28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ & ΟΙ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ

28_okt

Του Πάρι Θασίτη

Η σημερινή επέτειος είναι από κάθε άποψη τιμημένη. Σαν σήμερα 75 χρόνια πριν ο ελληνικός λαός υπό τη «διεύθυνση» της δικτατορίας του Μεταξά, επέδειξε ηρωισμό και αυτοθυσία στα βουνά της Αλβανίας. Ήταν η καλύτερη απάντηση στον Ιταλό εισβολέα.

Σήμερα, είναι περισσότερο ανάγκη από ποτέ να αναλογιστούμε την κληρονομιά που μας άφησαν οι άνθρωποι αυτοί, ειδικά σε περιόδους που θερμά μέτωπα αναφύονται σε κάθε μεριά του Πλανήτη και ιδίως στην γειτονιά μας. Το πολιτικό σύστημα επιλέγει κάθε εθνική επέτειο να τη γιορτάσει με πομπώδεις παρελάσεις και τιμές προς αυτούς και με ένα ολοένα και πιο  συρρικνωμένο πλήθος να συμπάσχει κάθε χρονιά. Με μέτρα ασφαλείας δρακόντεια πρέπει να αναρωτηθούμε σε τι εξυπηρετεί όλο αυτό το μεγαλείο; Για ποιον γίνεται; Για τον λαό και τα θύματα του ‘40 ή για αυτούς, δηλαδή για όσους πούλησαν την χώρα και το λαό της; Η άποψη μου είναι ότι παρελάσεις, ειδικά τέτοιου είδους, δεν πρέπει να γίνονται. Η επέτειος μπορεί να γιορτάζεται με τον τρόπο που θέλει ο κόσμος και όχι με τον τρόπο που θέλουν οι κυβερνώντες. Έχουμε δύο ειδών παρελάσεις. Τις μαθητικές και τις στρατιωτικές.

 

1) ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ

Οι μαθητικές παρελάσεις στην Ελλάδα είναι οι μοναδικές στην Ευρώπη. Καθιερώθηκαν από τον Μεταξά για πρώτη φορά το 1936 για τους εορτασμούς της 25ης Μαρτίου. Ερώτηση: μέχρι τότε οι μαθητές δεν τιμούσαν την Εθνική Παλιγγενεσία; Και πόσο βοηθά τον Έλληνα γονιό σήμερα να θυμηθεί τις θυσίες των προγόνων του, όταν ο ίδιος εκλέγει ξανά και ξανά τους ίδιους προδότες για κυβερνήτες; Ή η ίδια η παρέλαση, θα τον κάνει να αλλάξει γνώμη όταν ο ίδιος, σε πολλές περιπτώσεις, συνδιαλέγεται με αυτό το εθελόδουλο καθεστώς για να βρει ένα μέλλον το παιδί του, που τώρα παρελαύνει και αποδίδει τιμές σε αυτούς που μας χαντάκωσαν;

Για να είμαστε ακριβείς Continue reading

ΜΑΖΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ

enimerotita3Σε προηγούμενο άρθρο, έγινε μια αναφορά, σε μια μεγάλη παθογένεια που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Είναι το δίπολο που έχουν κατασκευάσει  στην Ελλάδα μεταξύ ελιτίστικης  Τέχνης και  βάρβαρης «τέχνης». Είναι τόσο έντονος ο διχασμός, που δεν αφήνει τους ανθρώπους να αποκτήσουν μια δημιουργική σκέψη έξω από τα κανάλια επικοινωνίας της άρχουσας τάξης. Η σαπίλα της «πνευματικής ελίτ» είναι τέτοια που οδηγεί το λαό στην απελπισία. Καμιά παρηγοριά δεν μπορεί να δώσει στον κόσμο που αναζητά κάτι διαφορετικό, αλλά αντίθετα τον οδηγεί με ακόμα μεγαλύτερη ένταση στον γκρεμό τη χώρα, χωρίς να υπάρχει μια εναλλακτική στη βαρβαρότητα της ενημέρωσης, της ψυχαγωγίας, της κουλτούρας και γενικότερα του Πολιτισμού. Η λοβοτομή που έχουν κάνει οι ιθύνοντες είναι τέτοια, που όλοι, τουλάχιστον η νέα γενιά,  φετιχοποιούν το lifestyle και δίνουν αξία σε πράγματα καθόλου ουσιαστικά και ως επί το πλείστον ρηχά. Οι ομάδες που δημιουργούνται είναι τόσο ισχυρές, η επιρροή τόσο μεγάλη, που άπαξ και φτιαχτεί κάποια ομάδα ή υποκείμενο αντίστασης σε αυτή τη βαρβαρότητα, θα πρέπει να δώσει τα διαπιστευτήρια της σε κάποια από τις δύο όψεις του νομίσματος: τους «εναλλακτικούς» και τους κλαρινογαμπρούς.

Εδώ όμως θα αποδειχτεί, πως το όλο φαινόμενο καθίζησης της κουλτούρας και της διανόησης στην Ελλάδα, είναι κομμάτι του φαινομένου της Μαζικής Κοινωνίας και της Πολιτιστικής Βιομηχανίας. Στην Ελλάδα απλώς, έχουμε την τύχη να είμαστε μια χώρα εξαρτημένη, χωρίς σοβαρούς θεσμούς και αντίβαρα στη βαρβαρότητα της εξουσίας, χωρίς δημοκρατική παράδοση στη Μεταπολίτευση, μια ελίτ που έχει ασελγήσει στην Παιδεία σαν έννοια και περιεχόμενο και μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα σήψης, διαφθοράς και ακολασίας των μαζών, που εκπορεύονται από ένα αδίστακτο πολιτικοοικονομικό σύστημα. Ο μικροαστισμός, έχει διαβρώσει κάθε έννοια τάξης, ηθικής και συνείδησης, με αποτέλεσμα Continue reading

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ

dynasty14m

Του Πάρι Θασίτη

Στο παρόν κείμενο θα προβληθεί μια προβληματική για το ρόλο της οικογένειας στην Ελλάδα του Σήμερα και του Χθες, το ρόλο της στο αστικό πολιτικό σύστημα, στη διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς και στην επίδραση που έχει ως θεσμός στην συμπεριφορά και στην ταξική συνείδηση των νεότερων και παλαιότερων συμπολιτών μας.

Θα ξεκινήσουμε από μια πρόσφατη έρευνα του Χρίστου Κάτσικα στην Εφημερίδα των Συντακτών, που έδειξε πως, μαθητές Μέσης Εκπαίδευσης σε ποσοστό 77% πιστεύουν πως το ρουσφέτι και οι γνωριμίες (κοινώς το «βύσμα») είναι όχημα κοινωνικής ανέλιξης. Πάμε στο δεύτερο γεγονός. Η ανεργία στους νέους πλησιάζει το 60%, ποσοστό εκρηκτικό αν σκεφτεί κανείς πως τα ελληνικά νοικοκυριά δαπανούν πολλά δις ευρώ για έξοδα στην εκπαίδευση είτε Μέση είτε Ανώτατη προκειμένου να έχουν οι νέοι ένα καλύτερο μέλλον. Για τους πτυχιούχους ειδικά, είναι απελπιστική η κατάσταση καθότι δεν βρίσκουν δουλειά μετά από χρόνια κόπων. Το ερώτημα που τίθεται όμως είναι: για ποιο λόγο η νέα γενιά δεν διεκδικεί ένα άλλο μέλλον για τη χώρα; Γιατί δεν μπορούν έστω να παλέψουν για να καθορίσουν το (επαγγελματικό) μέλλον τους; Οι απαντήσεις από τους πολιτικολογούντες και μη είναι οι εξής: 1) δεν υπάρχει όραμα, 2) δεν υπάρχει αντίπαλο δέος στο σύστημα (ευθύνη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α), 3) φταίνε οι ταξικοί φραγμοί και το άθλιο εκπαιδευτικό σύστημα κ.ο.κ . Όλα αυτά ισχύουν σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο κανείς όμως δεν βλέπει Continue reading