ήταν τέτοια η ασυδοσία, η διαφθορά και η διαπλοκή που δικαίως η κυβέρνηση του θεωρείται η χειρότερη προ Μνημονίων στη χώρα. Με τα διαδοχικά σκάνδαλα, τους άκρατους διορισμούς ημετέρων και το ξεχαρβάλωμα όλων των εισπρακτικών μηχανισμών-δίνονταν η εντύπωση πως οι Έλληνες ζούσαν σε μια Μεξικάνικη σιέστα με παροχές σκανδιναβικού κράτους πρόνοιας. Στην πραγματικότητα οι Έλληνες στο απόγειο της αγοραστικής τους δύναμης μόλις το 94% του μέσου όρου της Ε.Ε έφταναν. Η μεγάλη ακρίβεια και η ροπή στην υπερκατανάλωση καλύπτονταν με καταναλωτική πίστωση.

 

Χρεοκοπία και Μνημόνια

Με την έλευση της ύφεσης το 2008, κατέρρευσε όλο το σάπιο οικοδόμημα της Ελλάδας. Οι τράπεζες κατέγραψαν για πρώτη φορά κόκκινα δάνεια με ρυθμό αύξησης ανησυχητικό και επιδίωξαν να μπουν και αυτές στο χρηματοδοτικό πρόγραμμα που εγκαινίασε το Σεπτέμβριο του 2008 η Ε.Ε, αν και δεν αντιμετώπιζαν τις δυσκολίες των τραπεζών των δυτικών χωρών. Έτσι, ο μισός προϋπολογισμός, 28 δις ευρώ, πηγαίνει ως ρευστό και εγγυήσεις για τη στήριξη των κερδοφόρων ακόμα τραπεζών με αντάλλαγμα προνομιούχες άνευ ψήφου μετοχές! Αυτά φυσικά φορτώθηκαν στον ελληνικό λαό. Παράλληλα ξεκινά το πρώτο πρόγραμμα λιτότητας στην καρδιά του Σκανδάλου του Βατοπεδίου: παγώνουν μισθοί και συντάξεις, αυξάνονται οι φόροι, επιβάλλεται το ΕΤΑΚ στα ακίνητα.

Η ύφεση βαθαίνει από τις αρχές του 2009 και η κυβέρνηση βγαίνει να δανειστεί όπως κάθε χρονιά. Ξαφνικά βλέπει οι αγορές να μην την δανείζουν και τα spreads να αυξάνονται. Τι είχε συμβεί; Πολύ απλά οι αγορές αποφάσισαν ότι το τέλος έφτασε για τον αδύναμο κρίκο της Ευρωζώνης. Η κυβέρνηση πανικόβλητη, κάνει ανασχηματισμό και ανακοινώνει πως έχουμε τελικά ύφεση. Του επόμενους μήνες εκτυλίσσεται το σχέδιο των «εταίρων» για τα Μνημόνια ως εξής: σιγά-σιγά αυξάνεται το κόστος δανεισμού και η Ελλάδα αναφέρεται όλο και περισσότερο σαν χώρα-στόχος και πρόβλημα. Επειδή η κυβέρνηση Καραμανλή κατέρρεε, ζήτησαν από τον Γιώργο Παπανδρέου να αναλάβει μια αποστολή: α) να μην ασκήσει το δικαίωμα του άρθρου 122 παρ. 2 Σ.Λ.Ε.Ε, που προβλέπει την χρηματοδοτική ενίσχυση της Ε.Ε σε κράτος μέλος της κάτω από έκτακτες περιστάσεις, β) να εφαρμόσει σκληρό πρόγραμμα λιτότητας για να αποπληρώνεται ομαλά το χρέος, γ) να τεθεί η Ελλάδα υπό τον έλεγχο υπερεθνικών οργανισμών έτσι ώστε να σωθεί το ευρώ.

Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα: οι Έλληνες μέχρι τότε πίστευαν πως όλα πάνε καλά χάρη στα κανάλια της «ενημέρωσης». Έτσι λοιπόν στήθηκε ένα σκηνικό απίστευτης κατάρρευσης. Όχι ότι δεν είχε η χώρα ύφεση και δεν κατέρρεε, αλλά υπήρχαν γενναίες δυνατότητες αποτροπής της καταστροφής των Μνημονίων. Ας δούμε μερικά στοιχεία σχετικά με το έλλειμμα του 2009 και την έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου[3]: α) τα χρέη στην Εφορία το 2009 έφταναν τα 33 δις ευρώ χωρίς η κυβέρνηση να εισπράξει ούτε καν το 1/5 (σήμερα βέβαια φτάνουν στα 80…), β) 5 δις ευρώ δόθηκαν σε ρευστό στις τράπεζες σαν χρηματοδοτική ενίσχυση, γ) τουλάχιστον 4,5 δις ευρώ ήταν τα βεβαιωθέντα μη εισπραχθέντα έσοδα από τα τελωνεία, δ) 11 δις βεβαιωθέντα μη εισπραχθέντα έσοδα από Σ.Δ.Ι.Τ (βλέπε από έργα του Μπόμπολα…), ε) 11 δις από πρόστιμα που επέβαλλαν τα διοικητικά δικαστήρια σε επιχειρήσεις και πολίτες τα οποία δεν εισπράχτηκαν. Έτσι η νέα κυβέρνηση που ανέλαβε τον Οκτώβριο βρήκε την δικαιολογία για την χρεοκοπία: δεν υπάρχουν λεφτά! Με πρωτογενές έλλειμμα ύψους 9.5 δις σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, θα ήταν δυνατό και η χώρα να μην καταρρεύσει δημοσιονομικά τους επόμενους μήνες και να μην κινδυνεύουν μισθοί και συντάξεις. Φυσικά ο Καραμανλής περιφέρεται ως «εθνικό κεφάλαιο» στα σαλόνια της πολιτικής, ενώ έχει προοπτικές συνεργασίας και με τον Αλέξη Τσίπρα σήμερα όπως και με τον Πάνο Καμμένο. Είναι δε περίεργο, πώς ο νοικοκυραίος ψηφοφόρος ακόμα εκστασιάζεται από τα διαγγέλματα Καραμανλή…Ακολούθως η κυβέρνηση Παπανδρέου αύξησε δραματικά το έλλειμμα, που ψευδώς βεβαίως η προηγούμενη κυβέρνηση το είχε χαμηλά, σε διψήφια νούμερα. Κάτι που η Ζωή Γεωργαντά το διέψευσε[4]. Ισχυρίζεται πως το πραγματικό έλλειμμα ήταν μόλις στο 3.9% ενώ η κυβέρνηση Παπανδρέου έκανε ότι ήταν δυνατό για να αυξήσει υπέρμετρα δαπάνες που δεν έπρεπε.

Έτσι λοιπόν και αφού φρόντισαν να διαπομπεύσουν τη χώρα διεθνώς, η κυβέρνηση ξεκινά τα πρώτα μέτρα λιτότητας τον Γενάρη του 2010[5]: «το πρώτο πακέτο μέτρων στις αρχές του 2010 περιελάμβανε πάγωμα μισθών, μειώσεις επιδομάτων κατά 10% καθώς και περικοπές υπερωριών και οδοιπορικών. Το δεύτερο πακέτο μέτρων ανακοινώθηκε στις 3 Μαρτίου 2010 και αποτελούνταν από: τη μείωση κατά 30% στα δώρα των Χριστουγέννων, του Πάσχα και στο επίδομα αδείας για τους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα ενώ μειώθηκαν κατά 12% όλα τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων. Παράλληλα μειώθηκαν κατά 7% οι αποδοχές στις ΔΕΚΟ και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα ενώ έγινε αναστολή των προσλήψεων στο δημόσιο για το 2010 και καθιερώθηκε η αρχή μία πρόσληψη προς πέντε αποχωρήσεις εκτός της υγείας, της παιδείας και της ασφάλειας και αναγγέλθηκε η μείωση κατά 30% των προσλήψεων προσωπικού με συμβάσεις αορίστου και ορισμένου χρόνου και έργο στο Δημόσιο. Από εκεί και πέρα αυξήθηκε ο ΦΠΑ στις διάφορες κατηγορίες προϊόντων από 4,5% σε 5%, από 9% σε 10% και από 19% σε 21%., αυξήθηκε ο φόρος στη βενζίνη κατά 15%, επιβλήθηκε επιπλέον φορολογία της τάξης του 10%-30% στους φόρους εισαγωγής για τα περισσότερα εισαγόμενα αυτοκίνητα, ενώ στα τεκμήρια διαβίωσης επανήλθε η ιδιοκτησία αυτοκινήτου ανεξαρτήτως κυβισμού και εντάχθηκε και η ιδιοκτησία ακινήτων. Tο τρίτο πακέτο μέτρο ήταν το πλαίσιο του πρώτου μνημονίου.: Αντικαταστάθηκε ο 13ος και ο 14ος μισθός των δημοσίων υπαλλήλων με επίδομα 500 ευρώ ενώ καταργούταν το επίδομα για όσους είχαν απολαβές πάνω από 3000 ευρώ το μήνα. Επίσης αντικαταστάθηκε η 13η και η 14η σύνταξη με συνολικό επίδομα 800 ευρώ μόνο για όσους είχαν σύνταξη μέχρι 2500 ευρώ το μήνα. Τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων γνώρισαν περαιτέρω μείωση 8% ενώ στους εργαζόμενους στις ΔΕΚΟ που δεν έπαιρναν επιδόματα επιβλήθηκε μείωση 3%. Ο ΦΠΑ αυξήθηκε στις τρεις κατηγορίες από το 5% στο 6,5%,  από το 10% στο 11% και από 1η Ιανουαρίου 2011 στο 13% και από το 21% σε 23%. Ο ειδικός φόρος κατανάλωσης σε καύσιμα τσιγάρα και ποτά αυξήθηκε κατά 10% ενώ επιβλήθηκε επιπλέον φορολογία της τάξης του 10% στους φόρους εισαγωγής στα περισσότερα εισαγόμενα αυτοκίνητα. Σε επίπεδο εργασιακών σχέσεων προβλεπόταν η μείωση ως και ¾ του χρόνου προειδοποίησης στην τακτική καταγγελία των συμβάσεων πράγμα που οδήγησε μέχρι και σε 18 μισθούς μικρότερη αποζημίωση για εργαζόμενους με μεγάλη προϋπηρεσία ενώ θεσπίστηκε απεριόριστη αύξηση των δόσεων καταβολής της αποζημίωσης και παράλληλη μείωση του ποσού κάθε δόσης ενώ αυξήθηκε το όριο απολύσεων κατά 50% για επιχειρήσεις που απασχολούν μέχρι 150 εργαζόμενους και κατά 150% για τις μεγαλύτερες. Επεκτάθηκε η ετήσια διάρκεια της εκ περιτροπής εργασίας (3ημερα, 4ημερα) στους 9 μήνες με δυνατότητα διαδοχής 2 ετήσιων περιόδων μέχρι του. Καθιερώθηκε η δυνατότητα πρόσληψης νεοεισερχομένων στην αγορά εργασίας ηλικίας 18- 24 ετών με αμοιβή μέχρι 84% του κατώτατου μισθού και κάλυψη των ασφαλιστικών εισφορών από τον ΟΑΕΔ ενώ θεσπίστηκε μια ειδική σύμβαση μαθητείας για τους νέους ηλικίας 15-18 ετών με αμοιβή ως το 70% του κατώτατου μισθού. Επιβλήθηκε μείωση κατά 20% για κάθε είδους υπερωριακής απασχόλησης ενώ περιορίστηκε το αντικείμενο των διαιτητικών αποφάσεων στο θέμα του βασικού μισθού Στο ασφαλιστικό προβλεπόταν η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης των γυναικών στο δημόσιο τομέα στα 65 χρόνια.

Τα αδιέξοδα της εφαρμοζόμενης οικονομικής πολιτικής θα οδηγήσουν σε νέο πακέτο μέτρων, το τέταρτο κατά σειρά, που θα ψηφιστεί στις 29 Ιουνίου 2011 και θα ονομαστεί «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012- 2015». Στο δημόσιο τομέα καταργήθηκαν οι εξαιρέσεις στην αναλογία 1/5 μεταξύ προσλήψεων και αποχωρήσεων, ανακοινώθηκε η μείωση κατά 15% στις προσλήψεις στο Δημόσιο με σύμβαση ορισμένου χρόνου και έργου σε σχέση με το 2010, ενώ στους εργαζόμενους στις ΔΕΚΟ επιβλήθηκε μείωση αποδοχών 10% για όσους αμείβονταν με πάνω από 1800 ευρώ το μήνα. Επίσης αυξήθηκε το εβδομαδιαίο ωράριο στο δημόσιο από 37,5 σε 40 ώρες. Στα φορολογικά μέτρα υιοθετούνταν αλλαγή φορολογικής κλίμακας με επιβάρυνση σε όσους δήλωναν εισόδημα πάνω από 8000 ευρώ ενώ τα προϊόντα και οι υπηρεσίες εστίασης ανέβηκαν κλίμακα ΦΠΑ. Στην άμεση φορολογία επιβλήθηκε κλιμακωτή αντικειμενική δαπάνη κατοικίας ενώ θεσπίστηκε ετήσιο τέλος για τους ελεύθερους επαγγελματίες καθώς και ειδική εισφορά αλληλεγγύης σε όλους τους φορολογούμενους που ξεκινούσε από το 1% και έφτανε στο 4% του συνολικού τους εισοδήματος. Στους συνταξιούχους αυξήθηκε η παρακράτηση ΛΑΦΚΑ για τις συντάξεις άνω των 1450 ευρώ από 4%-10% σε 6%-14% ενώ επιβλήθηκε και ειδική εισφορά συνταξιούχων επικουρικής ασφάλισης. Στα εργασιακά περιελήφθη η θέσπιση του μέτρου της εργασιακής εφεδρείας για εργαζόμενους σε οργανισμούς του δημοσίου που θα καταργούνταν, για τους νεοπροσληφθέντες χωρίς επαγγελματική εμπειρία («μαθητευόμενους») προβλεπόταν αμοιβή κατά 20% μικρότερη από αυτή της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης ενώ η διάρκεια των συμβάσεων ορισμένου χρόνου αυξήθηκε από τα δύο στα τρία χρόνια περιλαμβάνοντας και τις ανανεωνόμενες συμβάσεις στο διάστημα αυτό.

Πολύ σύντομα εκτιμήθηκε πως ούτε αυτά τα μέτρα ήταν επαρκή έτσι στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2011 ανακοινώθηκε νέο πακέτο μέτρων, το πέμπτο, που περιελάμβαναν την εισαγωγή του καθεστώτος της εργασιακής εφεδρείας στο δημόσιο με καταβολή του 60% του βασικού μισθού για το πλεονάζων προσωπικό, την επέκταση της σχέσης 1:5 για τις προσλήψεις και αποχωρήσεις στο δημόσιο μέχρι το 2015, (και 1:10 ειδικά για το 2011), τον περιορισμό των προσλήψεων με σύμβαση ορισμένου χρόνου και έργου κατά 50% για το 2011 και κατά 10% για τη περίοδο 2012- 2015. Από εκεί και πέρα υιοθετήθηκαν η θέσπιση του έκτακτου φόρου στις ηλεκτροδοτούμενες κατοικίες (το γνωστό χαράτσι), νέες μειώσεις στις κύριες και επικουρικές συντάξεις και σημαντικές περικοπές στο εφάπαξ, περαιτέρω περικοπές στους μισθούς των εργαζομένων στο δημόσιο και συνολική εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου, μείωση του αφορολογήτου ορίου από τις 8000 στις 5000 ευρώ ενώ προβλεπόταν άνοιγμα όλων των κλειστών επαγγελμάτων. Οι αλλαγές αυτές ψηφίστηκαν στις 20 Οκτωβρίου.

Λίγο αργότερα, στις 9 Δεκεμβρίου, η κυβέρνηση κατέθεσε νομοσχέδιο για τις εργασιακές σχέσεις στον ιδιωτικό τομέα και το μισθολογικό στις ΔΕΚΟ. Για τις εργασιακές σχέσεις αυτό που προέβλεπαν ήταν πως οι επιχειρησιακές συμβάσεις υπερίσχυαν των κλαδικών με μοναδικό περιορισμό το ύψος του βασικού μισθού της εθνικής συλλογικής σύμβασης, θεσπιζόταν δοκιμαστική περίοδος εργασίας διάρκειας 12 μηνών η οποία μπορούσε να καταγγελθεί χωρίς προειδοποίηση και χωρίς αποζημίωση ενώ αναστελλόταν η επέκταση των κλαδικών συμβάσεων Στις ΔΕΚΟ εισαγόταν ανώτερο πλαφόν 4000 ευρώ στις μεικτές αποδοχές και θεσπιζόταν μείωση 10% σε αμοιβές που ξεπερνούσαν τα 1800 ευρώ. Για το δημόσιο τομέα εισαγόταν η προσυνταξιοδοτική διαθεσιμότητα με αμοιβή το 60% του βασικού μισθού σε περίπτωση κατάργησης των οργανικών θέσεων και αυτοδίκαιη απόλυση για όσους συμπλήρωναν τα 55 έτη και τα 35 χρόνια προϋπηρεσίας στα τέλη του 2013 ενώ υπήρχε και ειδική ρύθμιση για την εργασιακή εφεδρεία με σχέση ιδιωτικού δικαίου για διάστημα 1-2 χρόνων πριν από την οριστική αποχώρηση με την καταβολή του 60% του βασικού μισθού όπου συμπεριλαμβανόταν και η αποζημίωση απόλυσης

Επειδή όμως θεωρήθηκε πως ούτε αυτά μέτρα ήταν επαρκή χρειάστηκε και έκτο πακέτο μέτρων που ονομάστηκε 2ο Μνημόνιο και υιοθετήθηκε από τη Βουλή στις 12 Φεβρουαρίου 2012. Αυτή τη φορά προβλεπόταν κατάργηση της ΕΓΣΣΕ για τα έτη 2010- 2012, μείωση κατά 22% του κατώτατου μισθού (από 751 ευρώ σε 586 ευρώ) και 32% στους νεοεισερχόμενους μέχρι 25 ετών, κατάργηση 15000 θέσεων εργασίας στο Δημόσιο από τις οποίες για τις 4000 υπήρχε πρόβλεψη πως θα καταργούνταν μέσα στο 2012 ενώ γινόταν άρση της μονιμότητας στις ΔΕΚΟ και στις τράπεζες που βρίσκονταν υπό κρατικό έλεγχο. Μειωνόταν ο χρόνος της μετενέργειας των συλλογικών συμβάσεων από έξι σε τρεις μήνες με διατήρηση μόνο του βασικού μισθού και ορισμένων επιδομάτων ενώ καταργούνταν το δικαίωμα για μονομερή προσφυγή στη διαιτησία μετά από άρνηση της πρότασης του μεσολαβητή και καθιερωνόταν η από κοινού προσφυγή σε αυτήν. Επίσης προβλέπονταν νέες μειώσεις σε συντάξεις και επιδόματα καταργούνταν φοροαπαλλαγές και δημιουργούνταν ενιαίος φόρος για τα ακίνητα ενώ σε επίπεδο κρατικών δαπανών υιοθετούνταν περικοπές στην άμυνα, την υγεία και στα λειτουργικά κόστη του κράτους.

Το έβδομο πακέτο μέτρων επήλθε με την υιοθέτηση του λεγόμενου μεσοπρόθεσμού πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2013- 2016 που ψηφίστηκε από τη Βουλή στις 7 Νοεμβρίου 2012. Βάση αυτού καταργήθηκε ο 13ος και ο 14ος μισθός στο δημόσιο τομέα, έγιναν νέες περικοπές στα ειδικά μισθολόγια του δημόσιου τομέα, οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ υπάχθηκαν και αυτοί στο ενιαίο μισθολόγιο, εισήχθη ο θεσμός της διαθεσιμότητας ετήσιας διάρκειας με καταβολή του 75% του μισθού λόγω κατάργησης θέσεων στο δημόσιο τομέα και με ενδεχόμενο την οριστική απόλυση στην περίπτωση μη ένταξης σε άλλη θέση του δημοσίου ενώ προβλεπόταν η κατάργηση των θέσεων ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου (ΙΔΑΧ) και η θέση σε αργία. Τελευταίο αλλά όχι έσχατο περιορίζονταν οι προσλήψεις συμβασιούχων και μετακλητών υπαλλήλων κατά 20% σε σύγκριση με το 2012 ενώ οι πίνακες επιτυχόντων του ΑΣΕΠ αποκτούν πια τριετή διάρκεια ισχύος (Μητρόπουλος 2013: 20). Σε ότι αφορά το συνταξιοδοτικό από 1/1/2013 οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο και στις ΔΕΚΟ που η σύνταξή τους αυτή θα υπολογίζεται στη βάση του μέσου όρου των αποδοχών της τελευταίας πενταετίας.

Στον ιδιωτικό τομέα μειώθηκε ο χρόνος προειδοποίησης για απόλυση στις συμβάσεις αορίστου χρόνου στους 4 μήνες κατά ανώτατο όριο. Ο γενικός κατώτατος μισθός θα καθορίζεται με νόμο του κράτους δεδομένου πως καταργήθηκε η σχετική αρμοδιότητα της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας αλλά και η καθολικότητα της εφαρμογής της σχετικά με τους μισθολογικούς όρους που θα εφαρμόζονται μόνο στις επιχειρήσεις που είναι μέλη των εργοδοτικών οργανώσεων που προσυπογράφουν τη σύμβαση. Σε ότι αφορά τα επιδόματα διατυπώθηκε η πρόβλεψη αναστολής των αυξήσεων επιδομάτων τριετίας μέχρι η ανεργία να μειωθεί στο 10% ενώ καταργούνταν τα επιδόματα για τους κατώτατους μισθούς εκτός από τα επιδόματα τριετίας που θα χορηγούνταν κάτω από προϋποθέσεις και υιοθετούνταν ο περιορισμός των επιδομάτων τριετιών σε τρεις τριετίες με ποσοστό 10% για κάθε τριετία. Οι αποζημιώσεις σε περίπτωση απόλυσης περιορίζονται σε 12 μισθούς για προϋπηρεσία 16 ετών με ένα επιπλέον μισθό, υπό προϋποθέσεις, σε κάθε πρόσθετο χρόνο προϋπηρεσίας με ανώτατο όριο τα 2000 ευρώ το μήνα. Τελευταίο αλλά καθόλου έσχατο, υπήρξε αλλαγή στη πενθήμερη οκτάωρη εργασία: με Συλλογική Σύμβαση Εργασίας γίνεται δυνατό το να φτάνει η εργασία στις έξι μέρες και στις 48 ώρες όταν αυτό κρίνεται αναγκαίο.

Στο ασφαλιστικό οι αλλαγές προέβλεπαν πως οι ασφαλισμένοι όλων των ταμείων που μέχρι τότε συνταξιοδοτούνταν στο 65ο έτος θα συνταξιοδοτούνταν πια στο 67ο. Σταματούσε η συνταξιοδότηση άνευ ορίου ηλικίας για όσους διέθεταν 35 χρόνια πλήρους ασφάλισης ή στα 58 έτη ή στα 60 έτη με τα ίδια χρόνια ασφάλισης και γινόταν στα 62 έτη ως ελάχιστη ηλικία με 40 χρόνια πλήρους ασφάλισης. Οι άνδρες που είχαν συμπληρώσει με 10000 ημερομίσθια στο ΙΚΑ για να τύχουν μειωμένης σύνταξης χρειάζεται να συμπληρώσουν το 62ο έτος ηλικίας και για πλήρη το 67ο. Οι άνδρες που είναι δημόσιοι υπάλληλοι ή εργάζονται στον ευρύτερο δημόσιο τομέα δεν έχουν πια το δικαίωμα συνταξιοδότησης αφού συμπληρώσουν 25 χρόνια ασφάλισης και μπορούν να πάρουν μειωμένη σύνταξη μόνο όταν συμπληρώσουν το 62ο έτος και πλήρη το 67ο έτος. Οι γυναίκες που εργάζονται στο δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα επίσης θα πρέπει να έχουν συμπληρώσει το 62ο έτος για τη λήψη μειωμένης σύνταξης και το 67ο για πλήρη- αυτό ισχύει και για τις μητέρες ανηλίκων που μέχρι τις 31/12/2012 δεν έχουν θεμελιώσει δικαίωμα σύνταξης. Το όριο συνταξιοδότησης για τους αγρότες πηγαίνει από τα 65 στα 67 χρόνια ενώ αυξήθηκαν τα όρια για την καταβολή του ΕΚΑΣ και της σύνταξης στους ανασφάλιστους υπερήλικες από τα 65 στα 67 χρόνια.»

Και έτσι φτάνουμε στο σήμερα, εν έτει 2015, με την κυβέρνηση Τσίπρα να «διαπραγματεύεται» με τους θεσμούς μία καλύτερη συμφωνία. Η κυβέρνηση Σαμαρά έσπρωξε στην απελπισία και την κατάθλιψη μεγάλο μέρος του κόσμου που λόγω της εξαθλίωσης ήρθε σε αντιπαράθεση με τις αυταπάτες που του καλλιεργούσαν τόσα χρόνια. Η ακροδεξιά ρητορική και οι εμφυλιοπολεμικές διαθέσεις της ακροδεξιάς φράξιας των Σαμαρά-Βορίδη-Γεωργιάδη, ανάγκασαν μεγάλο μέρος του κόσμου να στραφεί στο ΣΥΡΙΖΑ παρά το γεγονός ότι έκανε ότι ήταν δυνατό να μην ψηφιστεί από τους ψηφοφόρους του: γέφυρες επικοινωνίας με τον ΣΕΒ, ένταξη όλων των μεσαίων στελεχών του ΠΑΣΟΚ στο ΣΥΡΙΖΑ καθώς και πολλών βουλευτών του, συνάντηση με σημαίνοντα πρόσωπα της επιχειρηματικής ελίτ του τόπου (βλέπε Μελισσανίδης, «κόκκινη» Γιάννα..) και διαδοχικές συναντήσεις με τις κεφαλές της παγκόσμιας διακυβέρνησης (Ινστιτούτο Brookings, Ίδρυμα Αμπροζιάνο κλπ) που ως αποτέλεσμα είχαν να στρογγυλέψουν μέχρι αηδίας τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Μιλούσαν περί κουρέματος χρέους και δεν ξεκαθάριζαν εάν θα σταματούσαν να πληρώνουν τα τοκοχρεολύσια, χωρίς μονομερείς κινήσεις βεβαίως…

Τα είδαμε τα αποτελέσματα αυτούς τους 6 μήνες αριστερής διακυβέρνησης: συγκάλυψαν τις πιο ντροπιαστικές ιδιωτικοποιήσεις που έχουν υπάρξει στην Ευρώπη, πλήρωσαν κανονικότατα όλες τις δόσεις στους θεσμικούς δανειστές χάνοντας κάθε πλεονέκτημα στη διαπραγμάτευση, στράγγιξε όλο το ρευστό διαθέσιμο των ασφαλιστικών ταμείων οδηγώντας πολλά νοσοκομεία στο κλείσιμο, ενώ και η διεθνής θέση της χώρας μπήκε σε περιπέτειες χάρις στον Κοτζιά. Το θρίλερ που εξελίσσεται με τους αγωγούς φυσικού αερίου θα τρομάξει και τους πιο υποψιασμένους καθότι η Ελλάδα θα γίνει κλοτσοσκούφι των παγκόσμιων γεωπολιτικών ανταγωνισμών, ιδίως ανάμεσα στους ΝΑΤΟικούς και τους Ρώσους. Φυσικά, να σημειώσουμε πως, η οικονομική και κοινωνική πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης συνεχίστηκε κανονικά, χωρίς να ακυρωθεί ούτε καν ο προηγούμενος προϋπολογισμός.

 

 Δημοψήφισμα και προκλήσεις

Η κυβέρνηση Τσίπρα, χαμένη στις ιδεοληψίες της, άφησε πολύτιμο χρόνο να περάσει έτσι, με αποτέλεσμα η χώρα να στραγγαλίζεται μέρα με τη μέρα. Εκροή εμβασμάτων ύψους 30 δις μέσα στους πέντε μήνες πέρασε απαρατήρητη για την κυβέρνηση, ρευστοποιήσεις τίτλων στο Χρηματιστήριο έκαναν φτερά εκτός Ελλάδας. Τι θα μπορούσε να γίνει; Να ανασταλούν όλες οι ελεύθερες μετακινήσεις ρευστού στο εξωτερικό άνευ φορολογίας. Με μια επιβολή 40% λόγω έκτακτων συνθηκών, στα κεφάλαια που φεύγουν εκτός Ελλάδας και έτσι θα μάζευε 16-18 δις ευρώ για να τονώσει τη ρευστότητα. Αντί αυτού, μετά την αναγγελία του δημοψηφίσματος, απαγόρεψε την ανάληψη άνω των 60 ευρώ!

Με αυτές τις κινήσεις καταλάβαμε πως, η κυβέρνηση Τσίπρα, δεν ήθελε το ΌΧΙ της 05/07, αλλά το ΝΑΙ. Έκανε τα πάντα, αντιφατικές δηλώσεις στον Τύπο, ασάφεια παντελής όσον αφορά το τι μέλλει γενέσθαι. Η τρομοκρατία των ΜΜΕ έγινε παγκόσμιο γεγονός-αλήθεια πότε η κυβέρνηση θα καταργήσει τις προσωρινές τους άδειες; Ακόμα και έτσι, παρά το γεγονός ότι ο κρατικός μηχανισμός ήταν παράλυτος μέχρι την Τετάρτη, παρά τον πλασματικό αριθμό των ψηφοφόρων (9.900.000 !!) ο Ελληνικός λαός είπε ΌΧΙ. Το 61,3% θα μπορούσε να είναι και 75% αν δεν υπήρχαν τα παραπάνω εμπόδια. Πράγμα που σημαίνει πως μια οργισμένη πλειοψηφία των 2/3 τουλάχιστον, μέχρι το φθινόπωρο θα είναι ενάντια στο ευρώ και την Ε.Ε. Ωστόσο, η κυβέρνηση θεώρησε πως το ΌΧΙ ήταν…ναι στην Ενωμένη Ευρώπη των Λαών!! Και ακολουθεί η υπαγωγή στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας…

 

Δανειακές Συμβάσεις, ΕΜΣ, Ευρώ

Στις 05/05/2010 έρχεται στη Βουλή για ψήφιση το πρώτο Μνημόνιο Κατανόησης μεταξύ της Ελληνικής Κυβέρνησης, της ΕΚΤ, του Δ.Ν.Τ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που εκπροσωπούσε τα υπόλοιπα κράτη της Ευρωζώνης. Για πρώτη φορά στην ιστορία του κόσμου ένα κυρίαρχο κράτος δέχτηκε τόσο βαριούς όρους στη δανειοδότηση του. Με εξαίρεση τις αποικίες και τα προτεκτοράτα, κανένα ανεξάρτητο κράτος δεν έπεσε τόσο χαμηλά. Το Μνημόνιο περιείχε όλους τους νόμους που οι δανειστές ήθελαν να εισάγουν στο ελληνικό δίκαιο και  που αναφέρθηκαν παραπάνω. Το Μνημόνιο είναι κομμάτι της Δανειακής Σύμβασης, και όμως πρώτα ψηφίστηκε το Μνημόνιο, με 172 βουλευτές και όχι με 180 όπως επιτάσσει το άρθρο 28 παρ.2 του Συντάγματος. Ποιο ήταν το μεγάλο εθνικό συμφέρον; Η «διάσωση» της Ελλάδας με την αιτιολογία έκτακτων συνθηκών από την χρεοκοπία. Αργότερα, στις 11/05 ψηφίζεται νόμος που καταργεί την κύρωση των Μνημονιακών μέτρων και ορίζει, πως πλέον θα αρκεί η υπογραφή του υπουργού για να εγκριθεί η όποια συμφωνία[6](!). Στις 03/06 κατατίθεται προς ψήφιση η Δανειακή Σύμβαση, όμως ποτέ δεν κυρώνεται. Η πρώτη συνταγματική ανωμαλία, κατά τον Γιώργο Κασιμάτη, βρίσκεται στο γεγονός ότι ο εκτελεστικός νόμος των Συμβάσεων έρχεται πριν καν οι Συμβάσεις αυτές κυρωθούν επίσημα, με τον Ν.3845/2010. Σαν να βάζεις το κάρο μπροστά από το άλογο…Η δεύτερη ανωμαλία έγκειται, στην μη υπερψήφιση του Μνημονίου από 180 βουλευτές (3/5 του συνόλου) αλλά από 172. Που αν και είχε τη δομή εκτελεστικού νόμου που ερείδονταν σε διεθνή συμφωνία της χώρας, δεν μπορεί να θεωρεί τέτοιος αφού δεν είχε παρουσιαστεί η διεθνής συμφωνία! Εν τέλει κατατέθηκε προς ενημέρωση στις 03/06…

Πέρα όμως από τα διαδικαστικά ζητήματα, υπήρχαν και τα ουσιαστικά. Καταργείται η ασυλία σύμφωνα με το άρθρο 14 της Σύμβασης για κάθε είδους περιουσιακά στοιχεία ακόμα και μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς! Με αυτή τη ρύθμιση καταλύεται η εθνική κυριαρχία της χώρας και έτσι τίθεται υπό τον έλεγχο των υπερεθνικών θεσμών της Ε.Ε και του Δ.Ν.Τ. Οι δανειστές μπορούν να μεταβιβάσουν τις χρεωστικές τους απαιτήσεις σε τρίτες χώρες χωρίς τη συναίνεση της Ελλάδας ενώ η Ελλάδα δεν μπορεί να μεταβιβάσει τη δικής της υποχρέωση σε άλλο κράτος (άρθρο 13). Προσβάλλονται επίσης, θεμελιώδη δικαιώματα που κατοχυρώνονται στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, όπως: εγγυήσεις ιδιοκτησίας, της ασφάλειας δικαίου και της αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης.

Η κατάσταση εκτραχύνεται με τη δεύτερη Δανειακή Σύμβαση. Ενώ με την πρώτη, η Ελλάδα δανείστηκε επίσημα 110 δις ευρώ, η δεύτερη προέβλεπε 109 δις πολλά εκ των οποίων ήταν τα μη εκταμιευμένα σε δόσεις του προηγούμενου έτους. Η δεύτερη δε συνάφθηκε με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα κράτη-μέλη. Αλλά με τον EFSF, τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Μια ανώνυμη εταιρία με έδρα το Λουξεμβούργο η οποία θα μετεξελίσσονταν στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, έναν υπερκρατικό οργανισμό εκκαθάρισης κρατών και των περιουσιών τους με στόχο την βιωσιμότητα του ευρώ. Μαζί με τη δανειακή σύμβαση καθιερώθηκε ως ισχύον δίκαιο το Βρετανικό. Με υπεύθυνα δικαστήρια όχι της Βρετανίας αλλά του Λουξεμβούργου! Γιατί αυτό; Διότι οι Βρετανοί δικαστές έχουν τις τελευταίες δεκαετίες αλλάξει στάση ως προς τη σκληρή εφαρμογή του εμπορικού τους δικαίου, που λαμβάνει το μέρος του δανειστή και όχι του οφειλέτη. Ενώ αντίθετα, τα δικαστήρια του Λουξεμβούργου είναι τα πιο αναξιόπιστα καθότι δύσκολα μπορεί κανείς να θεωρήσει το Λουξεμβούργο κράτος…Παράλληλα παραιτήθηκε η χώρα και από το χρυσό που διαθέτει η Τράπεζα της Ελλάδας! Μαζί με τη νέα Δανειακή Σύμβαση, ήρθε και το PSI με κούρεμα όλων των ομολόγων που κατείχαν τα Ν.Π.Δ.Δ-Πανεπιστήμια, Νοσοκομεία, Ασφαλιστικά Ταμεία-καθώς και οι ιδιώτες ομολογιούχοι. Προβλέφθηκε ενίσχυση των τραπεζών με 48 δις ευρώ για την επόμενη διετία, ενώ εκταμιεύτηκαν και 35 δις ευρώ ως γλυκαντικό για τις ξένες τράπεζες για να κουρέψουν εθελοντικά τα ελληνικά ομόλογα κατά 53%.

Όλα αυτά τι άλλο συνιστούν πέρα από εσχάτη προδοσία και σφετερισμό της λαϊκής κυριαρχίας; Τι άλλο είναι πέρα από σοβαρότατη παραβίαση του Συντάγματος; Είναι μια απλή ταξική διαμάχη ή πρόκειται για καθεστώς προτεκτοράτου στη χώρα; Είναι σίγουρα το δεύτερο. Αυτό γιατί είναι πολύ διαφορετικό τα μέτρα λιτότητας να τα επιβάλλει μια εκλεγμένη κυβέρνηση και άλλο πράγμα να επιβάλλονται συνοδευόμενα από κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας και δέσμευση για τις επόμενες γενιές. Τώρα ο αγώνας είναι πολύ δύσκολος και δύσκολα διαχειρίσιμος. Είναι ένας αγώνας εθνικοαπελευθερωτικός και κοινωνικός μαζί.

Όμως πέρα από τα νομικά τερατουργήματα υπήρξαν και τα πολιτικά. Όπως αποκαλύφθηκε σε γερμανικό ντοκιμαντέρ τόσο η Ελληνική κυβέρνηση όσο και οι εκπρόσωποι της Γερμανίας και Γαλλίας εκβίασαν τον Εκτελεστικό Συμβούλιο του Δ.Ν.Τ προκειμένου να περάσει η απόφαση (του Α’ Μνημονίου) για τη «διάσωση» της Ελλάδας παρά την αντίθετη γνώμη τόσο της Βραζιλίας και όλης της Λατινικής Αμερικής αλλά και της Ελβετίας. Εν ολίγοις, ανάγκασαν τους εκπροσώπους της Γερμανίας και Γαλλίας να διαβεβαιώσουν πως το πρόγραμμα του Δ.Ν.Τ δεν γίνεται για να σωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες αλλά για τη χώρα…μέσα στους πρώτους έξι μήνες ξεσκαρτάρισαν οι τράπεζες όλα τα ελληνικά τους ομόλογα. [7]

 

Με τη κυβέρνηση Τσίπρα και παρά το ηχηρό ΌΧΙ του 61.3% του Ελληνικού λαού, η χώρα μπαίνει ακόμα πιο βαθιά στο βούρκο των χρεών και της εξάρτησης. Πλέον τελειώνουμε σαν κράτος καθώς ο ΕΜΣ είναι ακόμα πιο αδίστακτος από το Δ.Ν.Τ. Σύμφωνα με τη Συνθήκη Ίδρυσης του ΕΜΣ ισχύουν τα εξής: 1) Ο ΕΜΣ διαθέτει πλήρη νομική προσωπικότητα· έχει πλήρη δικαιοπρακτική ικανότητα:

α) να αποκτά και να διαθέτει κινητή και ακίνητη περιουσία,

β) να συμβάλλεται,

γ) να είναι διάδικος και

δ) να συνάπτει συμφωνία και/ή πρωτόκολλα για την έδρα, όποτε είναι αναγκαίο, για την εξασφάλιση της αναγνώρισης και της επιβολής του νομικού καθεστώτος και των προνομίων και ασυλιών του.

2) Η παρ. 3 του ίδιου άρθρου αναφέρει: «Ο ΕΜΣ, η ακίνητη περιουσία, οι πόροι του και τα περιουσιακά του στοιχεία, ανεξαρτήτως τοποθεσίας και κατόχου, χαίρουν ασυλίας από οιασδήποτε μορφής δικαστική διαδικασία, εκτός εάν ο ΕΜΣ παραιτηθεί ρητώς από την ασυλία του για τους σκοπούς οιασδήποτε διαδικασίας ή βάσει των όρων οιασδήποτε συμβάσεως, συμπεριλαμβανομένης της τεκμηρίωσης των χρηματοδοτικών του μέσων.»

3) Η παρ. 4 του ίδιου άρθρου αναφέρει: «Η περιουσία, οι χρηματοδοτικοί πόροι και τα στοιχεία του ενεργητικού του ΕΜΣ, ανεξαρτήτως τοποθεσίας και κατόχου, χαίρουν ασυλίας έναντι έρευνας, επίταξης, δήμευσης, απαλλοτρίωσης ή οποιασδήποτε άλλης μορφής κατάσχεσης, αφαίρεσης ή δέσμευσης βάσει εκτελεστικών, δικαστικών, διοικητικών ή νομοθετικών μέτρων.»

4) οι παρ. 8 & 9 του ίδιου άρθρου αναφέρουν: «Στον βαθμό που είναι αναγκαίο για την άσκηση των δραστηριοτήτων που προβλέπονται στην παρούσα συνθήκη, όλη η περιουσία, οι χρηματοδοτικοί πόροι και τα στοιχεία του ενεργητικού του ΕΜΣ δεν υπόκεινται σε κανέναν περιορισμό, ρύθμιση, έλεγχο και μορατόρια οποιασδήποτε φύσεως. Ο ΕΜΣ απαλλάσσεται από οιαδήποτε υποχρέωση έγκρισης ή αδειοδότησης ως πιστωτικό ίδρυμα, πάροχος επενδυτικών υπηρεσιών ή άλλου είδους επίσημη αδειοδοτημένη, ή ρυθμιζόμενη οντότητα δυνάμει των νομοθεσιών εκάστου μέλους του ΕΜΣ.»

Με αυτόν τον οργανισμό διαπραγματεύτηκε ο Τσίπρας. Με αυτή τη ληστοσυμμορία ήρθε σε επαφή προκειμένου να ζητήσει δάνειο 53 δις ευρώ και πρόγραμμα λιτότητας έως και 15 δις για την επόμενη τριετία!

Και τώρα τι κάνουμε ;

Είναι αναγκαίο να χτιστεί ένα Λαϊκό Μέτωπο δημοκρατικών δυνάμεων που θα επιδιώξει την ανατροπή αυτού του καθεστώτος υποτέλειας, εξάρτησης και εκμαυλισμού, θα διαγράψει μονομερώς το χρέος ως παράνομο και καταχρηστικό, θα βγάλει την Ελλάδα από το Ευρώ και την Ε.Ε και θα αποκαταστήσει τυχόν αδικίες με πρώτη από όλες τη δίκη των δωσιλόγων που μας κυβερνούν τόσα χρόνια, δεξιοί ή αριστεροί. Μέλημα μας πρέπει να είναι η ενημέρωση του κόσμου και το σπάσιμο της μαύρης προπαγάνδας των ΜΜΕ και των λακέδων τους.

Η κατάληψη της εξουσίας δεν θα είναι ειρηνική αλλά βίαιη, το ερώτημα είναι αν θα είναι αναίμακτη. Μέχρι το φθινόπωρο πάντως ή και τον χειμώνα οι μισοί εργατοϋπάλληλοι θα αντιμετωπίσουν το φάσμα της πείνας. Μόνη λύση θα είναι ο ξεσηκωμός…

 

 

[1] http://www.logiosermis.net/2014/02/blog-post_9576.html#.VZuqhxuqqko

[2] Δημήτρης Καζάκης, «Η Ελλάδα στην τροχιά του Ευρώ»,  ΕΜΠΡΟΣ, Τεύχος 6, 2004

[3] http://www.elsyn.gr/elsyn/files/etnsia/etisia2009.pdf

[4] http://attikanea.blogspot.gr/2012/09/2009.html

[5] Σπύρος Σακελλαρόπουλος, «Κρίση και Κοινωνική Διαστρωμάτωση στην Ελλάδα του 21ου Αιώνα», Εκδόσεις Τόπος, 2014

[6] http://www.kassimatisdimokratia.gr/index.php/component/k2/item/108-%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%85%CE%BC%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%B5%CF%83-%CE%B4%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B1%CF%83-me-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%89%CF%80%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%B7-%CE%B5%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B5%CF%83-%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF-%CF%84%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CE%B9%CE%BF

[7] https://www.youtube.com/watch?v=b-QOlvTOlJ0

This entry was posted in Ιστορία by Paris Thasitis. Bookmark the permalink.

About Paris Thasitis

Είμαι ο Πάρις Θασίτης, ετών 21, φοιτητής Νομικής ΑΠΘ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα τα περισσότερα χρόνια στη Θεσσαλονίκη, με ένα μικρό αλλά χρήσιμο διάλειμμα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου και αποφοίτησα από το Αβερώφειο Λύκειο της Ελληνικής Κοινότητας. Με την προσπάθεια αυτή του Altera Pars, επιδιώκω να συμβάλλω στην αναγέννηση της Ελληνικής κοινωνίας κατά το μέτρο του δυνατού πάντα, προς όφελος της υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων με τελικό στόχο την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *