Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ-ΜΕΡΟΣ Α’

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Α’ ΜΕΡΟΣ

 

Α. Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ

 


Έχουν περάσει 5 τουλάχιστον χρόνια από τότε που η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αποφάσισε την υπαγωγή της χώρας στον έλεγχο ενός τριμερούς Υπερεθνικού Οργανισμού, υποθηκεύοντας τα περιουσιακά στοιχεία της χώρας μαζί και το μέλλον μας. Μέσα σε αυτά τα 5 χρόνια είδαμε το Α.Ε.Π έχει μειωθεί κατά  1/3 (υπολογίζοντας και τον αποπληθωρισμό) ποσοστό πρωτοφανές σε καιρό ειρήνης, σχεδόν 11.000 αυτοκτονίες (σύμφωνα με δήλωση Διοικητή Νοσοκομείου). Η μεγαλύτερη φτώχεια απειλεί τα παιδιά[1]. Σήμερα στην Ελλάδα χτυπιέται αλύπητα η οικογένεια με δύο παιδιά και άνω, μη αντέχοντας να ανταπεξέλθει στο κόστος ζωής Όποιος αμοίβεται σήμερα στην Ελλάδα με το βασικό μισθό και προσπαθεί να αναθρέψει παιδιά, χρειάζεται από 60 έως 70 εργάσιμες ώρες την εβδομάδα για να βρεθεί αυτός και τα παιδιά του πάνω από το όριο της φτώχειας. Αν η οικογένεια είναι μονογονεϊκή με 2 ανήλικα παιδιά και ο γονιός εργάζεται με αμοιβή τον βασικό, τότε χρειάζεται να δουλεύει 60 ώρες την εβδομάδα για να βρεθεί στο 50% του μέσου εισοδήματος, το οποίο αποκαλείται και όριο φτώχειας. Αν η οικογένεια έχει έναν εργαζόμενο με βασικό και 2 ανήλικα παιδιά, τότε χρειάζεται 70 ώρες εργασίας την εβδομάδα για να βρεθεί στο όριο της φτώχειας. Τρομακτική είναι και η φορολογική επιβάρυνση[2]. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν ότι στην Ελλάδα διεξάγεται ένα οικονομικό και κοινωνικό πείραμα που έχει οδηγήσει στην ολοκληρωτική αποσύνθεση τον κοινωνικό ιστό. Χτυπιέται αλύπητα από την εφορία η μονογονεϊκή οικογένεια, καθώς και οι οικογένειες με δύο παιδιά και άνω με αποτέλεσμα την πλήρη παρακμή, τη δημογραφική συρρίκνωση και τη συντριβή κάθε ελπίδας για ανάκαμψη.

Αυτό τι σημαίνει δημογραφικά; Ας δούμε τι λέει ο Μανώλης Δρεττάκης: «Την επταετία 2004-2010 (μόνον από το 2004 και μετά υπάρχουν στοιχεία κατά υπηκοότητα), χάρη στις γεννήσεις από αλλοδαπές και τους λίγους θανάτους αλλοδαπών (λόγω της μικρής σχετικά ηλικίας τους), το σύνολο των γεννήσεων ξεπερνούσε το σύνολο των θανάτων, σε στρογγυλούς αριθμούς κατά μέσο όρο τον χρόνο κατά 5.300. Αυτό οφείλεται στο ότι οι γεννήσεις από αλλοδαπές ξεπερνούσαν τους θανάτους αλλοδαπών κατά 18.100, ενώ, αντίθετα, οι θάνατοι των Ελλήνων ήταν περισσότεροι από τις γεννήσεις από Ελληνίδες κατά 12.800. Το 2011 λόγω των μέτρων των Μνημονίων, όπως δείξαμε σε ένα άρθρο μας στην «Εφημερίδα των Συντακτών» στις 22.2.13, οι γεννήσεις μειώθηκαν και οι θάνατοι αυξήθηκαν, και το σύνολό τους ξεπέρασε το σύνολο των γεννήσεων κατά 4.671! Αυτό οφείλεται στο ότι το σύνολο των θανάτων των Ελλήνων ξεπέρασε το σύνολο των γεννήσεων από Ελληνίδες κατά 20.848, ενώ οι γεννήσεις από αλλοδαπές ξεπέρασαν τους θανάτους αλλοδαπών κατά 16.177. Η κατάσταση επιδεινώθηκε δραματικά το 2012 εξαιτίας των νέων μέτρων των Μνημονίων, με αποτέλεσμα το σύνολο των θανάτων να ξεπεράσει το σύνολο των γεννήσεων κατά 16.297 (!) (σχεδόν τετραπλάσιο αριθμό σε σχέση με το 2011), οι θάνατοι των Ελλήνων ξεπέρασαν τις γεννήσεις από Ελληνίδες κατά 29.101, ενώ οι γεννήσεις από αλλοδαπές ξεπέρασαν τους θανάτους αλλοδαπών κατά 12.804.» [3]

Η ανεργία είναι μια άλλη πληγή στην χώρα: με τα τελευταία στοιχεία βρίσκεται γύρω στο 27% και δεν αυξάνεται μόνο και μόνο επειδή έχουμε έκρηξη ημι-απασχόλησης, 10% του συνόλου των απασχολούμενων, μαζί με ένα άλλο 10% που στην απελπισία του έχει παρατήσει κάθε προσπάθεια να βρει δουλειά και έχει αποσυρθεί από την αγορά εργασίας. Αυτό, δείχνει ότι περίπου ένας στους δύο Έλληνες δεν έχουν δουλειά ή έχουν στην χάση και στην φέξη.[4] Οδηγείται η αγορά στην πλήρη κατάρρευση με αποτέλεσμα να πέφτει η μέση αμοιβή της εργασίας. Η μετανάστευση οργιάζει χωρίς να σημαίνει πως οι συνθήκες στο εξωτερικό είναι δραματικά καλύτερες. Με τη μετανάστευση φεύγει το πιο μορφωμένο και καλλιεργημένο τμήμα της ελληνικής νεολαίας με αποτέλεσμα οι υπόλοιποι να εγκλωβίζονται ανάμεσα στα πιο παρασιτικά κυκλώματα δίχως διέξοδο.

 

Β. ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ

 

Το ερώτημα που προκύπτει είναι το πώς και το γιατί φτάσαμε έως εδώ. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και γιατί επέλεξαν κάποιοι αυτόν τον δρόμος; Είναι αποτέλεσμα λάθους πολιτικής ή προσχεδιασμένο έγκλημα;

Άποψη μας, είναι πως όλη αυτή η κοινωνική γενοκτονία είναι προσχεδιασμένο έγκλημα. Η σημερινή «ελεγχόμενη» χρεοκοπία δεν είναι κάτι που προέκυψε ξαφνικά αλλά μεθοδεύτηκε με τέτοιον τρόπο, που να μην καταλαβαίνει ο μέσος Έλληνας την όλη διαδρομή. Η ιστορία της Ελλάδας είναι η ιστορία των χρεών της, έγραψε πολύ σωστά ο Νίκος Μπελογιάννης στο βιβλίο του «Το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα». Από τότε που απελευθερώθηκε η χώρα, στα 1830, το ζητούμενο δεν ήταν ποτέ πώς θα ζήσουμε ελεύθεροι σαν κράτος αλλά το πού θα ανήκουμε. Χαρακτηριστικό αυτής της αντίληψης, είναι το γεγονός πως, ενώ εκείνη την εποχή το διεθνές τραπεζικό κεφάλαιο δέσμευε με χίλια νήματα τις νέες απελευθερωμένες χώρες της Λατινικής Αμερικής, οι Μητροπόλεις του καπιταλισμού (κυρίως η Βρετανία) αρνούνταν να επέμβουν ενεργητικά στο πλευρό των τραπεζιτών θεωρώντας πως άλλα συμφέροντα έχει ο Βασιλιάς και το Έθνος, άλλα οι τραπεζίτες και οι ραντιέριδες. Όλη την περίοδο και μέχρι το 1880 περίπου, οι διαμάχες των νέων χωρών με τους δανειστές τους δεν γίνονταν συνήθως με πολιτικές παρεμβάσεις. Η Ελλάδα όμως ήταν η εξαίρεση: εξαρχής θεσμοθετήθηκε ο παρεμβατικός ρόλος των Μεγάλων Δυνάμεων, εξαρχής τα συμφέροντα των Γάλλων και Βρετανών δανειστών ταυτίστηκαν με τα αυτοκρατορικά συμφέροντα των χωρών τους. Το ζητούμενο ήταν το «Ανατολικό Ζήτημα». Πως δηλαδή, οι Αυτοκρατορίες της Ιεράς Συμμαχίας θα τεμαχίσουν προς όφελος τους την έκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αργότερα ο ιμπεριαλισμός ανέλαβε την ίδια δουλειά με άλλους όρους: με δάνεια και στις δύο πλευρές. Η μοίρα μας επομένως ήταν να είμαστε κλοτσοσκούφι στους ανταγωνισμούς των Δυτικών αφεντάδων (είτε με το προσωπείο της Ιεράς Συμμαχίας των Βασιλέων είτε με το προσωπείο της Lloyd’s, της Deutche Bank, της Krupp και άλλων τοκογλύφων και εμπόρων πολέμου).

Εξαρχής λοιπόν, στήθηκε μια άθλια ελίτ, παρασιτική, ξένη προς το λαό, με νοοτροπία μεταπρατική και κοσμοπολίτικη που μπορούσε να επιβιώσει μόνο με την ενεργή παρέμβαση των ξένων πρεσβειών, της συνεχούς καταστολής του λαού και του διαχωρισμού του σε αντίπαλες παρατάξεις κατά πως βόλευε τις αντίπαλες μερίδες της ληστοσυμμορίας που μας είχε κατσικωθεί. Έτσι λοιπόν, το πρώτο λόγο είχαν οι Φαναριώτες-λογιότατους τους έλεγε ο Σολωμός- έμποροι της Πόλης, διαπλεκόμενοι με μασονικές στοές της Ευρώπης, απόγονοι Βυζαντινών αριστοκρατικών οικογενειών, απάτριδες κοσμοπολίτες με οικουμενικές αντιλήψεις. Φερόμενοι ως θεματοφύλακες του Διαφωτισμού, στην πραγματικότητα όμως αντιδραστικοί και συμβιβασμένοι με τα μεγαλεία της Ιεράς Συμμαχίας. Αυτοί λοιπόν, επιλέχθηκαν να διαπραγματευτούν με τους ξένους κεφαλαιούχους, να ρυθμίσουν τα πολιτειακά ζητήματα, να καταστείλουν τις λαϊκές εξεγέρσεις απέναντι σε όλους τους δυνάστες της χώρας, Τούρκους και Τουρκοχριστιανούς. Η άλλη μερίδα, ήταν οι κοτζαμπάσηδες τσιφλικάδες, αντιδραστικοί, σύμμαχοι των Οθωμανών και αδίστακτοι εκμεταλλευτές των κολίγων. Η τρίτη φάρα ήταν η Εκκλησία που φρόντιζε να καθυποτάζει το πόπολο με τσιτάτα όπως «Ήταν θέλημα Θεού να Τουρκέψουμε» και τέλος, οι καραβοκύρηδες-πειρατές και κουρσάροι που λεηλατούσαν τα καράβια των εμπόλεμων  μερών κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους. Αυτοί λοιπόν συγκρότησαν την άρχουσα τάξη των Ελλήνων. Αποτέλεσμα ήταν οι «Εθνικοί Διχασμοί», ή συχνοί Εμφύλιοι μεταξύ των γνήσιων επαναστατών κολίγων, εμπόρων και δασκάλων του Γένους, και των ληστών του λαού που πάντα τους ενδιέφερε η λεηλασία της χώρας και μόνο. Αποστολή των λογιότατων, ήταν η ηττοπάθεια απέναντι στους δυνάστες και η δημιουργία των εμφυλίων παθών ανάμεσα στους ραγιάδες που θα έπρεπε να έχουν κοινά συμφέροντα.

Κάπως έτσι εξελίσσεται η ιστορία της χώρας. Δάνεια, εξάρτηση, υποανάπτυξη, παραγωγική καθυστέρηση, αμάθεια και βλακεία για τουλάχιστον έναν αιώνα. Έπρεπε να φτάσει ο Μεσοπόλεμος για να καταρρεύσει το φωτοστέφανο της ολιγαρχίας που μας κυβερνούσε και αφού προηγήθηκε μια απίστευτη Μικρασιατική Καταστροφή με 1.5 εκατομμύρια πρόσφυγες. Αυτή η καταστροφή, ανανέωσε το πολιτικό προσωπικό της χώρας, ανέτρεψε την Μοναρχία, έφερε για πρώτη φορά την Προεδρευόμενη Δημοκρατία στη χώρα δια μέσου της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης και τα ταξικά κόμματα της εργατικής τάξης με πρώτο και καλύτερο το ΚΚΕ. Αν και τα προβλήματα δεν επιλύθηκαν, καθότι μεσολάβησαν πραξικοπήματα σαν του Πάγκαλου που σκοπό  είχαν να κάμψουν τη θέληση του λαού. Η τετραετία του Βενιζέλου ήταν η τελευταία μιας κάποιας σταθερότητας και ανάπτυξης στη χώρα. Με την έλευση της Κρίσης του 1929, καθίσταται αδύνατη η αποπληρωμή των πολύ μεγάλων χρεών και η Κυβέρνηση των Φιλελευθέρων επιβάλλει σκληρά μέτρα λιτότητας. Όταν και αυτά αποτυγχάνουν, επιδιώκει δάνειο από την ΚτΕ η οποία αρνείται. Τον Μάρτιο του 1932 η χώρα πτωχεύει και ο Βενιζέλος μονομερώς, ορίζει πως η αποπληρωμή των τόκων δεν θα ξεπερνά το 35% της ονομαστικής τους αξίας. Η πολιτική ανωμαλία που ακολούθησε επέτρεψε στον Ιωάννη Μεταξά να αναλάβει την εξουσία μετά από δύο πραξικοπήματα Βενιζελικών αξιωματικών (1933 και 1935) ως Πρωθυπουργός αρχικά και ως δικτάτορας-Πρωθυπουργός μερικούς μήνες αργότερα στις 4 Αυγούστου του 1936. Αυτός ανέβασε το ποσοστό αποπληρωμής από το 35% στο 43% ευνοώντας κυρίως τους Βρετανούς κεφαλαιούχους. Η δικτατορία του υπήρξε στυγνή και κλεπτοκρατική, παρόμοια με τις φασιστικές δικτατορίες της Δυτικής Ευρώπης. Παράλληλα, ενίσχυσε όσο κανένας άλλος με θαλασσοδάνεια την εγχώρια ολιγαρχία με σκοπό να φτιαχτεί μια υποτυπώδης βιομηχανία, ενώ ανά τακτά χρονικά διαστήματα λήστευε τον κοσμάκη με αναγκαστικά δάνεια που δήθεν θα πήγαιναν στον επανεξοπλισμό του Στρατού ή της Αεροπορίας και αυτά πήγαιναν στις τσέπες τους καθεστώτος. Φοβερή ήταν και η ληστεία του ΙΚΑ επί των ημερών του που δήθεν λέγεται από τις φυλλάδες των Αλαφούζων, Μπομπολαίων και άλλων ότι ιδρύθηκε από τον Μεταξά. Η αλήθεια είναι ότι το ΙΚΑ ιδρύθηκε με νόμο που ψήφισαν το 1933 τόσο οι Λαϊκοί όσο και οι Φιλελεύθεροι και πρώτος Διοικητής του ήταν ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο οποίος τόνιζε πως το ΙΚΑ και η κοινωνική ασφάλιση φτιάχτηκε για να δωροδοκεί την εργατική τάξη έτσι ώστε να αναστέλλει τους κοινωνικούς της αγώνες[5]. Κατά τα άλλα μαθαίνουμε πως ο Μεταξάς ίδρυσε το ΙΚΑ, ενώ αντίθετα λήστεψε τα 800.000.000 δραχμές «προίκα» που έλαβε. Γνωστά είναι τα βασανιστήρια του Μανιαδάκη, οι εξορίες και οι φυλακίσεις αντιφρονούντων.

Η θέση του Μεταξά στον επερχόμενο πόλεμο ήταν ασαφής. Από τη μια μεριά ήταν φίλα προσκείμενος στον Χίτλερ αλλά από την άλλη εξαρτιόταν από τους Βρετανούς. Όταν οι Ιταλοί κήρυξαν τον πόλεμο στην Ελλάδα, ο ίδιος είπε το ΌΧΙ επειδή ήξερε ποιες ήταν οι συνέπειες του ΝΑΙ. Ο Ελληνικός λαός, το 1940 έδωσε πολύ σκληρή μάχη εξαιτίας της απαξίωσης των Ενόπλων Δυνάμεων των προηγούμενων χρόνων (χάρη στην πληρωμή του χρέους), αλλά τελικά κατέρρευσε και η χώρα πέρασε στην περίοδο της Κατοχής. Προηγήθηκε η υπονόμευση της Άμυνας από το Μεταξικό Καθεστώς και τους Βρετανούς και η προδοτική παράδοση της Κρήτης στους Γερμανούς. Η Κατοχή υπήρξε η πιο βάρβαρη που βίωσε ποτέ η Ελλάδα. Είχε όμως ένα θετικό: έδειξε ποιος από το πολιτικό προσωπικό ήταν με το λαό και ποιος ήταν ενάντια του. Αποδείχτηκε η προδοσία της οικονομικής ελίτ κατά την μεγάλη πείνα του 1941-1942 όταν απροκάλυπτα συνεργάστηκε με τον κατακτητή.

Το ΕΑΜ ήταν η απάντηση του οργανωμένου λαού με πρωτοβουλία του ΚΚΕ και άλλων τριών σοσιαλιστικών οργανώσεων καθώς και με τη συμμετοχή συντηρητικών και προοδευτικών διανοούμενων του έως τότε κατεστημένου (Αγγελόπουλος π.χ.). Το 1944 κατέληξε να έχει 2.300.000 μέλη και έναν ισχυρό τακτικό στρατό τον ΕΛΑΣ που απελευθέρωσε τη μισή χώρα, πριν αποχωρήσουν οι Γερμανοί. Το ερώτημα τότε ήταν ναι ή όχι στο δοσιλογικό κατεστημένο της εποχής. Ναι στους δοσίλογους, Χίτες, ταγματασφαλίτες, μαυραγορίτες ή όχι, οπότε πάμε στη Λαοκρατία, το γνήσιο πολίτευμα όπου κυβερνάει ο Λαός.

Δυστυχώς, η ηγεσία του ΚΚΕ και κοντόφθαλμη και δίχως ιδέα του τι είχε πραγματοποιηθεί στη χώρα, δεν προετοιμάστηκε για τη σύγκρουση του Κόκκινου Δεκέμβρη όπου πλέον τίθετο το ζήτημα ποια τάξη θα κυβερνά την Ελλάδα: η εργατική που πρωταγωνίστησε για την απελευθέρωση της χώρας ή η αστική που συνεργάστηκε με τους κατακτητές και τους Βρετανούς αποικιοκράτες. Το ΕΑΜ ηττήθηκε στη μάχη αλλά όχι στον πόλεμο. Η ηγεσία του όμως προτίμησε να παραδοθεί αμέσως, με τη Συμφωνία της Βάρκιζας τον Φλεβάρη του 1945. Έκτοτε, εξαπολύθηκε ένα κυνήγι μαγισσών από μια χιλιάδα φασιστικών συμμοριών, η περίφημη «Λευκή Τρομοκρατία», που σκοπό είχε να διχάσει το λαό σε αριστερούς και δεξιούς. Η Εμφύλια Σύρραξη του 1946-1949 υπήρξε μια ήττα γιγάντια για το λαϊκό και συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας. Οι διωγμοί ήταν απηνείς σε όλους τους δημοκράτες αντιφρονούντες με εκτελέσεις, βασανιστήρια και εξορίες. Η περίοδος 1947-1967 ήταν ένα έκτακτο ημιφασιστικό καθεστώς με επιτηρητές τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ, περίοδος εξαιρετικά πολωμένη, με έκτακτο δίκαιο και νόθες εκλογές να δίνουν την εξουσία σε αντιδραστικά μορφώματα. Ωστόσο, ο λαός δεν λύγισε και η χούντα ήταν το αναγκαίο μέσο για να κατασταλεί η θέληση του. Η περίοδος 1967-1974 ήταν μια ευλογία για το πολιτικό προσωπικό καθώς ξεπλύθηκαν στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ όλες οι αμαρτίες και οι βρωμιές του προηγούμενου καθεστώτος. Βαφτίστηκε αντιστασιακή ακόμα και μερίδα της ελίτ (!) όπως ο Βαρδινογιάννης.

Το ξεκίνημα της νέας χρεοκοπίας

Ήδη από το 1964, δρομολογήθηκε η σημερινή χρεοκοπία. Τότε, με την υπογραφή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, Υπουργού Συντονισμού της Ένωσης Κέντρου αναγνωρίστηκαν στο άρτιο όλα τα προπολεμικά χρέη  και προσαυξήθηκαν οι τόκοι ως μορφή αποζημίωσης στους ξένους και Έλληνες κεφαλαιούχους οι οποίοι είχαν αποπληρωθεί έως το 1957. Πλέον όλη η ονομαστική αξία των δανείων που συνομολογήθηκαν από το 1881 έως το 1964, διπλασιάστηκε και θεσπίστηκε αποπληρωμή σε μια περίοδο από 42 έως 45 χρόνια[6] ! Ήταν δεδομένο πως η χώρα πήγαινε για χρεοκοπία. Μια χώρα που παρά τη δεκαετή πολεμική της εμπειρία, την λεηλασία από τους ξένους επενδυτές, την καταπίεση, την μετανάστευση είχε σχεδόν αποπληρώσει το χρέος της- αυτό που δεν καταδέχτηκαν οι Σύμμαχοι να το διαγράψουν μετά από επίμονα αιτήματα, ακόμα και από ανθρώπους του καθεστώτος όπως ο Ξενοφώντας Ζολώτας- είχε αποκτήσει μια υποτυπώδη βιομηχανική ανάπτυξη, αναπτυσσόταν με τον έστω βάρβαρο στρεβλό τρόπο και αύξανε έστω και οριακά το εισόδημα του εργαζόμενου. Ήταν λοιπόν δεδομένο πως έπρεπε να υποταχτεί ξανά στα δεσμά του χρέους. Η πρώτη προσπάθεια για συνομολόγηση συμφωνίας είχε γίνει το 1963 όταν ακόμα κυβερνούσε η ΕΡΕ και είχε καταγγελθεί τόσο από την ΕΔΑ όσο και από την Ένωση Κέντρου. Βέβαια η Ένωση Κέντρου με Υπουργό Συντονισμού τον Μητσοτάκη αθέτησε την καταγγελτική στάση της Ε.Κ και προχώρησε σε έναν «έντιμο» συμβιβασμό, τόσο «έντιμο» που το κόστος για το λαό ήταν προσαυξημένο κατά 160% παραπάνω σε σχέση με τη συμφωνία που είχε καταθέσει η ΕΡΕ ! Ήταν λοιπόν φανερό ποιοι πλούτισαν και ποιοι πλουτίζουν από την υπόθεση του χρέους…Αργότερα η χούντα συνέχισε ακάθεκτη το ίδιο έργο, συνομολογώντας δανειακές συμβάσεις σε δολάρια για να χρηματοδοτήσει τα νέα τζάκια των εργολάβων (δημόσια έργα δηλαδή) και τους θηριώδεις εξοπλισμούς που απαιτούσε το ΝΑΤΟ και οι Αμερικάνοι. Όμως ούτε και ο Εθνάρχης Καραμανλής μετά την πτώση της χούντας έκανε κάτι σχετικό. Απλώς συνέχισε την ίδια πολιτική, αυξάνοντας το χρέος δραματικά.

Η διάσωση των προβληματικών Επιχειρήσεων

Μάλιστα, με τις πετρελαϊκές κρίσεις του 1973 και 1979-1980 η θέση των ναυτιλιακών επιχειρήσεων και των μεγάλων εταιριών δυσκόλεψε και άρχισαν μαζικά τα αφεντικά να τις εγκαταλείπουν, χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Όμιλος Ανδρεάδη με κόσμημα του την Εμπορική Τράπεζα. Η κυβέρνηση Καραμανλή έσωσε τους ιδιοκτήτες που φέσωσαν τα ασφαλιστικά ταμεία, αναλαμβάνοντας όλα μα όλα τους τα χρέη και μετακυλώντας τα στο δημόσιο χρέος. Έτσι ξεκινά η πρωτοφανής λεηλασία των περίφημων «προβληματικών επιχειρήσεων»[7]. Επρόκειτο για περίπου 41 επιχειρήσεις με 54.000 εργαζομένους [8], οι οποίες εμφάνιζαν από ένα σημείο και μετά ζημιές πολλών δισεκατομμυρίων δραχμών.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ίδρυσε τον Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων, όπου τις ενέταξε. Αντί να κυνηγήσει όλα τα λαμόγια που είχαν κατακλέψει τα αποθεματικά των επιχειρήσεων, απλώς εγγυήθηκε και αυτή η κυβέρνηση όλα τα χρέη τους (!) και προχώρησε στον εκμαυλισμό του συνεταιριστικού εγχειρήματος που είχε ριζώσει εκείνη την εποχή. Μάλιστα, αντί το κράτος να τις αναδιοργανώσει, να τις ενισχύσει και να επενδύσει με τεχνολογίες αιχμής και έτσι να τις αναδείξει τις άφησε στην τύχη τους, διόρισε πολλούς από αυτούς στο δημόσιο κατέκλεψε τις εγκαταστάσεις και τις υποδομές τους και τέλος μετά από μια δεκαετία, οι Κυβερνήσεις Μητσοτάκη και Παπανδρέου τις έκλεισαν οριστικά, δημιουργώντας δομική ανεργία στις περιοχές που βρίσκονταν. Αυτό, γιατί οι προβληματικές, συντηρούσαν ένα ανθηρό δίκτυο βιοτεχνιών με δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους. Όλοι αυτοί έχασαν τη δουλειά τους τη δεκαετία του ’90 οδηγώντας σε μαρασμό περιοχές σαν την Μακεδονία. Φυσικά με την κάλυψη της ΕΟΚ και τα ευρωπαϊκά κονδύλια. Ο εκμαυλισμός του συνδικαλισμού υπήρξε πρωτοφανής, ο κρατικοδίαιτος χαρακτήρας του απίστευτος. Για όλα αυτά τεράστιο μερίδιο ευθύνης έχει το ΠΑΣΟΚ και η αριστερά που ανέχτηκε με πρωτοφανή τρόπο για την ιστορία της.

 

Λίγα Λόγια για την ΕΟΚ

Ήταν το 1961, όταν η ΕΡΕ θέλησε να εντάξει στην ΕΟΚ την Ελλάδα. Τότε, ξεσηκώθηκαν άπαντες εναντίον της ιδέας αυτής. Μόνο δύο ήταν αναφανδόν υπέρ: ο Καραμανλής και ο Παπαληγούρας. Τόσο η Ένωση Κέντρου, όσο και η ΕΔΑ υπήρξαν κατηγορηματικά αντίθετες στον όποιον σχεδιασμό. Ακόμα και η ΕΡΕ διαφωνούσε ριζικά. Μόνο η Ένωση Ελληνικών Τραπεζών ήταν υπέρ, με την πλειοψηφία των παραγωγικών κλάδων να είναι κατά. Αυτά βεβαίως άλλαξαν με την έλευση της χούντας και την πτώση της αργότερα. Πλέον, με την κατάληψη της Βόρειας Κύπρου από τους Τούρκους ήταν αναγκαίο για την ελίτ της χώρας να ενσωματωθεί στα ευρωπαϊκά σαλόνια. Μαζί βεβαίως με αυτούς, η ανανεωμένη Νέα Δημοκρατία και το ΚΚΕ Εσωτερικού, το οποίο μετά την αποδοχή της πρότασης του Παπαδόπουλου περί αποστρατιωτικοποίησης της χούντας είχε βρει ένα νέο πεδίο δράσης: αυτό του ευρωπαϊσμού και της αναγκαιότητας του ιστορικού συμβιβασμού κατά τον Μπερλίγκουερ στην Ιταλία. Αυτοί λοιπόν, προώθησαν με λύσσα την ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Αντίθετο όμως ήταν το 60% του Ελληνικού λαού που ψήφισε κόμματα αντι-ιμπεριαλιστικά όπως το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ, που τότε έθεταν το ζήτημα είτε της άμεσης εξόδου από την ΕΟΚ-τον λάκκο των λεόντων-είτε του δημοψηφίσματος. Βεβαίως ο Αντρέας Παπανδρέου τα ξέχασε όλα. Έδωσε γενναίες αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις ως όφειλε, αλλά το θέμα της ΕΟΚ και των βάσεων μπήκε στο αρχείο. Έτσι ξεκινά μια ταραχώδης σχέση αγάπης-μίσους με τους Ευρωπαίους Εταίρους μας. Αντιπάθεια για τα επιτεύγματα της ιμπεριαλιστικής Ευρώπης των Διευθυντηρίων, αλλά λαγνεία για τα ευρωπαϊκά κονδύλια που έπεφταν βροχή και καθησύχαζαν τις ανήσυχες συνειδήσεις των ψηφοφόρων αγροτών, ακαδημαϊκών, βιομηχάνων και διαπλεκόμενων του κομματικού παρακράτους. Η εξάρτηση βάθυνε τραγικά, η διαπλοκή διογκώθηκε και επεκτάθηκε και στον απλό λαό διαμέσου των δήμων και των νομών και παράλληλα χρεώθηκε η χώρα ποσά για έργα που σπάνια είχαν κάποια εθνική σημασία.

Η ΕΟΚ ήταν εξαρχής μια απάτη για τους λαούς, στελεχωμένη με πολλά στελέχη των Ναζί επεδίωξε να πετύχει ότι δεν πέτυχε με την δικιά του Ενωμένη Ευρώπη ο Χίτλερ και ο Μέττερνιχ. Η ΕΟΚ με τη σκαιά παρουσία στην αρχή, χωρίς πολλές αρμοδιότητες και παρεμβάσεις στην εθνική κυριαρχία των κρατών-μελών της έχτιζε έναν γραφειοκρατικό μηχανισμό, που την κατάλληλη στιγμή με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ έπνιξε τους λαούς στη ζοφερή αγκαλιά της. Για πρώτη φορά έθεσε δημοσιονομικούς στόχους αυστηρούς και επίπονους που πιο πολύ χτύπησαν τις αδύναμες χώρες σαν την Ελλάδα. Με ένα χρέος ήδη υψηλό, που πήγαινε στην αναχρηματοδότηση παλιών δανείων, οι νέοι δημοσιονομικοί στόχοι έριχναν την Ελλάδα ακόμα βαθύτερα στην υπερχρέωση.

Με την ανταγωνιστικότητα της χώρας να πηγαίνει περίπατο, νέοι νεοελληνικοί μύθοι έπρεπε να εφευρεθούν. Η «ισχυρή Ελλάδα» του Σημίτη και των Χρηματιστηρίων. Η Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων. Η Ελλάδα της επέκτασης στα Βαλκάνια. Έλεγε ο Σημίτης του «εκσυγχρονισμού» για την νέα Ελλάδα, από πίσω του φώναζαν της άκρας αριστεράς, του ΚΚΕ, του ΣΥΝ και του α/α χώρου: όχι στην Ελλάδα του Ιμπεριαλισμού! Επεκτείνονταν οι εγχώριες τράπεζες στα Βαλκάνια (φοβερή επέκταση…), φώναζαν τα κάθε είδους γκρουπούσκουλα: η Ελλάδα έχει αναλάβει μικρο-ιμπεριαλιστικό ρόλο! Αυτά ξέρανε αυτά καταλαβαίνανε. Η ολιγαρχία της χώρας χαντάκωνε τον Ελληνικό λαό για μια ακόμα φορά λεηλατώντας και χρεώνοντας τις υπόλοιπες γενιές με τις φανφάρες των Ολυμπιακών Αγώνων και η εγχώρια (γιατί ελληνική δεν είναι) «διανόηση» έπαιζε το βιολί της. Θεωρούσε μάλιστα πως οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν η νέα Μεγάλη Ιδέα. Πουθενά δεν ήταν να μιλήσουν για τα αυτονόητα: ότι δηλαδή σιγά-σιγά μετατρεπόμασταν σε μπανανία υπηρεσιών με μια μεταπρατική ολιγαρχία πάνω από το κεφάλι μας…

 

 

[1] http://www.oecd.org/social/Focus-on-Minimum-Wages-after-the-crisis-2015.pdf

[2] http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2015/03/blog-post_19.html

[3] Μανώλης Δρεττάκης , «Πρωτοφανής μείωση των γεννήσεων και αύξηση των θανάτων», Εφημερίδα των Συντακτών, 06/09/2013

[4]http://www.statistics.gr/portal/page/portal/ESYE/BUCKET/A0101/PressReleases/A0101_SJO01_DT_QQ_01_2015_01_F_GR.pdf

[5] Ριζοσπάστης, 20/07/1935

[6] http://www.periodista.gr/editorial/item/2217-%CE%BA%CE%AC%CF%84%CE%B9-%CE%BE%CE%AD%CF%87%CE%B1%CF%83%CE%B5-%CE%BF-%CE%BA%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82

[7] Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου, «Από τον Αντρέα στον Τσίπρα: η αυτοδιαχείριση στην Ελλάδα», UNFOLLOW 32 (Τεύχος Αυγούστου 2014).

[8] http://www.aformi.gr/2010/11/%CE%B7-%C2%AB%CF%87%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CE%B4%CE%B5%CE%BA%CE%B1%CE%B5%CF%84%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-1980%C2%BB-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3-2/

This entry was posted in Ιστορία by Paris Thasitis. Bookmark the permalink.

About Paris Thasitis

Είμαι ο Πάρις Θασίτης, ετών 21, φοιτητής Νομικής ΑΠΘ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα τα περισσότερα χρόνια στη Θεσσαλονίκη, με ένα μικρό αλλά χρήσιμο διάλειμμα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου και αποφοίτησα από το Αβερώφειο Λύκειο της Ελληνικής Κοινότητας. Με την προσπάθεια αυτή του Altera Pars, επιδιώκω να συμβάλλω στην αναγέννηση της Ελληνικής κοινωνίας κατά το μέτρο του δυνατού πάντα, προς όφελος της υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων με τελικό στόχο την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *